Agnieszka Gorgoń-Komor: Krajowa Sieć Kardiologiczna jako krok milowy

Szanowny Panie Marszałku, Wysoka Izba, mam zaszczyt przedstawić Państwu sprawozdanie z Komisji Zdrowia, która odbyła się w dniu wczorajszym, Senackiej Komisji Zdrowia dotyczącej rozpatrzenia ustawy o Krajowej Sieci Kardiologicznej. Opiniowana ustawa została uchwalona w oparciu o projekt wniesiony do Sejmu przez Radę Ministru 6 marca 2025 w druku sejmowym 1990. 12 marca marszałek Sejmu skierował projekt opiniowanej ustawy do pierwszego czytania na posiedzeniu Sejmu, które odbyło się 19 marca 2025 roku, kończąc się z kierowaniem do Komisji Zdrowia 1 kwietnia 2025. 9 maja Sejm uchwalił tę ustawę. Celem uchwalonej ustawy jest wprowadzenie do porządku prawnego regulacji zapewniającej stabilny system koordynowanej i kompleksowej opieki zdrowotnej w obszarze kardiologii. Przedmiotem tej ustawy opiniowany jest określenie zasad funkcjonowania Krajowej Sieci Kardiologicznej w skrócie KSK, monitorowania jakości opieki kardiologicznej w ramach Krajowej Sieci, funkcjonowania Krajowej Rady Kardiologicznej i finansowania Krajowej Sieci Kardiologicznej oraz prowadzenia opieki kardiologicznej na podstawie elektronicznej karty opieki kardiologicznej określanej w skrócie jako karta ECoC, podobny jak w onkologii karta EDILO. Proszę Państwa, ustawa ta dzieli ośrodki kardiologiczne na 3 stopnie. Ośrodek oka 1, oka 2, oka 3, czyli to są ośrodki o takim stopniu referencyjności. Pierwszy stopień ośrodka kardiologicznego udziela świadczeń w opieki zdrowotnej obejmujących opiekę kardiologiczną jako ambulatoryjne świadczenia zdrowotne lub stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne szpitalne. Drugi stopień referencyjny, czyli tak zwany oka 2, udziela świadczeń opieki zdrowotnej obejmujących opiekę kardiologiczną łącznie w następujących komórkach organizacyjnych, poradni kardiologicznej, oddziale o prowilu kardiologicznym, izbie przyjęć lub szpitalnym oddziale ratunkowym. Ośrodek kardiologiczny o 3 stopniu referencyjności udziela świadczeń opieki zdrowotnej obejmujących opiekę kardiologiczną lub zapewnia koordynowany dostęp do tych świadczeń wy realizowanych łącznie w następujących komórkach organizacyjnych, pracowni hemodynamiki lub pracowni radiologii zabiegowej, oddziale rehabilitacji kardiologicznej, w zakładzie dziennym albo w ośrodku lub oddziale dziennym rehabilitacji kardiologicznej i wyznacza koordynatora obiegi kardiologicznej oraz zapewnia ciągłość tej opieki. Proszę państwa, w traku dyskusji, która odbyła się wczoraj na posiedzeniu Senackiej Komisji Zdrowia, podkreślał, że ta ustawa to koordynacja diagnostyki, leczenie i rehabilitacja w chorobach układu krążenia. To gwarancja jakości poprzez zachowanie ciągłości opieki, której nam teraz brakuje. Chcę powiedzieć, że ustawa ta jest też krokiem milowym dla tak zwanego KPO, który się bardzo staramy. Musieliśmy odrobić zadanie, żeby dopiąć tą ustawę, żeby te środki w formie pożyczeń i dotacji trafiły do Polski. Proszę państwa, celem tej ustawy, tak jak powiedziałam wcześniej, jest poprawa organizacji specjalistycznej opieki długoterminowej w oparciu o kompleksowość, co stanowi model opieki poprawiający efektywność systemu, o którym ciągle mówimy. Chcemy leczyć efektywniej, żeby mieć konkretne rezultaty w leczeniu, aby poprawić rokowanie naszych pacjentów, bo proszę państwa w Polsce najczęściej nadal umieramy na choroby sercowo-naczyniowe i musi się to zmienić, ponieważ Polacy żyją o 10 lat krócej niż inni członkowie, znaczy inni mieszkańcy Europy, głównie z południa i jeszcze 2 lata krócej od roku 2019, kiedy to w roku 2020 poszerzywaliśmy pandemię. Mamy ogromny dług zdrowoty do nadrobienia i wydaje mi się, że to jest też odpowiedź na to, aby te cele osiągnąć dosyć szybko, bo bez koordynacji nie będzie dobrej opieki, nie będzie efektywnej opieki kardiologicznej. Proszę państwa, jest to droga do odwrócenia właśnie dla nas niekorzystnych trendów epidemiologicznych, o których wspomniałam. Taką opiekę skoordynowaną możemy obserwować w systemie, bo od 2022 do 1 października obowiązuje tzw. kos zawał i właśnie na podstawie tego programu wiemy, że koordynacja poprawia rokowanie, bo Polska przez lata odrobiła zadanie w leczeniu ostrych incydentów wieńcowych w tzw. jednostkach, które zajmują się hemodynamiką, ale rokowanie po wyjściu ze szpitala po roku było znacznie gorsze i dlatego dopiero opieka długoterminowa, kontakt ze specjalistyczną opieką, rehabilitacja dała konkretne efekty. Stąd wiemy, że to jest odpowiedź na potrzeby naszych pacjentów, aby poprawić ich rokowanie długoterminowe. Proszę państwa, ważnym celem tej koordynacji jest także zaprzestanie multiplicacji badań, które się zdarzają w naszej praktycznej codzienności, co generuje bardzo koszty z Funduszu Zdrowia, a wiemy, że musimy trzymać dyscyplinę finansową, żeby te środki były dobrze zagospodarowane. Tak jak powiedziałam, spadek śmiertelności u naszych pacjentów to konkretny cel, a możemy to zrealizować poprzez profilaktykę, o której mówimy także w roku profilaktyki edukacji zdrowotnej właśnie w Senacie, ale także w czasie prezydencji Polski w Radzie Unii Europejskiej. W oparciu o projekty profilaktyczne i zachęcanie dobraniom udziału w nich, dlatego w ramach skoordynowanej opieki w POZ. Wchodzi teraz program Moje Zdrowie, który będzie miał konkretne finansowanie i myślę, że nawet w ramach Krajowej Sieci Kardialogicznej możemy też korzystać z mojego zdrowia, żeby jakby wśród pacjentów bezobjawowych wykryć największą ilość osób, które mają wysokie ryzyko sercowo-naczyniowe. Realizację ustawy będzie finansował Narodowy Fundusz Zdrowia w oparciu o wskaźniki jakości opieki, które będą ewaluowane co dwa lata. To jest bardzo ważne, takie pytanie wczoraj też padło. Nie możemy zmieniać zasad w trakcie gry, kiedy osiadki będą do tego przygotowywały. Musimy co dwa lata oceniać trendy i te wskaźniki, na co zwrócił wczoraj w czasie debaty pan minister, będą miały na względzie na przykład długość hospitalizacji, efekty leczenia i właśnie tą koordynację, o której mówimy w ramach Krajowej Sieci. Na posiedzenie omówiono też sprawę dwóch szpitali w Nowej Soli w Koobrzegu. Była bardzo, próbowaliśmy zdiagnozować, na czym polega problem, bo istnieją pewne obawy, że ośrodki, które nie będą miały tak zwanego, trzeciej jego stopni referencyjności, będą gorzej finansowane, czy nie będą mogły wykonywać procedur, tu te wątpliwości zostały rozwiane. Rozmowa nadal trwa z ministerstwem, żeby zaradzić tej sytuacji. Chodzi o to, żeby nie zmniejszyć dostępności do wysokospecjalistycznych procedur medycznych, tak jak operacje zastawek, czy przezskórne interwencje na przykład na użkulewego przedsiąka pacjentów z Lubuskiego. Myślę, że ten temat będzie jeszcze trwał. Natomiast, co mnie bardzo cieszy, projekt tej ustawy jest otwarty, jednostki mogą awalować, mogą zmieniać swoje stopnie referencyjności, ale tutaj też przedstawiciel pracodawców, polskich pracodawców zwrócił uwagę, że jeżeli jednostki będą się musiały dostosować do wymagań, to poniosą konkretne koszty, co też było przedmiotem dyskusji. Proszę państwa, ja zadałam pytanie też o akredytację jednostek, czy będzie to brane pod uwagę przy dopuszczaniu do sieci. Oczywiście dostałam odpowiedź od pana ministra, że jednostki, które mają akredytację, są już uznelniane w wycenie świadczeń, więc to będzie miało znaczenie dla jakości, ale nie jest konkretnie brane pod uwagę przy budowaniu sieci kardiologicznej. W trakcie komisji zostało omówione 15 poprawek biura legislacyjnego, bardzo dokładnie 10 z nich zostało zaakceptowanych przez rząd i zostały one przegłosowane 3 do 2 poprawki. Jednogłośnie, przepraszam, poprawki senatora Wadymata Szkiewicza nie uzyskały poparcia, także poprawki, blok poprawek pana Waldemara Karskiej też nie uzyskały poparcia. Został w związku z tym zgłoszony wniosek mniejszości i komisja wnosi, żeby wysoki senat raczył uchwalić załączony projekt ustawy wraz z poprawkami. Dziękuję bardzo. Dziękuję bardzo i proszę o zabranie głosu.