Jarosław Rzepa przypomina życie i działalność Jadwigi Zamoyskiej

Bardzo proszę, panie pośle. Dziękuję bardzo. Panie marszałku, Wysoka Izbo. Na co nauka i wykształcenie, jeśli im nie towarzyszy wychowanie? To jest wyrobienie zdrowego sądu, czujnego sumienia, mężnej woli i hartu duszy. Te słowa stały się motem postępowania i sensem życia Jadwigi Zdziałyńskiej-Zamojskiej. Jak szanowni państwo wiecie, życie jej było bardzo trudne. Za udział w powstaniu władze pruskie ukarały rodzinę Zdziałyńskiej w wyrugowaniu z majątku, którego centrum stanowił zamek w Kurniku. Rodzina Zdziałyński została zmuszona do opuszczenia Wielkopolski. Tak więc pierwsze lata życia Jadwigi to było doświadczenie wygnania i tułaczki całej rodziny. Tytosz Działyński, ojciec w wyniku procesu, odzyskał Kurnik w 1838 roku. Doświadczenie to stało się początkiem zespolenia jej losów z losami polskimi. Ojczyzna w ogół i dla Boga stanie się hasłem i cechą całego życia. Dojrzewa w surowej szkole cierpienia, nieszczęścia w kraju, rodzinne kłopoty, choroby. Faza dorastania to oczywiście także błąd przeciwko schematom. W 1852 roku została wydana za brata swojej matki, generała Władysława Zamoyskiego, polityka działającego z ramienia hotelu Rambert. Ona nie opuszcza męża na migracji, mieszka w Paryżu i Londynie. Podczas wojny krymskiej z radością rzuca zabawowy nastrój Paryża, aby wśród niewygód i niedostatków służyć pomocą mężowi i chorym żołnierzom w Dywizji Polskiej Wyprawie Krymskiej. Po śmierci męża dystansuje się od świata, żyje ubogo, oddana chrześcijańskiemu wychowaniu swoich dzieci. Kiedy umiera jej 19-letni syn Witold, ona pościł, martwia się, choruje, koncentruje się na modlitwie Komunii Świętej. Wychowuje syna Władysława i Marię. Jadwiga Zamoyska przy pomocy swego syna Władysława, który był wykupił z Zakopanem i część Tatr z Morskim Okiem i Czarnym Stawem, nie dla siebie, ale dla Polski. Zakłada Stowarzyszenie Chrześcijańsko-Społeczne Matki Boskiej Dobrej Rady i Szkołę Życia Chrześcijańskiego i Domowej Pracy. Jeszcze przed rozpoczęciem zajęć w szkole Jadwiga odwiedziła szkoły gospodarcze we Francji, Danii i Holandii. Spędza tam kilka tygodni, m.in. w wizytach wersalskich, obserwując ich pracę w gospodarstwie i prowadząc z nimi rozmowy. Rok później praktykę u nich odbywa sama Maria Zamoyska. Również przyszłe nauczycielki zakładu kształciły się w zawodach, których miało się nauczać. Były to m.in. korseciarki, młodecki, cukiernik czy rzeźnik. Ze względu na wartości patriotyczne szkoła była solą wokół władz pruskich. W 1885 wykorzystano fakt francuskiego obywatelstwa Zamoyskich i rodzina musiała opuścić Wielkopolska. Jadwiga i Maria nie chciały rezygnować jednak z prowadzenia szkoły. Przeniesiono ją wpierw do Lubowoli, a następnie do Kalwarii Rzebrzydowskiej. Ostatecznie po nabyciu przez Władysława Zamoyskiego dół przez Zakopiański zakład otwarto ponownie w Kuźnicach. Jadwiga Zamoyska zmarła w 1923 roku. Rok później jej syn Władysław Zamoyski przekazał swój majątek narodowi polskiemu. Założył zakłady kurnickie, a do najważniejszych zadań jej fundacji należały utrzymanie i dalszy rozwój szkoły, która już po śmierci generałowej miała swoją filię w kurniku. Dziękuję bardzo. Dziękuję serdecznie panie pośle.