Piotr Babinetz o uczczeniu Władysława Żeleńskiego

Dziękuję bardzo Panie Marszałku, Wysoka Izbo. Przedstawiam sprawozdanie Komisji Kultury i Środków Przekazu o poselskim projekcie uchwały w sprawie uczynienia Władysława Żeleńskiego w 100 rocznicach śmierci, druk nr 937 i 941. Marszałek Sejmu skierowała w dniu 19 lutego tego roku powyższy projekt uchwały, poselski projekt uchwały Klubu Prawo i Sprawiedliwość do Komisji Kultury i Środków Przekazu do pierwszego czytania. Nasza Komisja, Komisja Kultury i Środków Przekazu po przeprowadzeniu pierwszego czytania oraz rozpatrzeniu tego projektu na posiedzeniu 23 lutego 2021 roku po wprowadzeniu drobnych poprawek przy zgodnej współpracy posłów ze wszystkich klubów uczestniczących w tym posiedzeniu też przy współpracy z biurem legislacyjnym wnosi, aby Wysoki Sejm raczył uchwalić załączony projekt uchwały. I odczytam ten proponowany projekt uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie uczczenia Władysława Żeleńskiego w 100 rocznicę śmierci. 23 stycznia 1921 roku w Krakowie zmarł Władysław Żeleński, kompozytor, pianista, dyrygent i pedagog należący do najwybitniejszych polskich twórców muzycznych XIX wieku. Władysław Żeleński urodził się w 1837 roku w Grotkowicach w Małopolsce. Naukę gry na fortepianie rozpoczął u Jana Germasza, a teorii muzyki u Franciszka Mireckiego w Krakowie. Następnie wyjechał do Pragi, gdzie studiował grę na organach, a także uzyskał tytuł doktora filozofii na Uniwersytecie Karola. Potem uczył się kompozycji u Napoleona Henryka Rebera w konserwatorium w Paryżu. Po powrocie do kraju w 1872 roku był profesorem harmonii i kontrapunktu w Instytucie Muzycznym w Warszawie, a później dyrektorem artystycznym Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego. W 1888 roku zorganizował konserwatorium Towarzystwa Muzycznego w Krakowie. Został jego profesorem i rektorem. Sława kompozytora przysparzała prestiżu uczelni, którą kierował 33 lata. Władysław Żeleński to artysta, którego dorobek wpisuje się w nurt twórczości narodowej, wzmacniający ducha polskości w latach niewoli. Jego dzieła to przede wszystkim opery nawiązujące do tradycji moniuszkowskiej, takie jak Konrad Walenrod, Stara Baśń, Janek czy Goplana. Inspirowane dziełami literatury narodowej oraz utwory symfoniczne czerpiące wzory z muzyki romantycznej. Władysław Żeleński to kompozytor symfonii, ubertury w Tatrach, kwartetów smyczkowych, tria fortepianowego oraz licznych innych utworów fortepianowych i pieśni. Wiele jego dzieł ukazało się drukiem w renomowanych wydawnictwach w Niemczech i we Włoszech. Mimo, że za życia kompozytora jego utwory cieszyły się dużym uznaniem i odnosiły sukcesy, dziś twórczość Władysława Żeleńskiego została w dużym stopniu zapomniana. Większość wydań jego dzieł jest obecnie trudno dostępna. Wielu utworów zaginęło, a współczesne wznowienia są rzadkością. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej oddaje hołd Władysławowi Żeleńskiemu setną rocznicę śmierci, chcąc przywrócić mu należytą rangę w panteonie twórców narodowych, jako wybitnemu kompozytorowi i przedstawicielowi polskiej muzyki neoromantycznej. Dziękuję bardzo. Dziękuję.