Barbara Bubula przypomina Krasińskiego w 200. rocznicę

Panie Marszałek, Wysoki Sejmie, Paweł Herz, wydawca dzieł literackich Zygmunta Krasińskiego napisał o nim Był w istocie może najprzenikliwszym z obserwatorów życia europejskiego, jacy kiedykolwiek pisali po polsku, a zarazem najrozważniejszym chyba, na miarę nie tylko swoich czasów, świadkiem przemian życia polskiego, świadomym ich znaczenia i skutków. Jest obecny w naszej kulturze narodowej jako wybitny poeta, dramaturg, publicysta i autor niezliczonych listów. Bogactwo myśli i piękno języka poetyckiego do dziś zadziwiają i poruszają czytelników przed świtu, poematu ostatni, psalmów przyszłości i widzów inscenizacji Irydiona czy nieboskiej komedii. Właśnie nieboską zaczął słowami. Do błędów nagromadzonych przez przodków dodali to, czego nie znali ich przodkowie, wahanie się i bojaźń. I stało się zatem, że zniknęli z powierzchni ziemi i wielkie milczenie jest po nich. Urodzony w sławionym przez Adama Mickiewicza roku 1812, pamiętnym roku wojny, roku urodzaju, stał się w okresie ponad 180-letniej recepcji swej twórczości wieszczem nierozumianym przez czcicieli materialistycznego postępu i uwielbianym przez pokolenia kochających tradycje Polaków, również podziwianym przez tych, którzy nie podzielali jego idei i z nim gorąco polemizowali. Arcydzieła zawsze się broniły. Także i dziś ma Zygmunt Krasiński wiele do przekazania. Jego twórczość, poezja, dramaty i proza, a także nieznana niestety szerzej skuścizna publicystyczna oraz wspomniane tysiące niezrównanych listów, to rozpisana na wiele głosów głęboka refleksja nad sensem historii, dokonywana z perspektywy chrześcijańskiej. Jaka jest misja Polski w dziejach? Nie bał się Zygmunt Krasiński tego pytania. Wielkim zadaniem naszego narodu miało być przepojenie życia zbiorowego wartościami chrześcijańskimi. Pomimo strasznych doświadczeń rzezi galicyjskiej wierzył w to, że nastanie jeden tylko jeden cud z szlachtą polską Polski Lud. Mówił o potrzebie odnowy moralnej i odczytania woli opatrzności w społecznym wymiarze, o etycznym wymiarze polityki. Bo narodu duch otruty to dopiero bólów ból. Zacytowane przeze mnie motto dramatu Nieboska Komedia, do błędów nagromadzonych przez przodków, dodali to, czego nie znali ich przodkowie, wahanie się i bojaźń, to świadectwo drugiej idei Krasińskiego, wiary w wielkie znaczenie elit i przekonanie o ogromnej odpowiedzialności tych elit przed Bogiem za losy świata. Siła idei zawartych w twórczości Krasińskiego nie osłabła do dziś. Wielu z nas docenia te aspekty jego refleksji, które mówią o kryzysie cywilizacji. Jak człowiek powinien zachować się w obliczu kryzysu wartości? Czym jest dla niego postęp? Co czynić, gdy zło zwycięża? Na czym polega nadzieja człowieka, żyjącego w świecie ogarniętym szaleństwem rewolucji? Zygmunt Krasiński był przekonany, że nawet mając poczucie końca i kryzysu własnego świata, nie należy pozostać biernym, bezwładnym i bezczynnym. Największym grzechem odchodzących elit przeszłości było wahanie się i bojaźń. Do nas sławniejszych jego poetyckich fraz należy fragment Zgińcie me pieśni, wstańcie czyny moje. Jednak ponad wszystko pozostanie mistrzem polszczyzny poetyckiej. Przypomnę tylko zakończenie Irydiona, słowa, których echo usłyszeliśmy po latach w przesłaniu pana Coglito Zbigniewa Herberta. Idź i ufaj imieniowi memu i nie proś o chwałę Twoją, ale o dobro tych, których Ci powierzam. Bądź spokojny na dumę i ucisk i na trząsanie się niesprawiedliwych. Oni przeminą, ale Ty i słowo moje nie przeminiecie. Idź i czyń, choć serce Twoje wyschnie w piersiach Twoich, choć zwątpisz o braci Twojej. Czyń ciągle i bez wytchnienia, a przeżyjesz marnych, szczęśliwych i świetnych. A zmartwychwstaniesz nie ze snu, ale z pracy wieków i staniesz się wolnym synem niebios. Jeśli mamy jakąś lekcję polskiego do odrobienia, to jest nią lektura i ponowna interpretacja dzieł Zygmunta Krasińskiego. Lektura i interpretacja dokonana w świetle doświadczeń ludzi żyjących w Polsce w roku 2012. Autor nieboskiej komedii, urodzony równo 200 lat temu, ciągle zaprasza nas, Polaków, byśmy wypłynęli na głębie. Szanowni Państwo, Pani Marszałek, odczytam teraz projekt uchwały przygotowany również w sporach i polemikach w Komisji Kultury i Środków Przekazu. W roku 2012, 19 lutego, przypada 200. rocznica urodzin Zygmunta Krasińskiego, pisarza, poety, dramaturga, epistolografa, który obok Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego i Cypriana Kamila Norwida uznawany jest za jednego z najwybitniejszych polskich romantyków. Zygmunt Krasiński odegrał ważną rolę w polskim życiu intelektualnym i zachowuje znaczące miejsce w historii kultury narodowej. Był on nie tylko wielkim Polakiem, ale również wielkim Europejczykiem. Jego memoriały polityczne kierowane do przywódców ówczesnego świata były donośnym głosem w obronie polskiej racji stanu i znakiem ostrzegawczym dla całej Europy. Dziś żywe są przede wszystkim jego dramaty, szczególnie nieboska komedia i Irydion, których utożsamiał swój los z losem narodu polskiego, wnikliwie analizował przyczyny jego klęski i niezłomnie wierzył w zwycięstwo. Wielką wartość mają również listy poety, które są skarbnicą wiedzy o epoce oraz źródłem interesujących prognoz i analiz. W całej twórczości artystycznej i publicystycznej wskazywał na kluczowe miejsce naszej ojczyzny w Europie jako wspólnocie wolnych narodów i wynikającą stąd konieczność przywrócenia Polsce niepodległości. W 200. rocznicę urodzin poety Sejm Rzeczypospolitej Polskiej czci jego pamięć, oddaje hołd i wyraża uznanie jednemu z największych twórców polskiego romantyzmu. Dziękuję bardzo. Bardzo Pani Poseł. Dziękuję.