Grzegorz Braun o ograniczaniu skarg więźniów i resocjalizacji

To pominąwszy, szczęść Boże, służbie więziennej wyrażaliśmy tutaj już satysfakcję z tego powodu, że mrzonki resocjalizacji ustępują powoli i nie do końca konsekwentnie, ale ustępują zdrowemu rozsądkowi izolacji, penalizacji. I to jest dobry kierunek, dlatego to jest jedna z nielicznych ustaw, w których procedowanie my się tutaj możemy z czystym sumieniem angażować. Zwracam uwagę, że upieracie się państwo przy czymś, co jest błędem logicznym i redakcyjnym w tej ustawie. Jeżeli ktoś stwierdził, że skarga więźnia jest całkowicie bezzasadna, to znaczy, że ją wstępnie rozpatrzył. A zatem napiszcie na litość boską, sami dopiszcie ołówkiem. Pozostawia się bez dalszego rozpatrzenia. Gdyż wstępnie już rozpatrzono. I nie zabierajcie więźniom papieru i ołówka. Niechaj siedzą, niech piszą, daj Boże, pamiętniki. Kto pisze, ten nie grzeszy. I z całą pewnością popierając ten generalny trend, powtarzam, powrotu do zdrowego rozsądku, nie chcielibyśmy popierać, żyrować ustanawiania arbitralnej samowoli i pełnej uznaniowości ze strony tej tak ważnej i wrażliwej służby nad losem więźni. Dziękuję za uwagę. Dziękuję. Dziękuję. Dziękuję.