Karol Nawrocki: Polska przy białoruskiej opozycji - tradycja i nadzieja

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, pan Karol Nawrocki. Szanowne Gospodarstwo, Prezydent Republiki Polska, Karol Nawrocki. Oklaski. Szanowny Panie Prezydencie, Szanowna Pani Przewodnicząca Zjednoczonego Kabinetu Przejściowego. Witamy serdecznie w Bielbederze na tradycyjnym spotkaniu świąteczno-noworocznym Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ze społecznością białoruską. To już piąte spotkanie, którego gospodarzem jest Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej. Bardzo proszę Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, pana Karola Nawrockiego o zabranie głosu. Słowa maja Prezydent Karol Nawrocki. Oklaski. Szanowna Pani Liderka Opozycji Demokratycznej na Białorusi, Drodzy Państwo Przedstawiciele Mniejszości Narodowej, Drodzy Więźniowie, Drodzy Goście Rezydencji Prezydenckiej w Bielbederze. Drodzy Państwo, Rzeczpospolita, nasza wspólnota narodowa jest zbudowana wokół symboliki korony, którą tysiąc lat temu przyjął nasz wielki król Bolesław Chrobry. A ta korona znaczy tyle, co wolność, suwerenność i niepodległość. Do niej wracała i pierwsza, i druga, i wraca, jak widzicie Państwo, trzecia Rzeczpospolita, bo w tej koronie zamknięty jest znak szacunku do wolności i suwerenności narodów. Z Wolnym Narodem Białoruskim tworzyliśmy I Rzeczpospolitą, budowaliśmy odpowiedzialność za II Rzeczpospolitą. Przedstawiciele narodu białoruskiego bili się w polskich powstaniach, a symbolem tego do dnia dzisiejszego dla nas, dla Polaków i dla Was, dla Białorusinów pozostaje bohater powstania styczniowego Konstanty Kalinowski. Razem z Białoruskim Narodem wzmachaliśmy się za I Rzeczpospolitą i za II, a tak samo razem z Białoruskim Narodem wzmachali się o powstanie z symbolem, jakiego zjawiaje się Kalinowski. Biliśmy się z sowiecką Rosją w roku 1920, a generał Bułak-Bałachowicz do dnia dzisiejszego pozostaje częścią historii Polski, częścią historii narodu białoruskiego. Ten sam generał, który w roku 1939 wspólnie z innymi Białorusinami, którzy patrzyli na II Rzeczpospolitą jako na swoje państwo, bronili tejże Rzeczpospolitej przed najazdem i sowieckim, i niemieckim. Po roku 1945 także Polska nie odzyskała swojej niepodległości, stając się w istocie sowiecką kolonią, a bohaterowie polskiej wolności siedzieli w więzieniach, jak tutaj niedaleko przy ulicy Rakowieckiej, ginęli na ulicach polskich miast, ginęli w lasach. Na ulice miast zdominowanej przez Sowietów Polski wychodzili robotnicy, też pragnący wolności i byli zabijani jeszcze w latach 80. XX wieku. I takim czynem w roku 1945 Polska tak samo nie otrzymała swojej niezależności i stała się kolonią Rosji, ale razem z ludźmi, jakie wyszli na ulicy, zmagali się za niezależność i swobodę na ulicy i później polityczne wiaźnie, jakie siedzieli na ulicy Rakowieckiej i wychodzili tak samo razem z robotnikami u lat 80., jakie wtedy jeszcze pomierali za wolność i swobodę w Polsce. Mówię to wszystko po to, żeby jeszcze raz przypomnieć, że Polacy to wspólnota narodowa, która w sposób szczególny uszanowała wolność, niepodległość i suwerenność. A chcemy traktować siebie samych tak samo jak naszych przyjaciół, bo jesteśmy chrześcijanami w zasadniczej części w państwie polskim. Dlatego z tego miejsca, jako prezydent Rzeczpospolitej Polskiej chciałem podziękować wszystkim wolnym Białorusinom, że jesteście na swojej trudnej, wymagającej tak wielu poświęceń, dla wielu z państwa poświęcenia przebywania w więzieniu reżimu Łukaszenki, ale jesteście na swojej długiej drodze do niepodległości i suwerenności i w tej drodze Polska was nigdy nie zostawi. My Polacy... My Polacy z wielkim szacunkiem stawiamy się do wolności, suwerenności i niezależności i temu ja rady witać was, naszych białoruskich siobrów, tak samo chrześcijan, temu, że Polska w większości jest chrześcijańską krainą i tak samo ja bym chciał przywitać was, naszych politycznych więźniów. Mam świadomość, że ta piękna tradycja spotkań prezydenta Polski z mniejszością białoruską, drodzy państwo, jest ważna dla naszej dzisiejszej sytuacji społecznej i politycznej, dla teraźniejszości, ale jest także bardzo ważna dla naszej przyszłości. Ja jako historyk z zawodu głęboko wierzę, że w kolejnych latach, a być może w kolejnych dekadach ciężko mi przewidzieć oczywiście przyszłość, ale wierzę, że właśnie za sprawą tych spotkań prezydenta Polski z mniejszością białoruską, z liderami białoruskiej opozycji, ale także z więźniami idziemy w kierunku, drodzy państwo, którego wszyscy pragniemy, a więc relacji dwóch niepodległych, suwerennych, niezależnych państw Polski i Białorusi dla dobra wspólnego i naszych relacji i po prostu dla lepszego świata. Więc patrzę na nasze spotkania jako na potrzebę codzienności, teraźniejszości, wyraźnego sygnału, po której stronie stoi prezydent Polski, ale także z wielką nadzieją na suwerenną i niepodległą Białorusi. Ja radę tak samo, że te spotkania stają się tradycyjne i ja wierzę, że one są bardzo ważne dla naszych przeszłych, a tak samo dla naszej przyszłości. I ja, historyk, wierzę, że to jest naprawdę ważne dla stosunków pomiędzy Polską i Białorusią, dziś, teraz i w przyszłości. Patrzę też na pana wiceministra Zajączkowskiego, na przedstawiciela rządu polskiego. Chcę też z tego miejsca państwa zapewnić, że w Polsce istnieje konsensus, kompromis w odniesieniu do stosunku Polaków, prezydenta Polski i polskiego rządu do niepodległościowych i suwerennych aspiracji Białorusinów, czego dzisiejsza obecność pana ministra jest najlepszym, drodzy państwo, wyrazem. Zapewniam też, że w kwestii więźniów politycznych reżimu Łukaszenki na arenie międzynarodowej i dyplomatycznej ubiegałem się, drodzy państwo, w swoich rozmowach wspólnie z ministrem Przydaczem o uwolnienie więźniów. Symbolem pewnym pozostaje Andrzej Poczobut, którego miałem wielką satysfakcję i zaszczyt wprawdzie zaocznie odznaczyć najważniejszym państwowym odznaczeniem, orderem Orła Białego. Ale niech to będzie symbol, drodzy państwo, że wolna, niepodległa, suwerenna Polska i jej prezydent nigdy nie zapomni o Polakach, którzy przebywają w białoruskich więzieniach. I osobliwe ważne też, że my razem z wiceministrem Zajęczkowskim znachodzimy się tutaj w tej sali i ja bym chciał podkreślić tak samo, że ja starałem się, aby polityczne więźnie tak samo byli wyzwolene i symbolem tej braćby zjawiaje się Andrzej Poczobut,

---