Karolina Pawliczak wnosi poprawkę ws. decyzji emerytalnych

Panie Marszałku, Wysoka Izbo, czytając ten projekt ustawy, chcę się powiedzieć nareszcie. Nareszcie po wielu miesiącach, a w sumie latach walki organizacji, ruchów społecznych, związków zawodowych, a przede wszystkim samych pokrzywdzonych tą wadliwą nowelizacją ustawy z 2013 roku, powoli sytuacja zmierza do właściwego jej uregulowania. Potrzeba uchwalenia projektowanej ustawy wynika nie tylko z konieczności wykonania wyroku Trybunału Konstytucyjnego, ale przede wszystkim z ułomności obowiązujących regulacji postępowania o świadczenie emerytalno-rentowe. Z jednej strony to bardzo niepokojące, że ponad rok od wyroku Trybunału sprawa ta dopiero doczekała się realizacji. Jestem pewna, że gdyby nie wybory prezydenckie i chęć pozyskania każdego głosu, leżałaby jeszcze spokojnie w sejmowej zamrażarce. Z drugiej strony, a niestety do tego już się powoli przyzwyczailiśmy, ekspresowo od momentu przedłożenia tego tematu w ubiegłą środę do Sejmu i zorganizowania błyskawicznej Komisji Polityki Społecznej uzasadniają, że temat ten jest stricte wyborczy. I znów mogą zostać popełnione błędy lub niedopatrzenia przepisów, na których zmianę trzeba będzie czekać. A błędy, jak życie pokazuje, mogą być popełnione, bo projekt ten niestety nie obejmuje wszystkich w imię zasady sprawiedliwości społecznej. Wszak w ocenie Trybunału Konstytucyjnego naruszona została zasada zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa. Oznacza konieczność w każdym, powtarzamy w każdym przypadku, bezpieczeństwa prawnego jednostki, a prawo nie może być pułapką na obywatela. Aby mógł on układać swoje sprawy w zaufaniu, że nie naraża się na skutki prawne, których nie mógł przewidzieć w momencie podejmowania tych decyzji. Takiej możliwości została pozbawiona grupa osób urodzonych w 1953 roku, które powszechny wiek emerytalny osiągały w okresie od lutego 2013 do kwietnia 2014 roku, a więc w czasie, gdyby obowiązywał już artykuł 25 ustęp 1b. Ponadto uważamy, że słuszniejszymi byłoby określenie zakresu podmiotowego ustawy bez ograniczenia wynikającego z odwołania się do rocznika 1953. Odwołanie bowiem do Trybunału Konstytucyjnego i do zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa można również odnieść do ubezpieczonych z innych roczników, którzy decydowali się na wcześniejszą emeryturę, ufając, że państwo nie zmieni reguł wypłaty powszechnego świadczenia emerytalnego. Dlatego przekazuję pani marszałek poprawkę klubu lewicy dotyczącą zastosowania mechanizmu wzruszenia prawomocnych decyzji dotyczących zmiany artykułu 114 ustawy. Umożliwia ona uchylenie lub zmianę decyzji z powodu wadliwości bez ograniczenia czasu, jeśli w wyniku uchylenia lub zmiany decyzji z tego powodu osoba zainteresowana nabędzie prawo do świadczenia lub świadczenie w wyższej wysokości. Pragniemy bowiem zapobiec w przyszłości takim problemom, z jakim mierzyły się osoby urodzone w 1953 roku. Lewica, mimo przekonania, że ten tryb jest niewłaściwy, będzie głosować za niniejszym projektem, bo uważamy, że grupa emerytów i rencistów i tak jest najbardziej poszkodowaną i ubogą grupą społeczną, którą należy wspierać i nie godzimy się na jakiekolwiek w tej sprawie nierówności, bo chcemy sprawiedliwości, a grup wykluczonych, którymi należy zająć się natychmiast jest przecież dużo więcej, to osoby niepełnosprawne, ich opiekunowie, którzy otrzymują jałmużnę, a nie wsparcie, a wymieniać pewnie można byłoby dalej, bo wreszcie nie należy już dłużej czekać. I wnioskujemy przy tym, aby wreszcie po wejściu w życiu tej ustawy tryb przyznawania świadczeń nie był znów złożony i skomplikowaną procedurą, prosimy o oprószczenie zasad oraz decyzji w stosunku do tych i tak już pokrzywdzonych osób. Dziękuję bardzo. Dziękuję bardzo.