Karolina Pawliczak: Solidarna z protestami, krytyka ustawy

Panie Marszałku, Wysoka Izbo, zanim odniosę się do tego projektu ustawy, chciałabym przekazać wszystkim kobietom, wszystkim rodzinom walczącym dzisiaj na ulicy w całej Polsce, również w moim okręgu, w Kaliszu, w Lesznie, w Ostrowie Wielkopolskim, w Krotoszynie, Pleszewie, Jarocinie, w większych i mniejszych miastach, że jesteśmy z Wami. I nigdy nie będziecie szły same, drogie kobiety. Szanowni Państwo, Panie Marszałku, Wysoka Izbo, w odniesieniu do niniejszego projektu ustawy w Polsce brakuje ponad 650 tysięcy mieszkań, a niesamodzielnie mieszka nawet 1,7 mln Polaków. Mamy brak mieszkań, choć mieszkania są budowane, tylko kogo na nie stać? I w tym kontekście najbardziej przykre jest to, że przy tak ważnej założenia merytorycznej i wyczekiwanej przez gminę i społeczeństwo ustawie dotyczącej wsparcia mieszkalnictwa, sądziłam, że wreszcie będzie można popracować bez polityki, bez wzajemnego przepychania się na słowa i treści, które ważniejsze i które będą miały poparcie rządzących. To były złudne nadzieje, bo mimo, że Lewica chce poprzeć tą ustawę, bo zdajemy sobie sprawę, że wraz z naszymi poprawkami, które wnosiliśmy i które służyć miały jej poprawie, to w większości poszczególne zapisy tej ustawy służą wsparciu mieszkalnictwa i budownictwa społecznego. Mieliśmy jednak złudną nadzieję, naiwną, żeby przy powtarzanych często i ostatnio w słowach premiera o porozumieniu, zawieraniu kompromisów z opozycją i szukaniu zgody natkniemy się choć na cień tych zapowiedzi. Nic z tego. I podkomisja, i komisja, które obradowały nad tym projektem ujawniły, że jedna jedyna opcja ma rację, reszta może kolokwialnie sobie pogadać. Bo co złego jest w tym, że chcemy na przykład zwiększyć średni miesięczny dochód w gospodarstwie domowym, jedno- i wieloosobowym, skoro przy waszym założeniu zdecydowanie zmniejsza się liczba osób mogących skorzystać z tych uprawnień. Kuriozalne jest bowiem oparcie kryterium pomocy na przeciętnym wynagrodzeniu, które w związku z kryzysem będzie przecież znacząco spadać, wykluczając tym samym potrzebujących. Co złego jest w tym, że chcemy zwiększyć powierzchnię lokalu, jeżeli zamieszkuje tam osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku inwalidzkim z 15 metrów kwadratowych na 25 metrów kwadratowych. Aż 25 metrów. Czy to źle, że chcemy wesprzeć w tym obszarze ludzi, którzy i tak przecież w życiu nie mają łatwo? Co jest złego w tym, że chcemy zabezpieczyć w najmie instytucjonalnym prawa i ochronę lokatorów? Czy to są złe poprawki? Czy trzeba je skrytykować i odrzucić? Co złego jest w tym, że chcemy, aby TBS-y nie były dzielone na gorsze i lepsze? Bo wierzę, że sama nazwa Społeczna Inicjatywa Mieszkaniowa niesie za sobą podział na lepsze i gorsze, a te, które tej nazwy nie zmienią, będą profilowane jako te wrogie z poprzedniego systemu, którym określone preferencje mogą po prostu nie przysługiwać. Skoro jednak waszym zdaniem zmiana nazwy nic nie zmienia w ich strukturze organizacyjnej, to po co to robić? Po co to zmieniać i ponosić z tego z tytułu ogromne koszty publiczne? Brak jakiegokolwiek logicznego uzasadnienia w tym działaniu. Szanowni państwo, mieszkania, zdrowie i praca to jedne z najważniejszych wartości. I nie nadawajcie wszystkiemu tej swojej politycznej zaciętości, bo przynosi to, czego efektem jest dzisiejsza ulica i wyjście ludzi, by protestować i głośno krzyczeć na znak protestu i sprzeciwu. I na koniec proszę was, aby tej ustawy o założeniach wspierających rozwój mieszkalnictwa nie spotkał los rządowego programu Mieszkanie+, z którego praktycznie nic nie zostało. I dziś niestety jest wielkim wstydem nieudolności rządzących. Lewica składa do niniejszego projektu poprawki. Dziękuję bardzo.