Krzysztof Kwiatkowski - Apel o ustawę dla ochotników z Ukrainy

Panie Marszałku, panie, panowie senatorowie, duża część osób na tej sali, szczególnie ci, którzy byli senatorami poprzedniej kadencji, zna ten projekt doskonale, bo przecież uchwaliliśmy go w tej izbie 13 kwietnia 2022 roku. 13 kwietnia 2022 roku. Czy ten projekt się jakoś zasadniczo zmienił? Nie, on się nie zmienił. On powoduje jedną zasadniczą rzecz, że ci, którzy tam na Ukrainie walczyli z agresją rosyjską po powrocie do kraju, nie muszą się wstydzić, nie muszą się chować i nie muszą ukrywać w tajemnicy to, że tam walczyli. Bardziej trzeba by chyba ukryć w tajemnicy i się wstydzić z tego, co działo się z inicjatywą ustawodawczą Senatu. Chociaż trafiła ona 4 lata temu do Sejmu, to w tamtej kadencji nawet nie nadano jej numeru druku. Czyli cała praca, którą wykonaliśmy tutaj w II Izbie Parlamentu, poszła na marne. Mówię o tym ze smutkiem, bo troszkę tak jak już wspominał pan marszałek Borusewicz, pewno z jedną z najbardziej przejmujących rozmów, które odbyłem, to była rozmowa z tatą Daniela Sztybera. To była rozmowa ojca, który opłakiwał swojego syna. To była rozmowa z ojcem, który był dumny ze swojego syna, który skończył trzy kierunki uniwersyteckie, był wszechstronnie wyszkolony, zmarł mając 35 lat jako ochotnik podczas misji rozpoznawczej. Wcześniej skończył trzy kierunki studiów w Polsce, stosunki międzynarodowe, zarządzanie nieruchomościami, psychologia kryminalna, nabył umiejętności i ukończył kursy płetwonurka, instruktora strzelectwa sportowego, bojowego, skoczka spadochronowego, operatora dronów, instruktora survivalu, radiotelegrafisty, ratownika medycznego. Można o nim powiedzieć jeden z najlepszych synów, jakich miała Polska. Ten młody chłopak powodowany odruchem moralnym podjął decyzję i jako ochotnik udał się na Ukrainę. Poprosił o przydział do elitarnej międzynarodowej jednostki, międzynarodowego legionu i służył w oddziałach rozpoznawczych. Na tej sali są także osoby reprezentujące Ministerstwo Obrony Narodowej. Wiedzą, co to są oddziały rozpoznawcze. On był operatorem takiej jednostki. Każdego dnia ryzykował życie, rozpoznając linie i pozycje rosyjskie. Niestety, jedna z tych misji nie zakończyła się powodzeniem, zakończyła się tragicznie. Pamiętam, jak kilka lat temu obiecałem tacie Daniela, że my przyjmiemy ustawę, żebyśmy mogli ze spokojem mówić o takich synach polskiej ojczyzny, jak Daniel. My dzisiaj nikogo nie zachęcamy i nie zniechęcamy. Nie o tym jest ta ustawa. Ta ustawa jest o tym, że gdyby Daniel wrócił do Polski, a z informacji wiemy, że długie godziny wykrwawiał się, zanim udało się do niego dotrzeć, niestety z tym tragicznym zakończeniem. Ale gdyby to zakończenie było inne i Daniel trafiłby do polskiego szpitala, to chciałbym Państwa poinformować, że dzisiaj u jego wezgłowia zameldowałby się nie tylko lekarz. Zameldowałby się także prokurator, żeby mu przedstawić zarzuty w myśl obowiązujących w Polsce przepisów prawa. To jest po prostu wstyd. Ten młody człowiek z takimi wyjątkowymi umiejętnościami, wiedzą, kompetencjami to jest gotowy materiał na instruktora, którego można wykorzystać, żeby podnosić zdolności bojowe. I w tym projekcie ustawy łączymy te dwie wartości. Z jednej strony nie chcemy, żeby prokuratorzy zajmowali się tymi, którzy do Polski będą wracać, miejmy nadzieję, że po zakończeniu tego konfliktu, w sposób satysfakcjonujący ofiarę, a nie agresora. Ale także, żeby polskie wojsko miało taką informację, że mamy takie osoby z takimi unikatowymi doświadczeniami jak te, które są efektem bieżącego uczestnictwa w walkach na froncie. I stąd ta inicjatywa i mam nadzieję, że ponad podziałami politycznymi, bo inicjatywa pamiętam jak w tamtej kadencji była ciepło oceniana np. przez ówczesnego szefa kancelarii premiera, posła i ministra Michała Dworczyka, że dzisiaj zostanie przyjęta ponad podziałami politycznymi. Że choćby w ten symboliczny sposób oddamy cześć i honor takim osobom jak Daniel Sztyber. Szkoda, że w jego przypadku już pośmiertnie, ale że unikniemy tak wstydliwych sytuacji jak te, które zamiast zaangażowania nas wszystkich w podziękowaniu tym, którzy walczyli za wolność naszą i waszą, zamiast troski nad nimi np. przez przedstawicieli Polskiej Służby Zdrowia, to że dzisiaj zajmowałaby się nimi Polska Prokuratura. Przyjmijmy jak najszybciej tą ustawę i zakończmy tą wstydliwą kartę, która toczy się od kwietnia 2022 roku. Dziękuję bardzo. Dziękuję.