Artur Dziambor krytykuje szkolnictwo: karta, pensum, programy

Szanowny panie ministrze, ja tutaj bardzo dużo było powiedziane o minimalnym wynagrodzeniu. Ja pamiętam, w 2007 roku zacząłem moją karierę jako nauczyciel i wtedy dostawałem dwie wypłaty. Jedna wypłata to była pensja, a druga to była wyrównanie do najniższej krajowej. I pod tym względem się dużo nie zmieniło. Mamy rok 2020, teraz jest tak, że podwyższane są pensje najniższe nauczycieli stażystów. I ta płaca minimalna, która została podniesiona, do której teraz trzeba wyrównać najniższe zarobki nauczycieli, co jest po prostu smutne, tak naprawdę wiąże się z masą innych rzeczy. Pan już tutaj zdążył zadeklarować, że o likwidacji karty nauczyciela nie ma mowy, a to karty nauczyciela ja postrzegam jako największą blokadę. Natomiast jest też kwestia podwyższenia pensum. I tu też pan mówił już, że podwyższać pensum też nie będziemy, a z oczywistych względów podwyższanie pensum powodowałoby wzrost płac dla nauczycieli. Ale wtedy trzeba byłoby podpaść związkom zawodowym, które jednak istnieją tylko po to, żeby tych nauczycieli było tyle, ile jest. Mamy przerost w zawodzie nauczyciela, jest zdecydowanie za dużo nauczycieli. Oni pracują tak naprawdę za mało godzin i zarabiają za małe pieniądze. Gdyby pracowali więcej, byłoby ich mniej, można by było im płacić na prawdziwym europejskim poziomie. Tylko, że trzeba było się postawić związkom zawodowym. I to jest proste pytanie. Po pierwsze, czy zamierza pan jakkolwiek ze związkami zawodowymi rozmawiać wreszcie z pozycji rządu, a nie z pozycji kogoś, kto chce mieć święty spokój? Bo były strajki nauczycieli. I podczas tych strajków nauczycieli miał pan okazję, żeby rzeczywiście zmienić wszystko. Żeby zbudować całe szkolnictwo od nowa. I wtedy rząd Prawa i Sprawiedliwości się na to nie zdecydował. Teraz jest na to może szansa, przez te cztery lata, gdy macie znowuż tak wielką władzę. I druga sprawa, program szkolny. Mieliśmy przez miesiąc strajk nauczycieli. Dzieci nie chodziły do szkoły. Następnie wróciły już właściwie w trybie wakacyjnym. A potem nauczyciele wszyscy zadeklarowali w dziennikach, program zrealizowano. Jak te dzieci zrealizowały program? Jak młodzież zrealizowała program, jeżeli przez miesiąc nie było ich w szkole, a potem przez miesiąc byli w trybie wakacyjnym? Okazało się, że programy szkolne to jest totalna fikcja. To jedynym środowiskiem, które o tym mówi, to jest środowisko wolnościowe, które chce prywatyzacji szkolnictwa. Może czas najwyższy zacząć dyskutować o tym, żeby uwolnić programy szkolne. Żeby szkoły ze sobą konkurowały pod względem programów i pod względem oferty edukacyjnej. A nie słuchały tylko wytycznych, które są nadane przez ministerstwo. I ostatnia kwestia, trzecie moje pytanie, kwestia kursu pedagogicznego. Również w tym 2007 roku, ja już byłem wtedy nauczycielem z siedmioletnim prawie stażem, tylko że w prywatnym sektorze. Poszedłem pracować do państwowej szkoły z moim siedmioletnim doświadczeniem. Dowiedziałem się, że bez kursu pedagogicznego nie będę miał pozwolenia na pracę w szkole. Chociaż miałem wszystko inne. Miałem wykształcenie odpowiednio, miałem certyfikaty porobione. Tylko po prostu nie zrobiłem pedagogiki. No i zostałem przymusowo wysłany na kurs pedagogiczny. Straciłem rok życia co drugi weekend od rana do wieczora na tym kursie. Nie nauczyłem się tam kompletnie nic. Ja uczyłem ludzi, co się dzieje w szkołach tam na tym kursie. I po prostu trzeba było odbąbić, zapłacić dwa tysiące przez cały rok. Stracić ten co drugi weekend w życiu po to, żeby dostać papierek, który mi pozwala pracować w szkole państwowej. Tymczasem pan sam wspomniał o nauczycielach zawodowych, którzy nie muszą tego robić. Jeszcze w dodatku są traktowani jakby na wolnym rynku, jeżeli chodzi o ich wypłaty. Czyli co? Można? Można. Także te trzy kwestie bardzo bym prosił o odpowiedź. Dziękuję. Dziękuję.