Henryk Siedlaczek pyta o diagnozy i terapię sprawców niepoczytalnych
Henryk Siedlaczek odniósł się do projektu ustawy dotyczącego sprawców przestępstw z zaburzeniami psychicznymi i wyraził wątpliwości co do skuteczności proponowanych rozwiązań. Zwracał uwagę na konieczność gwarancji trafności diagnoz, efektywności terapii oraz zwiększenia poczucia bezpieczeństwa społecznego.
Zwracał uwagę, że część sprawców z zaburzeniami psychicznymi może nadal stanowić zagrożenie dla społeczeństwa, mimo proponowanych środków. Podkreślał, że projektodawcy zakładają, iż terapia w zakładach psychiatrycznych uchroni społeczeństwo, ale pytał o realne gwarancje takiej diagnozy i leczenia.
Pytał, jaka jest gwarancja, iż diagnoza będzie zawsze trafna i w jaki sposób terapia zostanie wdrożona w polskim wymiarze sprawiedliwości. Zadał także pytanie, co stanie się, gdy osoba nie podda się terapii i jak to wpłynie na bezpieczeństwo innych.
Zastanawiał się, jak projekt ma zwiększyć poczucie bezpieczeństwa i jakie narzędzia zostaną użyte, by zmienić społeczną świadomość wobec sprawców określanych w projekcie jako w sumie zwyrodnialcy. Pytał także o wpływ tych rozwiązań na środowiska lokalne, gdzie doszło do brutalnych zdarzeń.
Wezwał do stworzenia takich warunków prawnych, aby kwestia została rozwiązana raz na zawsze, podkreślając, że Wysoka Izbo nie wolno czekać. Zakończył swoje wystąpienie apelem o przygotowanie precyzyjnych programów terapii i zabezpieczeń prawnych.
Najważniejsze uwagi
Zwracał uwagę, że część sprawców z zaburzeniami psychicznymi może nadal stanowić zagrożenie dla społeczeństwa, mimo proponowanych środków. Podkreślał, że projektodawcy zakładają, iż terapia w zakładach psychiatrycznych uchroni społeczeństwo, ale pytał o realne gwarancje takiej diagnozy i leczenia.
Wątpliwości dotyczące diagnozy i terapii
Pytał, jaka jest gwarancja, iż diagnoza będzie zawsze trafna i w jaki sposób terapia zostanie wdrożona w polskim wymiarze sprawiedliwości. Zadał także pytanie, co stanie się, gdy osoba nie podda się terapii i jak to wpłynie na bezpieczeństwo innych.
Skutki dla poczucia bezpieczeństwa i środowisk lokalnych
Zastanawiał się, jak projekt ma zwiększyć poczucie bezpieczeństwa i jakie narzędzia zostaną użyte, by zmienić społeczną świadomość wobec sprawców określanych w projekcie jako w sumie zwyrodnialcy. Pytał także o wpływ tych rozwiązań na środowiska lokalne, gdzie doszło do brutalnych zdarzeń.
Postulat prawny i pilność działań
Wezwał do stworzenia takich warunków prawnych, aby kwestia została rozwiązana raz na zawsze, podkreślając, że Wysoka Izbo nie wolno czekać. Zakończył swoje wystąpienie apelem o przygotowanie precyzyjnych programów terapii i zabezpieczeń prawnych.
Udostępniamy tysiące materiałów, by polityka była przejrzysta i odporna na manipulacje. Widzisz błąd? Zgłoś go — razem budujemy rzetelne archiwum polskiej polityki.
Inne wystąpienia
Tego samego dnia Wszystkie wystąpienia z tego dnia →
Jolanta Szczypińska
Jolanta Szczypińska krytykuje model umowy partnerstwa
Czesław Hoc
Czesław Hoc: Budowa wiatraków bez zdrowego rozsądku
Maria Janyska
Maria Janyska: Sprawozdanie o zmianach w Prawie Zamówień Publicznych
Zbigniew Rynasiewicz
Zbigniew Rynasiewicz wyjaśnia poprawki ws. odblasków
Marek Poznański
Marek Poznański o bałaganie reklamowym i potrzebie standaryzacji
Romuald Ajchler
Romuald Ajchler: Klub Sojuszu Lewicy Demokratycznej poprze senackie poprawki
Artykuły
Transkrypcja
Dziękuję Panie Marszałku, Panie Marszałku, Wysoka Izbo, Panie Ministrze. Projekt ustawy dotyczy zaburzonych psychicznie sprawców przestępstw, w stosunku do których brak był podstaw orzeczenia środka zabezpieczającego, bo w czasie popełniania przestępstwa byli całkowicie lub częściowo poczytani. Nie ulega wątpliwości, że część tych sprawców nadal stanowi zagrożenie dla społeczeństwa. Projektodawcy mówią, iż poddanie przestępców z zaburzeniami psychicznymi terapii uchroni społeczeństwo przed nimi poprzez terapię w zakładzie psychiatrycznym. To pytam, jaka jest gwarancja, iż taka diagnoza będzie zawsze dobra? W jaki sposób społeczeństwo będzie skutecznie chronione? Sprawcy uzyskają szansę, aby poddać się terapii i powrócić do życia tak, aby nie stwarzać zagrożenia dla innych osób. A co będzie, jak taka osoba nie podda się terapii? W projekcie ustawy mówi się, iż skutkiem tej regulacji może być zmiana stosunku społeczeństwa do takich sprawców, w sumie zwyrodnialców. Więc pytam, jak wnioskodawca chce zwiększyć pouczenia, poczucie bezpieczeństwa w społeczeństwie? Jakich narzędzi chce użyć? W jaki sposób wykształci się społeczna świadomość, że sprawcy po terapii nie będą stanowili już zagrożenia? Jaki jest pomysł na terapię w polskim wymiarze sprawiedliwości? Jak projektodawca chce wpłynąć na środowiska lokalne takie, gdzie miały miejsce brutalne zdarzenia? Jak tu mówić o społecznej świadomości bezprecyzyjnych programów terapii, również społecznej? Dobrze, że te projekty procedujemy. Jednakże stwórzmy takie warunki, aby tak poważna i okropna w swoich zagrożeniach kwestia została w obszarze polskiego prawa rozwiązana raz na zawsze. Wysoka Izbo nie wolno czekać. Dziękuję. Dziękuję. Dziękuję. Dziękuję.