Bogdan Zdrojewski o utraconych stanowiskach w Eurokorpusie

Panie Marszałku, Wysokie Senacie, ja rzeczywiście cieszę się z zmiany decyzji Ministerstwa Obrony Narodowej a propos przystąpienia do Eurokorpusu jako państwa ramowego. Natomiast martwię się, że Ministerstwo Obrony nie chciało się do tej zmiany przyznać. To jest tak, jakby zapadła nowa decyzja. Chcę wyraźnie podkreślić, że uczestnictwo w Eurokorpusie jako państwo stowarzyszone, jako państwo ramowe ma ogromne znaczenie. Na skutek tych negocjacji, które rozpoczęły się w 2008, w 2009 generalnie zostały one zamknięte, a nasze wejście miało nastąpić w roku 2016, Polska uzyskała w hierarchii znaczenia rozmaitych stanowisk w Eurokorpusie określony harmonogram awansów naszych wysokich oficerów łącznie z dowodzeniem Eurokorpusu w 2017 roku. A wcześniej mieliśmy szansę, zająć stanowiska wice i szefa sztabu. Ponieważ w 2016 roku przesunięto decyzję na 2017, a w 2017 zrezygnowano z bycia państwem ramowym, my te stanowiska de facto straciliśmy. Wiem z informacji pana ministra, że odzyskamy te stanowiska w 2023 roku. To jest ta prawdziwa strata, jaką odnotowujemy, strata 6 lub 7 lat w zależności od tego, jak się liczy. Muszę powiedzieć też, że troszkę zaniepokojony, czasami zdumiony byłem rozmaitością uzasadnień. Uzasadnienia te, które padały, były modyfikowane w tej drodze pomiędzy Sejmem a Senatem, pomiędzy Komisją Obrony a Komisją Spraw Zagranicznych, ale w dobrym kierunku, co chcę wyraźnie podkreślić. Na samym początku mówiono o, że zrezygnowaliśmy tylko z ubiegania się bycia państwem ramowym, że mieliśmy decyzję o redukcji naszego zaangażowania, potem, że odstąpiono do uzgodnień albo przerwano uzgodnienia na określonym stanowisku. To jest jeden element. Drugi element według mojej oceny nieprawdziwy, on się na szczęście już nie pojawia, że ówczesny Eurokorpus był zainteresowany tylko i wyłącznie aktywnościami w samej Europie. Otóż chcę wyraźnie podkreślić, że z wyjątkiem Bośni i Hercegowiny Eurokorpus nie wykonywał żadnych czynności w Europie, natomiast wykonywał niezwykle istotne czynności, aktywności poza Europą. W tym współdowodził w Afganistanie, ale także w Mali, w środkowej Afryce, etc. Trzeci element bardzo istotny to jest to uzasadnienie, które pojawiło się w 2017, że Eurokorpus stanowi alternatywę wobec NATO. Nie stanowi, nie stanowił i nie będzie stanowił, natomiast współdziała w rozmaitych misjach, patrząc głównie na zaangażowanie Francuzów czy Niemców, zwłaszcza w Afganistanie, w Afganistanie widać wyraźnie, jak bardzo bliskie było to współdziałanie, współaktywność. I ostatnie elementy, które znajdują się w uzasadnieniu, więc ja je nie będę przytaczać, powiem tylko o jednej rzeczy ważnej, która akurat w tej chwili może budzić taką satysfakcję, że nasze zaangażowanie w stosunku do tego, co było deklarowane w 2016 roku, ma być dwukrotnie zwiększone. Czyli generalnie rzecz biorąc Eurokorpus, którego siły, patrząc na rezerwy w poszczególnych państwach, będą wynosiły około 60 tysięcy, w samym Strasburgu około 1100, będą miały zwiększony udział żołnierzy polskich w stosunku do tego, co było wcześniej planowane. I ostatnia rzecz, ja zadałem panu ministrowie pytanie o tą mapę drogową, dlatego że pamiętam doskonale słowa ministra obrony, ówczesnego ministra obrony Antoniego Macierewicza, który wypowiadał się niezwykle negatywnie o Eurokorpusie i rzeczywiście najpierw przesunął tą decyzję o rok, a potem Centrum Operacyjnym on informowało o powstaniu mapy drogowej, wyprowadzenia nas z Eurokorpusu w ogóle. Ja nie wiem, czy ten dokument powstał, też go nie widziałem, natomiast informacja w dwóch czasopismach podlegających Ministerstwu Obrony de facto rzeczywiście ukazała się i potwierdzała, że nasze decyzje szły aż w tak złym kierunku. Dziś jeszcze raz podkreślę, Komisja Obrony Narodowej, w której byłem sprawozdawcą, przyjęła z satysfakcją ratyfikację naszego udziału jako państwa ramowego. Jeszcze raz podkreślę, tylko państwo ramowe może mieć udział w dowodzeniu Eurokorpusem. Dziękuję bardzo. Dziękuję.