Waldemar Andzel o 120. rocznicy urodzin Stanisława Ostrowskiego
Waldemar Andzel przypomniał, że 29 października przypada 120. rocznica urodzin Stanisława Ostrowskiego i przedstawił skróconą biografię byłego prezydenta Lwowa oraz prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie. Zwrócił uwagę na jego służbę w Legionach, działalność samorządową i parlamentarną, doświadczenia więzienne oraz karierę lekarską na emigracji.
Życie i kariera wojskowa
Stanisław Ostrowski urodził się we Lwowie, studiował medycynę na Uniwersytecie Lwowskim i Wiedeńskim, w 1919 roku został lekarzem. Był członkiem Związku Walki Czynnej i Związku Strzelewskiego, służył w I Brygadzie Legionów, walczył w obronie Lwowa w 1918 roku i w wojnie polsko-bolszewickiej, za co otrzymał m.in. Virtuti Militari V klasy i Krzyż Walecznych.
Działalność samorządowa i parlamentarna
Po wojnie był docentem na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, pełnił funkcje wiceprezydenta i prezydenta Lwowa. Od 1930 roku był trzykrotnie wybierany na posła do Sejmu z ramienia BBWR i zajmował się głównie problematyką ochrony zdrowia.
Aresztowanie, łagry i służba z Armią Andersa
Po agresji sowieckiej 17 września 1939 roku został aresztowany przez NKWD, więziony we Lwowie i Moskwie oraz skazany na osiem lat łagrów. Uwolniony po amnestii w 1941 roku ewakuował się z ZSRR z Armią Andersa, przebywał we Włoszech i pracował w szpitalach wojskowych.
Prezydent na uchodźstwie, życie na emigracji i śmierć
W 1946 roku wyemigrował do Wielkiej Brytanii, gdzie pracował jako lekarz do przejścia na emeryturę w 1962 roku. 9 kwietnia 1972 roku został prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie, ustępując 29 marca 1979 roku, zmarł 22 listopada 1982 roku w Londynie i został pochowany na cmentarzu lotników polskich w Newark obok poprzednich prezydentów i premiera.
Udostępniamy tysiące materiałów, by polityka była przejrzysta i odporna na manipulacje. Widzisz błąd? Zgłoś go — razem budujemy rzetelne archiwum polskiej polityki.
Panie Marszałku, Wysoka Izbo, 29 października obchodzić będziemy 120. rocznicę urodzin Stanisława Ostrowskiego, ostatniego polskiego prezydenta Lwowa, a także trzeciego prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie w latach 1972-1979. Stanisław Ostrowski urodził się we Lwowie, jego ojciec był powstańcem styczniowym i sybirakiem. Ukończył piąte gimnazjum we Lwowie, a następnie podjął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego i Wiedeńskiego. W 1919 roku został lekarzem. Przynależał do Związku Walki Czynnej i Związku Strzelewskiego. Były to tajne organizacje wojskowe mające stanowić zalążek niepodległych polskich sił zbrojnych. W czasie I wojny światowej służył w I Brygadzie Legionów. W 1918 roku walczył w obronie Lwowa przed Armią Ukraińską. Brał również udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Za zasługi na polach bitew został odznaczony m.in. orderem Virtuti Militari V klasy i Krzyżem Walecznych. W okresie międzywojennym za służbę w Legionach i przynależność do Związku Strzelewskiego odznaczony został Krzyżem Niepodległości. Po zakończeniu wojny był docentem na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, następnie wiceprezydentem i prezydentem rodzinnego miasta. Od 1930 roku był trzy razy wybierany na posła do Sejmu z listy bezpartyjnego bloku współpracy z rządem Józefa Piłsudskiego BBWR. Jako parlamentarzysta zajmował się głównie problematyką ochrony zdrowia. Po agresji sowieckiej na Polskę 17 września 1939 roku i kapitulacji Lwowa przed Armią Czerwoną został aresztowany i więziony przez NKWD we Lwowie i Moskwie. Skazany na 8 lat łagrów, uwolniony po amnestii w 1941 roku, ewakuował się ZSRR wraz z Armią Andersa. Z drugim korpusem generała Władysława Andersa przeszedł do Włoch, gdzie pracował w szpitalach wojskowych. W 1946 roku wyemigrował do Wielkiej Brytanii, gdzie aż do przejścia na emeryturę w 1962 roku pracował jako lekarz. 9 kwietnia 1972 roku został prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie, zastępując Augusta Zalewskiego. Ustąpił po zakończeniu siedmioletniej kadencji 29 marca 1979 roku. Stanisław Ostrowski zmarł 22 listopada 1982 roku w Londynie, pochowany został na cmentarzu lotników polskich w Neuark, obok grobów poprzednich prezydentów Władysława Raczkiewicza i Augusta Zalewskiego oraz premiera generała Władysława Sikorskiego. Dziękuję bardzo. Dziękuję. Dziękuję.
