Tadeusz Samborski: O dezinformacji, Kresach i sile sojuszy

Dziękuję bardzo Pani Marszałek. Szanowna Pani Marszałek, Wysoka Izbo, Panowie Ministrowie, Wysoki Przedstawiciele Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Zaprezentowana przez Pana Wicepremiera, Ministra Spraw Zagranicznych Radosława Sikorskiego informacja jest interesująca i w wysokim stopniu w wiarygodności odzwierciedlająca rzeczywistość w newralgicznym, szczególnie teraz, obszarze polityki zagranicznej. Informacja ta zawiera bardzo trafną, wieloaspektową diagnozę sytuacji międzynarodowej. Wśród ambitnych zadań, jakie stawia sobie resort, jest budowanie odporności polskiego społeczeństwa na zagrożenia pędzące z sieci, a solidarność w przeciwdziałaniu dezinformacji słusznie określa się jako zbiorowy patriotyczny obowiązek. Jest tam także zawarte oczekiwanie, a w moim przekonaniu powinien to być nawet imperatyw współpracy w tym dziele ze sobą wszystkich właściwych instytucji państwa. Informacja pana ministra jednoznacznie wskazuje też zgubne dla Polski skutki ewentualnego poleksity. Jesteśmy za pomocą Ukrainie i za jej przystąpieniem do Unii Europejskiej, ale w części dotyczącej dostosowywania się Ukrainy, dostosowania się Ukrainy w oczekiwaniu na wejście do Unii Europejskiej, dostosowaniu się do unijnych standardów, oprócz transparentności administracji publicznej i wypleniania korupcji, brak mi bardzo ważnego, moim zdaniem, zdaniem mojego środowiska politycznego, a więc ludowców, warunku, jakim powinno być rozliczenie się z banderowskiego ludobójstwa dokonanego na Polakach, Ukraińcach i przedstawicielach innej narodowości zamieszkujących Wołyń i Małopolskę Wschodnią. W kategoriach porażki w relacjach polsko-ukraińskich jest brak systemowego rozwiązania kwestii ekshumacji godnego pochówką ofiar ludobójstwa dokonanego w latach 1939-1947. Trudności w przeprowadzeniu ekshumacji mają charakter antycywilizacyjny i kłody rzucane pod nogi tym, którzy chcą spełnić obowiązek antygony, napełnia smutkiem i rodzi rozczarowanie wśród znacznej części naszego narodu i to nie tylko jego segmentu kresowego. Optymistycznym akcentem w informacji jest oczekiwanie, że będziemy jako kraj bramą do inwestycji na Ukrainie. Innym walorem tejże informacji ministra spraw zagranicznych jest także i to, iż ukazuje ona zjawiska jednoznacznie niebezpieczne dla Polski, jak na przykład próby powrotu do zasady koncertu mocarstw. Panie Marszałek, Wysoka Izbo, Panowie Ministrowie, z tej oto mównicy 21 stycznia 2005 roku ówczesny minister spraw zagranicznych Adam Daniel Rotfeld w analogicznej informacji o zadaniach polskiej polityki zagranicznej mówi między nimi, cytuję, dla naszej tożsamości narodowej ważny jest fakt pozostawania znacznej części Polaków lub ludzi o polskich korzeniach poza granicami kraju. Są też sprawy, które zasługują na szczególną wagę. Dotyczy to zwłaszcza wspomagania Polaków na wschodzie. Dotyczy to sprawy realizacji postulatów polskiej mniejszości na Litwie. Upłynęło wiele lat i zgłoszone wówczas zarzszerzenia są aktualne dzisiaj, są nadal aktualne. Jak to możliwe, że pogarsza się sytuacja szkolnictwa polskiego na Litwie? Że nad polskimi szkołami na Litwie wisi groźba ich likwidacji, zamknięcia? Lub obniża się już im status i rangę organizacyjną? Trudno oprzeć się wrażeniu, że państwo polskie i jego dyplomacja nie są skuteczne w egzekwowaniu zobowiązań międzynarodowych Litwy w odniesieniu do praw mniejszości narodowych. Dodam, że tego nagannego stanu rzeczy nie da się zmienić, się poprawić. Bez udziału Związku Polaków na Litwie, ani też obok tego Związku, apeluję do tego, żeby z tej możliwości skorzystać, z tej ścisłej współpracy ze Związkiem Polaków na Litwie. Do tego dochodzą nasze własne krajowe grzechy. Bo jak oceniam fakt, jak ocenić fakt, że Ministerstwo Spraw Zagranicznych znacznie zmniejszyło finansowanie TV Polonia, mówił o tym emocjonalnie panie poseł Paulina Matysiak, zmniejszyło finansowanie TV Polonia, co skutkuje likwidacją bądź ograniczeniem kilku cennych audycji, na przykład program Słud, którego twórcę, wśród nich legendarna redaktor Garżyna Orłowska-Sondej, twórcy ci właśnie inspirowali wspaniałą akcję Mogiłę Pradziada Odzapomnienia, czy też chodzi też o Wilno TVP Wilno. Upominam się z tej trybuny o większą wrażliwość państwa polskiego i czujność w odniesieniu do sytuacji naszych rodaków na wschodzie, zwłaszcza tam, gdzie inspiruje się celowo procesy depolonizacji w różnych aspektach życia na Litwie, Ukrainie, Białorusi i w Rosji. W związku z nasilającą się od kilkunastu miesięcy kampanią swoistego antyamerykanizmu, przewiejącą się w mediach tradycyjnych oraz społecznościowych, pragnę zwrócić uwagę na to, że niepokojące zjawiska, w szczególności pokazać, jak niebezpieczne jest szuflowanie opinii publicznej, tez o schyłku i niepewności sojuszu ze współczesną Ameryką, o słabnących więziach transatlantyckich, o całkowitej nieopłacalności relacji handlowych z USA, czy też o zamykaniu się Stanów Zjednoczonych w obszarze swoich spraw wewnętrznych i przesuwaniu aktywności Stanów do zachodniej hemiosfery oraz rejonu Pacyfiku. Odpowiedź w tym zakresie wydaje się być jasna i oczywista. W obecnej sytuacji geopolitycznej, w jakiej znajduje się Polska, a więc zarówno intensywne więzie europejskie w wymiarach politycznym, ekonomicznym i społecznym, jak również partnerski sojusz ze Stanami Zjednoczonymi w tych samych aspektach plus w wymiarze wojskowym, stanowią rację stanu Polski, stanowią niepodzielny i nierozerwalny system bezpieczeństwa naszego kraju. Wszelkie kontestowanie tego stanu rzeczy stanowi naruszenie kluczowego i długofalowego interesu Polski, gdyż sojusz i bliskie związki ze Stanami Zjednoczonymi były od dekad filarami naszej polityki zagranicznej. Korzystając z debaty o zadaniach polskiej polityki zagranicznej godzi się odnotować wzrastającą jakość polskiej służby dyplomatycznej. Widać to ewidentnie w procesie opiniowania przez naszą Sejmową Komisję Spraw Zagranicznych kandydatów na ambasadorów i konsulów generalnych, którzy likwidują się bogatym doświadczeniem, stosownym wykształceniem i kompetencjami najwyższej próby jakości. W świetle powyższego niezrozumiałe są odmowy podpisania nominacji ambasadorskich przez Prezydenta Rzeczypospolitej. W tym gronie nie muszę tłumaczyć, jakie straty wizerunkowe i polityczne podnosi nasz kraj w wyniku irracjonalnej postawy głowy państwa wobec 49 zgłoszonych kandydatów na ambasadorów Rzeczypospolitej w różnych państwach całego świata. Opowiadam się za przyjęciem informacji złożonej, wygłoszonej przez Ministerstwa Spraw Zagranicznych na forum Sejmu Rzeczypospolitej. Dziękuję bardzo. Dziękuję bardzo, panie prezydentie.

---