Piotr Adamowicz krytykuje media publiczne: 'pseudostandarty'

Dziękuję Panie Marszałku, Panie i Panowie Posłowie. Otóż niezmiernie rzadko w tej Izbie odwołuję się do osobistych doświadczeń, w tym dziennikarskich. Ale są takie chwile, gdy powinienem, tym bardziej, że rzecz dotyczy mediów publicznych. Dlatego słów kilka o warsztacie dziennikarskim. Niedawno długo rozmawiałem z dziennikarką brytyjskiego radia BBC o różnych sprawach. Dopytywała się m.in. o rolę mediów publicznych w Polsce. Odparłem, że w Polsce są tzw. media publiczne. Chciała wyjaśnienia i opowiedziałem o osobistym doświadczeniu. Otóż dwa dni po zamordowaniu mego brata, nie wymieniając polskich mediów prywatnych, zadzwonił do mnie z prośbą o wywiad redaktor Paweł Nowak z publicznego radia Pracha, pierwszy program. Następnie wywiady telewizyjne, telewizje skandynawskie, jeden z kanałów RAJ, CDF czy ARD, ja już nie pamiętam, telewizja holenderska, który jest z kanałów brytyjskich. Ani TVP, ani Polskie Radio nie chciało przedstawić odczuć rodziny. Nie ubolewam nad tym i nie ubolewałem. Brytyjska dziennikarka nie mogła uwierzyć, więc wyjaśniłem, że jestem oskarżycielem posiłkowym w procesie mordercy. I znów żadnego zainteresowania ze strony TVP i Polskiego Radia, nawet krótkiej setki. Była zdumiona i stwierdziła, że to coś niepojętego warsztatowo, żeby dziennikarz w takiej sytuacji nie szukał kontaktu z najbliższymi, z rodziną, nie chciał porozmawiać, co czują. Coś niepojętego. No ale takie są standardy, pseudostandarty. Tyle o warsztacie dziennikarskim i tzw. mediów publicznych, a w zasadzie mediów partyjno-rządowych. Szanowny Panie Marszałku, wynoszę o niezwłoczne przejście do drugiego czytania projektu uchwały w sprawie przywrócenia ładu prawnego oraz bezstronności i rzetelności mediów publicznych oraz Polskiej Agencji Prasowej, druk nr 117. Dziękuję uprzejmie. Wniosek składam na piśmie. Dziękuję bardzo.