Marek Sawicki wzywa do odbudowy jedności i poszanowania prawa

Szanowny panie prezydencie, szanowny panie były prezydencie, szanowny panie marszałku seniorze senatu, szanowny panie premierze, czcigodny goście, panie posłanki, panowie posłowie. Jest Polska, jest Sejm, jej przedstawicielstwo. Tymi słowami Macieja Rataja, marszałka Sejmu, odrodzonej przed ponad 100 laty naszej ojczyzny, pragnę podkreślić uroczysty moment inauguracji X kadencji Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej. Wypowiadający je wybitny nasz poprzednik widział Polskę jako państwo demokracji parlamentarnej. Urzeczywistnienie tej wizji, tego narodowego pragnienia jest także dziś naszym wspólnym zadaniem i obowiązkiem. Jako marszałek senior, w imieniu nas wszystkich, nowo wybranych posłanek i posłów, składam podziękowania Polkom i Polakom, którzy tak licznie w kraju i za granicą, z wielkim zaangażowaniem, niekiedy z poświęceniem, wykonali swój obywatelski obowiązek udziału w wyborach parlamentarnych, upoważniając nas i zobowiązując do podjęcia troski o dobro wspólne. Rzeczpospolitą. Gratuluję wybranym 15 października posłankom i posłom. Życząc państwu, by każdy dzień realizacji powierzonego przez naród mandatu przedstawicielskiego dawał poczucie spełnienia zamierzeń, które dobrze służą Polsce. Wyrażam nadzieję, że nowa kadencja pozwoli odbudować, począwszy od nas, poczucie wspólnoty narodowej, za którą opowiedziało się tak wielu wyborców. Dziękuję panu prezydentowi Andrzejowi Dudzie za jego obecność podczas tej uroczystej inauguracji nowej kadencji Sejmu oraz za wygłoszone słowa, które dają nadzieję, że poszanowanie ustrojowej zasady współdziałania władz pozwoli nam zmieniać Polskę zgodnie z oczekiwaniami narodu. Powierzenie mi obowiązków marszałka seniora poczytuję jako dostrzeżenie, docenienie i podkreślenie dokonań wszystkich parlamentarzystów, z którymi na przestrzeni ostatnich 30 lat przyszło mi uczestniczyć w szczególności w opracowaniu i przyjęciu Konstytucji z 1997 roku oraz w realizacji starań o polskie członkostwo w NATO oraz Unii Europejskiej. Szeroka konsolidacja klasy politycznej wokół tej miary celów i skuteczność w ich osiąganiu stanowi dobry wzorzec i inspirację dla współczesnych przedstawicieli obywateli Rzeczypospolitej. Polska bowiem z jej potencjałem ludzkim, ekonomicznym i politycznym zasługuje i jest zdolna zająć godne miejsce w strukturach społeczności międzynarodowej, aktywnie uczestnicząc w ustalaniu i realizacji programów ich działania. Trudna i wymagająca współczesność, naznaczona toczącymi się konfliktami zbrojnymi, m.in. w Ukrainie i najbliskim wschodzie, jak również stagflacja gospodarcza w Polsce i w Europie stawia przed nami wyzwania, którym sprostanie wymaga wspólnego przyjęcia i pełnego wdrożenia dyrektyw, jakie ustrojodawca zawarł w preambule do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Szczególnie dziś aktualizuje się potrzeba przywrócenia współpracy ze wszystkimi krajami dla dobra rodziny ludzkiej. Wynegocjowane 20 lat temu format naszej obecności w Unii Europejskiej dał obecnym i przyszłym pokoleniom możliwość społecznego i gospodarczego rozwoju. Podejmijmy więc starania, by nasz kraj powrócił do awangardy wartości europejskich, które osadzone na chrześcijańskim dziedzictwie, na inspiracjach czerpanych z tradycji demokracji ateńskiej i prawa rzymskiego, stanowią solidny fundament do odbudowania i umacniania wspólnoty narodów. Narodów, Europy, Ojczyzn. Motywację w tym zakresie czerpiemy z młodych polskich serc, które integracji pragną i oczekują, aspirując do pełnego uczestnictwa w opartym na zasadzie równości, akceptacji, na wiedzy i innowacjach europejskim dobrobycie. Niech w tych staraniach nie będą przeszkodą formułowane w gmachu Trybunału Konstytucyjnego rzekome sprzeczności polskiej konstytucji z traktatami konstytuującymi Unię Europejską. Ustrojodawca w treści preambuły wzywa nas także do respektowania praw obywatelskich oraz do zapewnienia działaniu instytucji publicznych rzetelności i sprawności. Nie ma prawdziwej demokracji, nie ma inkluzywnej i skutecznej polityki publicznej bez otwartego parlamentaryzmu. Wysokie standardy postępowania ustawodawczego i towarzyszących mu konsultacji, jawna i rozważna debata, rzeczywista kontrola parlamentarna, ponadpartyjne podejście do kompetencji kreacyjnych Sejmu, a także przywrócenie konstytucyjnej postaci i znaczenia budżetu państwa oraz kontroli nad jego wykonaniem to w moim przekonaniu warunki konieczne respektowania istoty ustrojowej funkcji Wysokiej Izby. Są dwa fundamenty, na których powinna opierać się działalność każdej władzy, a przede wszystkim parlamentu. Państwo prawa i godność człowieka. Apeluję przy tym, by artykułowane przez większość parlamentarną wyzwanie przywrócenia i wzmacniania praworządności podjąć i realizować z poszanowaniem zasady legalizmu. Delikty, jakich dopuszczono się przy wykonywaniu powierzonej władzy, mogą być sprawiedliwie ocenione i naprawione tylko środkami respektującymi obowiązujące prawo i konstytucyjny podział kompetencji. Jestem pewien, że uczciwe zamiary uzdrowienia polskiej struktury państwowej znajdą wsparcie i sojuszników wśród przedstawicieli wszystkich sił politycznych w parlamencie. Ufam, że jesteśmy w stanie wspólnie pamiętać i doceniać zasługi Kościoła Katolickiego i innych kościołów na naszej drodze do odzyskania w 1989 roku suwerenności ojczyzny, zaangażowanie w budowanie patriotycznej duchowości narodu oraz wprowadzenie działalności charytatywno-opiekuńczej. Rozumiem tych, którzy uważają, że w ostatnich latach określona w postanowieniach Konstytucji i Konkordatu linia demarkacyjna rozgrzajniczająca pola ingerencji pomiędzy polityką państwa a misją Kościoła została naruszona, wywołując niekiedy poczucie krzywdy lub poczucie nadużycia. Jestem jednak przekonany, że z poszanowaniem zasad funkcjonowania demokratycznego państwa uda się nam przywrócić właściwe relacje pomiędzy państwem a działającymi w Polsce kościołami, gwarantując wszystkim wiernym poszanowanie wolności religijnej, zaś instytucjom publicznym neutralny światopoglądowo charakter. Umacniając sojusze i wzmacniając potencjał obronny państwa nie możemy też zapomnieć o znaczeniu daru chleba. Daru chleba, który brak w wielu częściach świata aktywuje i podsyca konflikty oraz wywołuje kryzysy migracyjne. Dzisiejszą Europę niewątpliwie stać na więcej empatii ukierunkowanej na rozdysponowanie nadwyżek żywności do braci w dalszych zakątkach świata, którzy jej potrzebują, stabilizując przy tym sytuację na lokalnych rynkach rolnych. Prawo i wolność są największym skarbem narodu, mówił ojciec polskiej niepodległej Wincenty Witos podczas procesu brzeskiego. Hańba jego skazania została dopiero w tym roku zmazana z państwa polskiego. Orzeczeniem niezawisłych sędziów Sądu Najwyższego. Ufać należy, że wartość tego skarbu będzie przyświecać wszystkim, którzy podjęli się służby państwu i społeczeństwu. Jako długoletni poseł namawiam również, byśmy porzucili przekonanie o naszej omnipotencji w ustalaniu tego, co dobre i słuszne. Wykonując kompetencje prawodawcze, otwórzmy się na współpracę z ekspertami z świata nauki i gospodarki oraz z instytucjami społeczeństwa obywatelskiego. Usuńmy bariery, które dzielą nas od tych, którzy nas wybrali oraz od służących im dziennikarzy. Słuchajmy narodu, nie tylko w codziennym kontekście, w biurach poselskich, w konsultacjach społecznych, ale również w najważniejszych sprawach, odwołując się uczciwie do instytucji referendum. Pamiętajmy, że stanowione przez nas prawo ma być oparte na poszanowaniu wolności i sprawiedliwości, współdziałaniu władz, dialogu społecznym oraz na zasadzie pomocniczości umacniającej uprawnienia obywateli i ich wspólnot. Kończąc, pragnę podkreślić, że w demokratycznym państwie zgodnie z wolą suwerena zmieniają się prezydenci, zmieniają się premierzy i rządy, zmienia się też skład osobowy tej Izby. Jedno przy tym jest stałe i niezmienne. Rzeczpospolita. Pozwólcie, że z moich ust wybrzmi raz jeszcze przesłanie premiera naszej wolności Wincentego Witosa. A Polska winna trwać wiecznie. Dziękuję.