Iwona Hartwich ostro o traktowaniu osób z niepełnosprawnością

Pani marszałek, Wysoka Izbo, po tych wszystkich słowach, które padły z prawej strony, miałam trochę inaczej zacząć, ale dwa słowa. Jesteście żenujący, żałośni i nie macie wstydu, mówiąc w ten sposób. Czy naprawdę patrząc mi w oczy chcecie powiedzieć, że wy się troszczyliście? Niestety nie troszczyliście się. I może gdybyście nie ukradli tych wszystkich pieniędzy i nie byłoby jakiejś pani K, Zosi B, Mariana M, to może by wystarczyło dla wszystkich osób z niepełnosprawnością. Pani marszałek, Wysoka Izbo, ja również zacznę w innym tonie od podziękowań. Bo warto, bo jestem wdzięczna, bo wdzięczni są opiekunowie i osoby z niepełnosprawnością. I proszę o przekazanie tych słów panu premierowi, Donaldowi Tuskowi, bo okazało się kolejny raz, że można, że ktoś wysłucha osoby z niepełnosprawnością. I te osoby będą mogły niebawem się cieszyć z nadchodzących zmian. I dziękuję jeszcze raz wszystkim, moim koleżankom i kolegom z klubu koalicji obywatelskiej, ale też mamy posła z Lewicy, który zbierał również podpisy. Więc dziękuję wszystkim posłankom, posłom, senatorom i senatorkom. Szanowni Państwo, osoby z niepełnosprawnością to szczególna grupa, której nic i nigdy nie było podane na tacy. O wszystko trzeba było walczyć, tupać i protestować. Wielu polityków właśnie z prawej strony, którzy nie byli u władzy, obiecywali pomoc. Wielokrotnie słyszeliśmy słowa, że jesteśmy bohaterami, że państwo polskie powinno nas tak postrzegać. Słyszeliśmy, że oto wsparcie nie powinniśmy się domagać, bo po prostu ono nam się należy. A jednak my cały czas musimy walczyć o godne życie dla naszych ciężko chorych, niepełnosprawnych dzieci, ale już też osób dorosłych. I przypomnę ten protest w 2014 roku. Podczas 17 dni protestu w Sejmie wywalczyliśmy świadczenie pielęgnacyjne, trudno w to uwierzyć, wysokości najniższego wynagrodzenia. I to właśnie ukłony do pana premiera Donalda Tuska, który zrozumiał problem, przyszedł, porozmawiał i o dziwo dla was oczywiście pomógł. W 2018 roku, szanowni państwo, pani marszałek, przez 40 dni walczyliśmy o dodatek dla osób z niepełnosprawnościami, wysokości 500 zł. Walczyliśmy, my przyszliśmy tylko walczyć o godne życie dla naszych niepełnosprawnych od urodzenia dzieci. Od ówczesnej władzy PiS otrzymaliśmy w zamian arogancję butę, brak zrozumienia, całkowity brak człowieczeństwa. Byliśmy przez 40 dni przez państwa upokarzani i obdzierani zgodności. A ktoś zadał pytanie przed chwilą, gdzie państwo byliście? No byliście za kotarami, za dyktami. Ostatecznie udało nam się wywalczyć po 40 dniu protestach 500 zł dodatku, który jest dzisiaj niestety wliczany do kryterium. Dlatego z tego miejsca mam ogromną prośbę do pani minister Dziemianowicz-Bąk, aby już teraz wziąć pod uwagę, że należałoby zwiększyć kryterium, tak żeby 500 zł świadczenie uzupełniającego pozostawić, tak aby w związku z podwyżką renty socjalnej tego dodatku to świadczenie nie zostało utracone. No i cóż, muszę wspomnieć oczywiście protest w 2023 roku. Protest w sejmie w 2023 roku to jest protest upokorzenia. Wtedy walczyliśmy. Dzisiaj proszę spojrzeć mi w oczy teraz. Proszę spojrzeć mi w oczy. O co walczyliśmy? Państwo wiedzą o co walczyliśmy w 2023 roku? O tę rentę socjalną, gdzie dzisiaj o niej mówimy. Czy ktoś z państwa był u protestujących i rozmawiał z osobami niepełnosprawnymi i z rodzicami? A skąd była pani minister Witek, która nawet szarpała się, żeby postawić kubeł wody? Nie było stać was na to, żeby dać nawet kromkę chleba? Nie było was? Nie było was? Może pan sobie krzyczeć? Nie było was? Szanowni państwo, jeszcze dodam. Chciałabym jeszcze poprosić pana ministra Krasonia o przyspieszenie tych prac nad pomocą dla grupy, która w pierwszej kolejności nie otrzyma tego wsparcia. To jest bardzo ważne. Szanowni państwo, dorosłe osoby z niepełnosprawnością wciąż żyją za 1620 zł na rękę. Plus dodatek uzupełniający. Podwyżka renty socjalnej do najniższej krajowej jest bardzo oczekiwana, pożądana, upragniona. I nie zawaham się powiedzieć, że ratuje osobom z niepełnosprawnościami byt, zdrowie, a nawet życie. Będzie na Pampersy to sukces. Na kromkę chleba to sukces. Będzie na zapłacenie wody w domu to sukces. Jest na mydło? No tak proszę państwa, bo to są podstawowe potrzeby też rodzin osób z niepełnosprawnościami. Czasem może to wywołać salwę śmiechu wśród ludzi, którzy nigdy nie zrozumieją tego problemu. I tak naprawdę nikt nie zrozumie matki, która żebra oturnus rehabilitacyjny. Matki, która często jest smutna. Ale może przez chwilę ktoś się zastanowi i powie, że właśnie tak jak ten dodatek 500 plus i wszelkiego rodzaju dodatki stają się inwestycją w tych, których los skrzywdził od samego urodzenia. I boli ta bezduszność proszę państwa, boli samotność w tym wszystkim, brak zrozumienia, no i brak środków na podstawowe potrzeby. I kolejny raz będę mówić do państwa, czy wiecie ile kosztują turnus rehabilitacyjny, buty ortopedyczne? Turnus rehabilitacyjny. Nigdy, nigdy nie chciecie się zamienić. Bardzo dziękuję Pani Poczor.