Menu
VideoParlament
VideoParlament Polska polityka w jednym miejscu — pobierz aplikację
Pobierz
VideoParlament
VideoParlament dla Windows Pobierz aplikację desktopową — powiadomienia o nowych wystąpieniach
Pobierz
Beata Szydło: „Polska w ruinie” wraca do debaty

Beata Szydło: „Polska w ruinie” wraca do debaty

Poseł Beata Szydło w wystąpieniu w Krakowie porównała obecną sytuację Polski z hasłem „Polska w ruinie”, wskazując na deficyt, zadłużenie, koszty życia i zaniechane inwestycje. Przypomniała także działania rządu Prawa i Sprawiedliwości z lat 2015-2023 i apelowała o wspólną pracę na rzecz zmiany władzy.

Finanse, inwestycje i codzienne koszty


Szydło mówiła o planowanym deficycie, rosnącym zadłużeniu oraz kosztach energii, paliwa i zakupów. Pytała, czy Polska traci szansę rozwoju, i wskazywała na inwestycje, takie jak Centralny Port Komunikacyjny, elektrownie jądrowe, drogi i koleje.

Hasło „Polska w ruinie”


Wystąpienie nawiązywało do politycznego hasła sprzed ponad dekady. Beata Szydło przekonywała, że ruina może oznaczać także zaniechane inwestycje, brak pieniędzy na codzienne życie i utratę nadziei na zmianę.

Ocena rządów PiS


Posłanka przypomniała programy społeczne i działania z czasów rządów Prawa i Sprawiedliwości, w tym 500+, obniżenie wieku emerytalnego, dodatkowe świadczenia dla seniorów oraz uszczelnianie systemu podatkowego. Podkreśliła, że bierze odpowiedzialność za te decyzje, choć przyznała, że popełniano błędy i nie wszystkie sprawy dokończono.

Beata Szydło — kadr z wypowiedzi: Beata Szydło: „Polska w ruinie” wraca do debaty (15.10.2026)

Apel o wspólne działanie


Szydło wzywała do pokory, uczciwości i codziennej pracy oraz do wspólnego działania na rzecz zmiany władzy. Wspominała też o Krakowie i kampanii z 2015 roku, przedstawiając wspólne zaangażowanie jako warunek realizacji dużych przedsięwzięć.

Udostępniamy tysiące materiałów, by polityka była przejrzysta i odporna na manipulacje. Widzisz błąd? Zgłoś go — razem budujemy rzetelne archiwum polskiej polityki.

Tego samego dnia Wszystkie wystąpienia z tego dnia →

Transkrypcja
PYRATA! PYRATA! PYRATA! Dzień dobry państwu, dziękuję bardzo. PYRATA! PYRATA! Słuchajcie, mamy ograniczony czas, bo przede mną panowie mówili dłużej niż mieli, więc ja muszę się streszczać, a zobaczcie, ile mam tutaj napisane. Chcę państwu przypomnieć o tym, jak to było, kiedy tutaj spotkaliśmy się w 2015 roku, w tej pięknej sali. I tutaj się wszystko zaczęło. Ale zanim był sukces, zanim było zwycięstwo, musieliśmy wykonać bardzo dużo prac. I poszliśmy wtedy wszyscy razem i uwierzyliśmy. Dzisiaj moi przedmówcy i pan prezes Jarosław Kaczyński i Michał Drewnicki mówili mi o tym, jak wiele znaczy nadzieja i wiara. Wiara w to, że się zwycięży, nawet jeżeli nikt tego zwycięstwa nie daje ci i uważa, że nie masz żadnych szans. Też wtedy nam tak mówiono. A potem wy wszyscy byliście tacy wspaniali i doprowadziliście do tego sukcesu. Ale zanim to się zaczęło, a było to prawie ponad 10 lat temu, Polskę obiegły trzy słowa. Polska w ruinie. Trzy słowa, które wywołały spory. Jedni mówili, że to przesada, a inni mówili, że to ostrzeżenie. Wydawało się, że teraz po tych wszystkich latach te słowa pozostaną już tylko częścią historii polskiej polityki. A jednak dzisiaj wracają. Wracają w debacie o finansach publicznych. Wracają w debacie o wielkich inwestycjach. I wracają w codziennych, zwykłych, rodzinnych rozmowach o kosztach życia. I każą nam postawić pytanie, przed którym nie wolno uciekać. A na pewno nie mogą uciekać przed nim nie tylko politycy. Ale przede wszystkim wszyscy ci, którzy kochają Polskę i zależy im na tym, żeby była bezpiecznym, rozwijającym się krajem. Domem dla każdego z nas, kto tutaj żyje i kto tutaj chce spełniać swoje marzenia. A więc musimy postawić pytanie, czy Polska po raz kolejny traci swoją wielką szansę rozwoju. Spójrzmy na finanse państwa. Setki miliardów planowanego deficytu. Rosnące zadłużenie, rosnąca obsługa zadłużenia. Koszty życia. Każdy z państwa doświadcza tego na co dzień. Dzisiaj rodzi się pytanie, skąd wziąć pieniądze na zwykłe życie obecnych obywateli. Na rozwój dla przyszłych pokoleń. Te rozmowy wracają właśnie w tych debatach. Zasadne zdaje się przywoływanie tego zdania, które już tutaj padło. Mówił to przed momentem Rafał Bochenek. Pamiętacie państwo, pieniędzy nie ma i nie będzie. Ale okazało się na szczęście potem, że te pieniądze się znalazły. Zaraz państwu też powiem o tym. Spójrzmy na inwestycje. Centralny port komunikacyjny, elektrownie jądrowe, drogi, koleje. Nowoczesny przemysł. Gdzie to wszystko jest? Wszystko odłożone od akta. Nic się nie da. To też powiedzenie, które znamy z przeszłości. Nic nie robienie. I teraz zastanówmy się, czy oni tego nie potrafią zrobić. Czy może po prostu z rozmysłem tego nie robią. I spójrzmy wreszcie na codzienne życie. Ceny paliw, rachunki za prąd, za ogrzewanie, paragony w sklepie. Ludzie, którzy czekają latami w kolejkach do lekarza i nie mogą się doczekać. Nauczyciele, którzy chcą dać dobrą edukację naszym dzieciom. Codzienne życie i wreszcie młodzi ludzie, którzy stawiają pytanie, czy stać w nie będzie na własne mieszkanie. Miało być inaczej. Miało być spokojniej, miało być miło, miały być uśmiechy. Wszyscy wychodzili na biało. Obiecywali sto konkretów, pięć dziewiętnaście za benzynę. A mamy czarną rzeczywistość. Te białe koszule przyniosły nam czarną rzeczywistość. Dzisiaj wielu Polaków zamiast spokój odczuwa niepewność. Rujna, moi drodzy, nie zaczyna się od walących się murów. Rujna zaczyna się od zaniechanych inwestycji, od braku pieniędzy na codzienne życie i od utraty nadziei, że coś się może zmienić. Z tym się dzisiaj mierzymy i dlatego mówimy, że tamten czas, ten zły czas, który wydawało się, że stał się już tylko i wyłącznie zapisem w polskiej historii, niestety wraca. Tak, rujna zaczyna się od tego momentu, kiedy stawiamy sobie pytanie, czy wystarczy do pierwszego i takie zwykłe, proste pytanie, jak żyć. Ale moi drodzy, najgorsze byłoby zaniechanie, gdybyśmy na tym poprzestali i nic z tym nie zrobili. Jeżeli zależy nam na Polsce, jeżeli zależy nam na rozwoju, to te myśli trzeba odrzucić. I trzeba pójść razem, żeby doprowadzić do zmiany tej złej władzy, która teraz rujnuje Polskę. Każda wielka zmiana zaczyna się od pierwszego kroku, od decyzji, od odwagi. Od odwagi, żeby powiedzieć, że możemy zrobić więcej i możemy zrobić to razem. Od postanowienia, że nie wystarczą piękne słowa, deklaracje, obietnice. Ale potrzebna jest taka codzienna, ciężka praca. Nie samozadowolenie, nie pycha, ale pokora. I zrozumienie, że właśnie z tych małych spraw tworzą się wielkie rzeczy, wielkie sprawy. I być razem. Kiedy stoję dzisiaj tutaj w tej pięknej sali w Krakowie i kiedy wracam pamięcią do tego początku, do 2015 roku, to przede wszystkim pamiętam jedno. Pamiętam właśnie to, że byliśmy wtedy razem. Że zjednoczyliśmy się po to, żeby każdego dnia odzyskiwać Polskę. Pamiętam setki spotkań, tysiące rozmów, uściśnięte dłonie i ludzi, którzy patrzyli nam prosto w oczy i mówili o swoim życiu, o swoich problemach, o swoich trudnościach, ale też o swoich nadziejach. I z tego zrodził się ten nasz wielki ruch, który doprowadził nas do zwycięstwa. A potem zabraliśmy się do pracy. I konsekwentnie realizowaliśmy to wszystko, do czego się zobowiązaliśmy. Bo na tym też polega rządzenie i uczciwość w polityce. Jak coś deklarujesz i obiecujesz w kampanii wyborczej, to potem to zrób po prostu. I wtedy szanowni państwo zaczęliśmy konsekwentnie realizować to, do czego się zobowiązaliśmy. 500+, obniżenie wieku emerytalnego, dodatkowe świadczenia dla seniorów, obniżanie podatku, uszczelnianie systemu podatkowego, żeby mieć pieniądze na realizację właśnie tych ambitnych programów społecznych. Rozpoczęliśmy realizację wielkich inwestycji. To wszystko dało się zrobić i robiliśmy to krok po kroku. Ale dla mnie, moi drodzy, za każdą z tych zadań nie stała kwota w budżecie. To nie to było najważniejsze. Za każdą tą decyzją stała rodzina, która mogła wysłać teraz swoje dzieci na wakacje i nie martwić się, że nie będzie ich stać na kształcenie. Stał senior, który dzięki trzynastej i czternastej emeryturze nie musiał się już bać, że może zabraknie mu środków na wykupienie recepty w aptece. Stali ci seniorzy, którzy nie musieli być już samotni, bo stworzyliśmy dla nich cały system i opieki, i również tego, że mogli po prostu wejść, spotkać się z ludźmi i realizować swoje marzenia. Stali przedsiębiorcy, którzy mogli rozwijać swoje firmy. I rolnicy, którzy wiedzieli, że teraz na polskiej wsi zaczyna się stabilizacja. I wreszcie młodzi ludzie, którzy nie musieli martwić się, że ze swojego małego miasteczka nie dojadą do miasta do szkoły czy na studia. I wreszcie, że będzie ich stać na to, żeby móc studiować. Za każdą decyzją kryła się konkretna historia konkretnych ludzi. I moi drodzy, dzisiaj biorę odpowiedzialność za te wszystkie decyzje. Nie wstydzę się, ich mogę odpowiadać na każde pytanie. Oczywiście, były i takie momenty, że mogliśmy coś zrobić lepiej. Popełnialiśmy błędy. Ale jak się błąd popełni, to trzeba go naprawić i szukać innego rozwiązania. Pewnych rzeczy nie dokończyliśmy. Ale mimo wszystko, szanowni państwo, trzeba pamiętać, że polityk, który nie rozumie, że rządzenie, to wiarygodność i odpowiedzialność nigdy nie będzie z wami. On będzie przeciwko wam. Odpowiedzialność polityków nie kończy się wraz z odejściem z urzędu. Ale pozostaje na zawsze. Odpowiedzialność za decyzje. A rząd Prawa i Sprawiedliwości przez 8 lat zrealizował tak wiele programów, tak wiele projektów. Nie dla siebie, nie dla polityka jednego czy drugiego, ale dla Polski i dla was. I szanowni państwo, dlatego kiedy myślę o Krakowie i o roku 2015, to przede wszystkim pamiętam jedną rzecz. Nawet największe przedsięwzięcia zaczynają się od ludzi, którzy postanawiają wspólnie pracować. Od ludzi, którzy mówią chodźmy razem, bo jest bardzo dużo rzeczy do zrobienia. I nie robimy tego dla innych. Robimy to dla nas. Dla tych, którzy teraz tutaj żyjemy, mieszkamy. I robimy to dla tych, którzy będą przejmować pałeczkę po nas. Robimy to dla siebie. I trzeba o tym pamiętać. Polacy pamiętajcie, że wszystko to co dzieje się w Polsce dotyczy was. Ja staram się przekonać nie tylko tych z państwa, którzy nam ufają, którzy zaufali nam w 2015 roku i potem. Bo przecież 8 lat rządziliśmy, a w 2023 roku również wygraliśmy. Ale nie utworzyliśmy rządu. Dużo pewnie kiedyś w historii o tym będzie mówione. Ale ja dzisiaj zwracam się też do państwa, którzy być może nie popieracie nas. Być może nie głosowaliście na nas. Tak jak ten pan, o którym tak pięknie opowiadał tutaj Michał Drewniński. Szanowni państwo, los Polski, rozwój Polski i przyszłość Polski zależy od nas wszystkich. Bez względu na to, w co wierzymy, z jakim ugrupowaniem jesteśmy związani, czy po której stronie są nasze sympatie. Ale trzeba zrozumieć jedno, że dzisiaj nie ma w Polsce rządu, którego serce bije dla Polski. Dzisiaj Polska potrzebuje pokory zamiast pychy, ciężkiej pracy zamiast samozadowolenia, uczciwości. I takiej ciężkiej, codziennej, żmudnej pracy. Bardzo często niewdzięcznej. Ale tylko to może nas doprowadzić do tego, że ocalimy Polskę, Polska się będzie rozwijała. Dzień po dniu, decyzja po decyzji. Razem z ludźmi, dla których Polska jest ważna. To jest nasz cel. Wszystko zaczyna się od pierwszego kroku. Ale wielkie rzeczy powstają dopiero wtedy, gdy za pierwszym krokiem idą tysiące kolejnych. Pozwólcie, że zapraszając was do tego, żebyście wszyscy, wszyscy w całej Polsce poszli z nami, żebyśmy zrobili te tysiące kroków. Na tym zakończę. Bo wielka Polska nie rodzi się z wielkich słów. Rodzi się z wielkiej, wspólnej pracy. Wspólnej pracy tych ludzi, wszystkich, dla których Polska jest ważna. Daliśmy radę w 2015 roku. Daliśmy i potem. Damy i teraz. A zmiana zaczyna się w Krakowie, byle nie tu.