Menu
VideoParlament
VideoParlament Polska polityka w jednym miejscu — pobierz aplikację
Pobierz
VideoParlament
VideoParlament dla Windows Pobierz aplikację desktopową — powiadomienia o nowych wystąpieniach
Pobierz
Monika Rosa: Hejt i przemoc rówieśnicza nie kończą się w szkole

Monika Rosa: Hejt i przemoc rówieśnicza nie kończą się w szkole

Monika Rosa, poseł, mówiła o przemocy rówieśniczej, hejcie i bezpieczeństwie dzieci w świecie cyfrowym podczas konferencji poświęconej Strategii na Rzecz Dzieci i Młodzieży. Wystąpienie odwoływało się do danych z raportu Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę i do prac prowadzonych w Ministerstwie Edukacji Narodowej.

Skala przemocy


Monika Rosa przytoczyła dane z raportu „Rówieśnicy”: 87% uczennic i uczniów w wieku 10-17 lat doświadczyło w ostatnim roku co najmniej jednej formy przemocy rówieśniczej, a 75% zetknęło się z cyberprzemocą. Wskazała też, że połowa młodych osób doświadczających przemocy nie prosi o pomoc.

Przemoc poza szkołą


Wystąpienie podkreślało, że hejt nie kończy się wraz z lekcjami, bo przenosi się do mediów społecznościowych i trwa przez całą dobę. Monika Rosa zwracała uwagę, że skutki przemocy rówieśniczej mogą wpływać na całe dorosłe życie.

Rozwiązania i regulacje


W rozmowie pojawiły się działania już wdrożone w polskiej szkole, w tym standard ochrony małoletnich oraz pilotażowy program ABS. Monika Rosa mówiła także o ograniczeniu dostępności telefonów komórkowych w szkołach podstawowych, zakazie patostreamingu oraz pracy nad ograniczeniem dostępu do mediów społecznościowych dla osób poniżej 15. roku życia.

Monika Rosa — migawka z przemówienia: Monika Rosa: Hejt i przemoc rówieśnicza nie kończą się w szkole (07.07.2026)

Doświadczenia innych krajów


Poseł odwoływała się do rozwiązań z Finlandii, Norwegii, Stanów Zjednoczonych i Francji, wskazując, że wiele państw stawia nie tylko na kary, ale też na empatię, mediacje i jednolite standardy reagowania w szkołach. Zaznaczyła też, że w Polsce nie ma legalnej definicji bulingu. Obejrzyjcie nagranie, by poznać pełny kontekst wypowiedzi.

Udostępniamy tysiące materiałów, by polityka była przejrzysta i odporna na manipulacje. Widzisz błąd? Zgłoś go — razem budujemy rzetelne archiwum polskiej polityki.

Tego samego dnia Wszystkie wystąpienia z tego dnia →

Transkrypcja
Bardzo dziękuję, Szanowni Państwo, Pani Doktor, bardzo dziękuję za otwarcie i wprowadzenie do konferencji i witam Państwa bardzo serdecznie. Mieliśmy okazję spotkać się na wielu wydarzeniach, konferencjach i posiedzeniach komisji. Część tych komisji i spotkań była poświęcona właśnie kwestii hejtu, przemocy rówieśniczej, bezpieczeństwa dzieci w świecie cyfrowym. Część z Państwa wniosków, sugestii została skierowana do Ministerstwa Edukacji Narodowej. Także ministerstwo podjęło konkretne prace na ten temat. Ale dzisiaj spotykamy się, aby rozmawiać o tym, w jaki sposób i jakie wnioski z Państwa działań i kierunki dla nas są kluczowe do realizacji w ramach Strategii na Rzecz Dzieci i Młodzieży. Bo dane, które również dzisiaj przedstawi Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę z ostatniego raportu rówieśnicy są chyba Państwu wszystkim dość dobrze znane. 87% uczennic i uczniów w wieku 10-17 lat doświadczyło w ciągu ostatniego roku przynajmniej jednej formy przemocy rówieśniczej. 75% zetknęło się z cyberprzemocą, a 63% z przemocą fizyczną. Za tymi liczbami stoją konkretne historie i konkretne codzienne doświadczenia. Najczęściej młode osoby mówią o wyśmiewaniu, krytykowaniu wyglądu. Tego doświadcza 58% badanych. O nieprzyjemnych wiadomościach w internecie, o wykluczeniu z różnego rodzaju aktywności, ale także po prostu o zwykłej przemocy fizycznej ze strony rówieśników. Natomiast coś, co bardzo jest niepokojące, to to, że połowa osób, które tej przemocy doświadczają, nigdzie nie prosi o pomoc i zostaje z tym problemem samotna. I to jest coś, na co musimy sobie odpowiedzieć. Dlaczego te młode osoby pomoc nie szukają, ale też dlaczego w szkole jej nie uzyskują. Doskonale wiemy, że to nie jest tylko kwestia szkolnej sprawy i tego, że coś się dzieje na terenie szkoły. Hejt wychodzi poza godziny lekcyjne z racji funkcjonowania w mediach społecznościowych. I trwa właściwie 24 godziny na dobę, ponieważ telefony komórkowe usypiają nasze dzieci i z telefonami komórkowymi nastolatki i coraz młodsze dzieci tak naprawdę budzą się. I wiemy doskonale, że przemoc rówieśnicza nie kończy się w szkole, ale jej efekty wpływają na całe dorosłe życie osoby, która takiej przemocy doświadczała. Ale diagnozę myślę, że wszyscy państwo doskonale znacie. Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę o swoim doskonałym raporcie i o badaniach opowie. Natomiast coś, co się wydarzyło, to poza raportem rówieśnicy, który jednocześnie pokaże nam przykłady profilaktyki i wskazówki do działań, mamy w polskiej szkole standard ochrony małoletnich, których celem było przeciwdziałanie również przemocy rówieśniczej i krzywdzie. Ministerstwo Edukacji Narodowej, o tym pani ministra opowie, więc nie będę odbierała pracy, ale opowie o pilotażowym programie ABS, który został wprowadzony w pracówkach i mam nadzieję, że jeśli sprawdzi się, również w szkołach na terenie całej Polski. I po czwarty są to kwestie, którym zajął się Sejm. To jest ograniczenie dostępności telefonów komórkowych w szkołach podstawowych. Doskonale wiemy, że telefony są narzędziem przemocy. W ten sposób ograniczymy naśmiewanie się w szkole, nagrywanie filmików, nie tylko rówieśników, ale także nauczycieli. Mamy nadzieję, że już wkrótce patostreaming zostanie zakazany i będzie karany, bo on także pokazuje, że kultura przemocy jest czymś zupełnie naturalnym i można na tym zarabiać. Pracujemy nad ograniczeniem dostępności do mediów społecznościowych dla osób poniżej 15 roku życia, bo nie jest to świat, który dla dzieci jest bezpieczny. Ale patrzymy także na to, jak radzą sobie inne kraje. Państwo te przykłady pewnie znacie, my też z nich czerpiemy. To jest fiński program KIVA, Przeciwko Przemocy Rówieśniczej, który został opracowany przez naukowców, wdrażany nie tylko w Finlandii, ale również w Belgii, Estonii, Holandii, Luksemburgu. Z tego programu też czerpie Ministerstwo Edukacji Narodowej. W Norwegii prowadzone są pierwsze badania na temat właśnie zjawiska bulingu i został program stworzony, skoncentrowany właśnie na mediacjach, na rozwiązywaniach konfliktów. W Stanach Zjednoczonych Pyramid Nation, czyli właśnie rozmowy z rówieśnikami, mediacje między nimi, aby rozwiązywać spory w sposób pokojowy. Francja ma bardzo dobrze zbudowany system, ale co ciekawe, Francja ma także definicję bulingu, przemocy rówieśniczej. W Polsce taka legalna definicja nie istnieje. To jest także pytanie do państwa, do państwa wniosków, czy powinniśmy taką legalną definicję wprowadzić, czy też rozproszenie w kodeksie wystarczy, czy może potrzebne są jakieś zmiany w ustawie o resocjalizacji nieletnich. Natomiast większość krajów poza kwestiami kar skupia się właśnie na budowaniu empatii, na tym, aby dzieciaki wiedziały, kogo się zgłosić, na tym, aby umiały ze sobą rozmawiać i na tym, żeby reagować, żeby otoczenie reagowało, nie tylko dorośli, ale właśnie rówieśnicy. Ten francuski model to jest profilaktyka, to jest standard postępowania we wszystkich szkołach dokładnie taki sam, aby każdy nauczyciel, dyrektor, uczeń i rodzic wiedzieli, jak zareagować w trudnej sytuacji. Cieszę się, że dzisiejsze to spotkanie ma taką formułę dialogu, bo to od państwa chcemy usłyszeć, co więcej powinno się zadać, bo raporty, diagnozy, to wszystko znamy. Ale chcemy więcej, aby te wyniki raportu rówieśnicy, jeśli będzie powtórzony za parę lat, były po prostu lepsze. Jeszcze raz państwu bardzo dziękuję. Dziękuję pani ministrze za to, że podejmuje ten bardzo trudny temat już od początku swojego urzędowania. My miałyśmy wiele komisji, które były trudne, bo okazuje się, że kwestie przemocy rówieśniczej bardzo wielu posłów i posłanek nosi wciąż w sobie i o czym na komisjach opowiadało. Dziękuję bardzo.