Andrzej Poczobut: PRZYZWOITY CZŁOWIEK w nieprzyzwoitych czasach
Andrzej Poczobut odebrał Order Orła Białego podczas uroczystości państwowej, podkreślając, że traktuje odznaczenie jako symboliczne uhonorowanie działalności Związku Polaków na Białorusi. W przemówieniu zaznaczył, że prawdziwymi bohaterami są żołnierze Armii Krajowej i członkowie polskiego podziemia oraz wskazał na trwające represje wobec mniejszości polskiej.
Uhonorowanie i dedykacja
Andrzej Poczobut przyjął odznaczenie z poczuciem onieśmielenia i poświęcił je pamięci żołnierzy Armii Krajowej oraz członków polskiego podziemia. Wymienił m.in. majora Macieja Kalinkiewicza (Kotwicz), majora Jana Piwnika (Ponury), Zygmunta Szendzielarza (Łupaszka) oraz dowódców lokalnych struktur podziemia.
Kontekst historyczny
Mówca przypomniał, że wspomniani bohaterowie bronili niepodległości i wolności do ostatniej chwili, a ich pamięć bywa szargana. Poczobut podkreślił, że sam czuje się zwykłym człowiekiem, dla którego najważniejsze jest zachowanie przyzwoitości w trudnych czasach.
Represje wobec Polaków na Białorusi
Poczobut zwrócił uwagę na delegalizację Związku Polaków na Białorusi po 2005 roku i na trwające szykany wobec jego członków. Wskazał, że prześladowania dotyczą m.in. osób dążących do nauczania języka polskiego, odwiedzających groby bohaterów oraz prowadzących działalność kulturalno-oświatową.
Podziękowania i polityczne wsparcie
Wystąpienie zawierało podziękowania dla prezydenta Karola Nowrockiego, poprzedniego prezydenta Andrzeja Dudy oraz rządów Donalda Tuska i Mateusza Morawieckiego za działania na rzecz jego uwolnienia. Poczobut zaznaczył, że łączy ich polskość i podziękował za wsparcie wobec represjonowanych Polaków na Białorusi.
Udostępniamy tysiące materiałów, by polityka była przejrzysta i odporna na manipulacje. Widzisz błąd? Zgłoś go — razem budujemy rzetelne archiwum polskiej polityki.
Dziękuję Panie Prezydencie. Uprzejmie proszę o zabranie głosu Pana Andrzeja Poczegóra. Panie Prezydencie, Szanowni Państwo, odbierając tak wysokie podznaczenie państwowe, czuję się wręcz onieśmielony. Chodziło o to, że nie czuję się bohaterem, dla mnie bohaterami tej historii są przede wszystkim żołnierze Armii Krajowej, dowódcy Armii Krajowej, osoby, o kloryfikacji których byłem oskarżony. Chodzi m.in. o twórcę polskich jednostek specjalnych, majora Macieja Kalinkiewicza, pseudonim Kotwicz. Chodzi m.in. o legendarnego Cichociemnego, majora Jana Piwnika, pseudonim Ponury. Chodzi m.in. o Zgunta Szendilarza, pseudonim Łupaszka. Chodzi m.in. o dowódców Polakowskiego Podziemia na terenie grudzieńszczyzny, podporucznika Anatolia Radziłonika, pseudonim Olech. Podporucznika Mieczysława Niedzińskiego, pseudonim Nieman. To są ludzie, którzy do ostatniej chwili swojego życia z bronią w ręku bronili niepodległości i wolności kraju, którzy zginęli i których pamięć po tym dzisiejszym jest szargana. Na tym tle ja wypadam tylko po prostu zwykłym człowiekiem jest, który żyjąc w nieprzyzwoitych czasach próbuje zachować się przyzwoicie. Tylko tyle i aż tyle. Dlatego odbieram to odznaczenie jako symboliczne uhonorowanie działalności wszystkich członków Związku Polaków na Białorusi, organizacji, do której mam zaszczyt należeć, którzy po 2005 roku, czyli od momentu delegalizacji organizacji przez Ministerstwo Sprawiedliwości Białorusi, nadal prowadzą działalność społeczną. I ta działalność jest skierowana na kształcenie polskiej oświaty narodowej na Białorusi, na kształcenie kultury polskiej i na ochronę miejsc pamięci narodowej. Tak. Ta działalność jest prowadzona w warunkach represji. Od 2005 roku członkowie Związku Polaków są poddawani szykanom i są represjonowani. A po geom represji to 2001 rok, część postępowania karnego wobec mnie. Chcę bardzo mocno zaznaczyć, że ludzie są prześladowani niezadziewalnością polityczną. Ludzie są prześladowani za to, że chcą, żeby ich dzieci uczyli się języka polskiego i żeby znali język ojczysty. Ludzie są prześladowani za to, że odwiedzają groby bohaterów. I to jest, to jest sedno tej sprawy. I to jest też powód, dlaczego sprawa Związku Polaków, sprawa Polaków na Białorusi przez lata jest jednoznacznie oceniana przez różne siły polityczne w Polsce. Jestem dumny, że mogę podziękować dla pana prezydenta Karola Nowrockiego za działania na rzecz mojego uwolnienia. Jestem tak samo dumny, że mogę podziękować dla pana poprzednika, prezydenta Andrzeja Dudy, za podobne działania. Jestem dumny, że mogę podziękować dla rządu Donalda Tuska za działania na rzecz mojego uwolnienia. Jestem tak samo dumny, że mogę podziękować dla rządu Mateusza Morawieckiego za działania na rzecz mojego uwolnienia. Jest coś, co nas wszystkich łączy. I to jest polskość, i to jest piękne. I za to, za to wszystkim Wam bardzo serdecznie dziękuję. Brawo! Dziękuję Panu.
