Razem wzywa: Mieszkanie najpierw - droga do końca bezdomności

Dzień dobry Państwu. Spotykamy się dzisiaj w wyjątkowym dniu, dniu osób doświadczających bezdomności. Przed chwilą w Sejmie mieliśmy okazję otworzyć wernisaż prac pana Wojtka Skibickiego, prac poruszających problematykę osób w kryzysie bezdomności. Teraz natomiast będziemy mieli okazję wysłuchać przemówienia przewodniczącej Zespołu Parlamentarnego do spraw zakończenia bezdomności posłanki pani Marceliny Zawiszy oraz przedstawiciela Ogólnopolskiej Federacji na rzecz rozwiązywania problemu bezdomności pana Arkadiusza Nasińskiego. Zapraszam. Szanowni Państwo, ja krótko, bo taka też powinna być rola parlamentarzystów. My powinniśmy korzystać z doświadczenia osób, które na co dzień niosą pomoc i doświadczenia osób, które z tej pomocy korzystają, ale też, które dają bardzo dużo własnego doświadczenia, jak pomagać, żeby realnie pomóc. I jesteśmy w Sejmie, w parlamencie tworzone jest prawo, które powinno nie tylko nie szkodzić, ale powinno realnie pomagać, powinno pomagać wyjść z kryzysu bezdomności tak, żebyśmy jako społeczeństwo mogli zrealizować jeden konkretny cel, zakończyć bezdomność w Polsce. I to powinno być odpowiedzialnością wszystkich ugrupowań politycznych, bo mamy różne wartości, które wywodzimy naprawdę z różnych źródeł. Czy to jest kwestia wiary, czy to jest kwestia humanistycznych wartości? Nie ma to znaczenia. Dla nas powinien liczyć się i liczy się człowiek i to, żeby każdej osobie, niezależnie od tego, jak wyglądała jej ścieżka życiowa, skąd pochodzi, jakie miała doświadczenia życiowe, żeby tą pomoc od państwa polskiego otrzymać. Mówimy tutaj o podstawowych rzeczach, o dachu nad głową, o tym, żeby to poczucie bezpieczeństwa, z którego korzystamy na co dzień od dziecka, było standardem, było czymś, co po prostu przynależy każdej osobie. Ale żeby państwo mogło dobrze realizować swoje cele, potrzebuje wysłuchać stron różnych, w tym organizacji, które tę pomoc niosą i które dzisiaj zainicjowały fakt, że w Sejmie pojawiła się wystawa ciepło-zimno, ale przede wszystkim osób, które tę ścieżkę przeszły. Panie Arkadiuszu. Szanowni Państwo, nazywam się Arkadiusz Wasiński, od prawie 4 lat wypełniam rolę eksperta przy doświadczeniu w obszarze bezumności, będąc zatrudnionym, będąc równorzędnym pracownikiem Towarzystwa Pomocy im. św. Brata Albeta w Gdańsku. Pracuję tam przy projekcie Po pierwszy dom, gdzie wykorzystujemy metodę housing first, czyli najpierw mieszkanie. Kto jest, kto to jest ekspert przez doświadczenie, no więc to jest taka osoba, która doświadczyła jakiegokolwiek kryzysu, to nie musi być bezdomność, ale dzisiaj o tym mówimy, ale w jakiś sposób korzystając z różnych, z różnych form wsparcia poradziła sobie z tym kryzysem, ustabilizowała na nowo swoje życie i jest gotowa wspierać inne osoby w podobnym procesie. W związku z tym jedną z moich zadań polega na nawiązaniu i utrzymaniu zdrowych relacji z osobami w kryzysie bezumności oraz tymi, które są już w procesie wychodzenia z tej bezumności. Rozmawiam z nimi, słyszę co mówią. Oni mówią jednym głosem, oni mówią trzeba zmian, bo obecny system działa słabo. Co mówią jeszcze? Oni mówią tak, my jesteśmy gotowi, to pomagacze, to wy musicie zmienić podejście i myślenie o samym systemie wsparcia. Mówią też, jak pytam o szczegóły, co widzieliby, jakie działania byłyby najbardziej wspierające i czego tak naprawdę oczekują od Państwa, to poruszają generalnie cztery wątki. Pierwszym jest indywidualne podejście do każdej osoby w kryzysie bezumności. Nie jesteśmy tacy sami. Drugie, to jest mniej instytucji, więcej mieszkań. Krótko, to w mieszkaniu zaczyna się koniec bezumności. Po trzecie, mówią o rozszerzeniu wsparcia asystenckiego, żeby takiej pomocy było więcej. To nie może być tak, że asystent ma 15 uczestników albo pracownik ma 100. Chodzi o indywidualne podejście. Mówią też o tym, że w tym procesie bardzo ważny jest właśnie esfert przez doświadczenie, bo to on najlepiej wie, co działa, a co nie. Na koniec, bo ja też krótko, jeszcze trochę o tych zmianach. To jest tak, że zmian boimy się wszyscy, to jest oczywiste, ale jest też tak, że często po dłuższym czasie, kiedy patrzymy na czas tych zmian i patrzymy, co one przyniosły, to myślimy sobie, dlaczego nie zrobimy tego wcześniej. I życzymy wszystkim to obecnym i sobie, żebyśmy za pięć, dziesięć lat nie musieli tak myśleć, jeśli chodzi o włączenie ekspertów przez doświadczenie do ogólnopolskiego modelu wsparcia osób bezumności. I na koniec apel. Przestańmy rozmawiać o osobach w kryzysie bezumności. Zacznijmy rozmawiać z nimi. Dziękuję. To na koniec, wspierając ten apel, myślę, że mamy jeszcze jeden apel, który jest, myślę, że już długo wybrzmiewającym, ale niestety nadal nie zrealizowany. To jest kwestia powołania pełnomocnika rządu do spraw zakończenia bezumności, tak żeby spiąć wszystkie te rzeczy, które dzieją się w różnych ministerstwach, które dotykają różnych ministerstw. My naprawdę z jednej strony potrzebujemy wspierać ekspertów przez doświadczenie, a z drugiej strony koordynacji po stronie legislatora tak, żeby sytuacja, w której te drobne rzeczy czasami, o których mówimy, są drobne zmiany, mogły wejść w życie, a te duże zmiany, które wymagają dużej pracy, miały możliwość posiadania patrona lub patronki, którzy ten proces prowadzą. Bo to, co wyszło w państwa pracy, którą prowadzicie państwo od lat, ale też w pracach parlamentarnego zespołu, to jest temat bezdomności, dotyka tak wielu różnych ministerstw. Od Ministerstwa Rodziny, Pracy, Polityki Społecznej, Ministerstwa Zdrowia, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych i można by mnożyć, infrastruktury. I my naprawdę potrzebujemy kogoś, kto weźmie odpowiedzialność na zakończenie tego procesu. Tak, żebyśmy za te 2-3 lata powiedzieli dokładnie te słowa, dlaczego nie zrobiliśmy tego wcześniej. Dziękujemy i zapraszamy na posiedzenie zespołu.

---