Karol Nawrocki dziękuje laureatom odznaczeń w Dniu Niepodległości

Szanowny Panie Prezydencie, Dostojni Goście, Szanowni Państwo. Serdecznie witam Państwa na uroczystości z okazji Narodowego Święta Niepodległości, podczas której Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, Pan Karol Nawrocki, wręczy odznaczenia państwowe osobom wybitnie zasłużonym w służbie państwu i społeczeństwu. Witam pełniącego obowiązki Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej, Pana doktora habilitowanego Karola Polejowskiego. Zastępcę Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej, Pana doktora Mateusza Szpytmę. Wiceprezesa Związku Polaków na Białorusi, Pana Marka Zaniewskiego. Witam obecnych na uroczystości parlamentarzystów. Witam kapituły orderów. Kapituły orderu Orła Białego, na czele z kanclerzem orderu, Panem Profesorem Michałem Klejberem. Kapituły orderu Odrodzenia Polski, na czele z kanclerzem orderu, Panem Wiesławem Johanem. Kapituły orderu Krzyża Wojskowego, na czele z kanclerzem orderu, Generałem Dywizji Rezerwy, Andrzejem Reudowiczem. Witam wszystkich gości przybyłych na dzisiejszą uroczystość. Szczególne słowa powitania kierują do osób, które w dniu dzisiejszym odbiorą z rąk Pana Prezydenta odznaczenia państwowe oraz ich rodziny i bliskich. W uroczystości uczestniczą szef Kanclerii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Pan Minister Zbigniew Bogucki wraz z ministrami i doradcami Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz kierownictwem Biura Bezpieczeństwa Narodowego. Szanowni Państwo, na podstawie artykułu 138 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustawy o orderach i odznaczeniach postanowieniami Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej odznaczeni zostali Orderem Orła Białego w uznaniu znamienitych zasług dla kultury polskiej za wybitne dokonania w działalności literackiej i publicystycznej. Pan Waldemar Łysiak. Aplauz. W uznaniu znamienitych zasług w działalności na rzecz Polaków na Białorusi, w szczególności za walkę o prawa człowieka i niezłomną postawę w konfrontacji z przejawami odradzających się reżimów totalitarnych. Pan Andrzej Poczobut. Order zostanie wręczony w najbliższym możliwym terminie. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Za wybitne zasługi dla kultury polskiej. Za osiągnięcia w pracy dziennikarskiej. Za działalność społeczną. Pan Przemysław Babiasz. Aplauz. Aplauz. Aplauz. Aplauz. Aplauz. Za wybitne osiągnięcia w działalności naukowo-badawnej. Za wkład w rozwój nowych technologii. Za popularyzowanie polskiej myśli naukowej na świecie. Pan Konrad Banaszek. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Za wybitne zasługi dla rozwoju badań kosmicznych. Za rozsławianie imienia Polski na świecie. Pan Sławosz Uznański-Wiśniewski. Za wybitne zasługi dla kultury polskiej. Za osiągnięcia w pracy artystycznej i twórczej. Pan Adam Woronowicz. Aplauz. Aplauz. Aplauz. Aplauz. Aplauz. Aplauz. Aplauz. Aplauz. Aplauz. Aplauz. Aplauz. Aplauz. Aplauz. Aplauz. Uprzejmie proszę pana prezydenta o zabranie głosu. Drodzy kawalerowie Orderu Orła Białego i Orderu Odrodzenia Polski, drogie rodziny, przyjaciele, szanowni państwo, drodzy ministrowie, panowie prezesi, drodzy państwo, jest oczywiście dzisiaj kontekst miejsca Pałacu Prezydenckiego, który od początku lat 90. jest siedzibą każdego kolejnego prezydenta Rzeczpospolitej wybranego w demokratycznych wyborach, ale to nie ten kontekst jest dziś najważniejszy, bowiem dziś jest 11 listopada, rocznica 107 odzyskania przez Polskę niepodległości, najpiękniejszy dzień w polskim kalendarzu historycznym, na który pracowało przecież pięć pokoleń Polaków, aby dojść do domu polskiego, do naszej wolnej, niepodległej, suwerennej Rzeczpospolitej. I to oznacza, że dzisiaj, drodzy państwo, w kontekście tej daty Polska dziękuję swoim najwybitniejszym obywatelom. Najwybitniejszym obywatelom, którzy swoją drogą życiową, swoimi pracami, swoim głosem, swoją nauką, osiągnięciami, kunsztem aktorskim dają nam, Polakom, wielką dumę. Dziś jest dzień, w którym Polska chce wszystkim panom za sprawą prezydenta Polski bardzo podziękować. Ale choć nie chcę panów zbyt bardzo spinać i denerwować w tym szczególnym dniu, to muszę powiedzieć, że jesteście też państwo, panowie, inspiracją dla kolejnych pokoleń. To dzień ważny dla nas wszystkich i dla nas jako dla wspólnoty narodowej, bowiem w was wpatrzeni są młodzi Polacy, starsi Polacy od dekad, jak w przypadku pana Waldemara Łysiaka, czy od lat. Jesteście dla nich inspiracją, jesteście też pewnie w wielu dziedzinach niedoścignionym celem, wzorem. To ogromna odpowiedzialność, która staje przed kawalerami Orderu Orła Białego i Orderu Odrodzenia Polski. Dzisiejszy dzień to dzień wdzięczności, szacunku do was, ale także wielkiej odpowiedzialności. Poza kontekstem miejsca i kontekstem daty jest też to, co wydaje się dzisiaj najważniejsze, a więc kontekst symbolu Orderu Orła Białego i Orderu Odrodzenia Polski. Orderu Orła Białego to przecież najstarsze, najznamienitsze, najszlachetniejsze polskie odznaczenie, rozpoznawane także za sprawą swojej klasy w całej Europie, z tradycją od XVIII wieku. Order Odrodzenia Polski, mimo że nieco młodszy, to rodził się właśnie wtedy, gdy rodziła się polska wolność i niepodległość. To, co łączy oba te ordery, to z jednej strony biały orzeł, który, jak mówią Panów życiorysy, wzbija się wysoko. Pan Sławosz Uznański-Wiśniewski sprawił, że ten biały polski orzeł wzbija się aż w sam kosmos, drodzy Państwo. Ale to także symbolika krzyża, która łączy oba te ordery. Krzyża, który jest przecież symbolem zwycięstwa dobra nad złem, ale jest także dowodem na poświęcenie swojego życia dla milionów. W tym kontekście ziemskim Panów życiorysy są też właśnie takie. Wasza praca, wasze poświęcenie, wasze kolejne publikacje, książki, wasze osiągnięcia przekładają się na życie milionów Polaków. Jak mówią heraldycy, ten równoramienny krzyż z poszerzonymi końcówkami odnosi się także do czterech kawalerskich i obywatelskich cnót, a więc do rozwagi, do męstwa, do sprawiedliwości, ale także do właściwego w życiu publicznym umiarkowania. To także, moi drodzy, wasze cechy i cechy kawalerów i dam orderu Orła Białego i orderu Odrodzenia Polski. Miałem wielki zaszczyt w imieniu Rzeczpospolitej wręczyć to wyjątkowe odznaczenie, ten order Panu Waldemarowi Łysiakowi. Waldemarowi Łysiakowi, który, drodzy Państwo, przez kolejne dekady stał się wzorem intelektualnej suwerenności, intelektualnego zmysłu pomimo często dominującej większości, także intelektualnej niezależności w obliczu krzykliwej, czasami agresywnej i dominującej w pewnych momentach mniejszości. Za to chciałem serdecznie Panu Waldemarowi Łysiakowi podziękować, że jest od wielu pokoleń i dla wielu pokoleń wzorem intelektualnej niezależności, niezależnie od zmieniających się czasów. To, co dał mojemu pokoleniu Pan Waldemar Łysiak, to też wielka miłość do historii, nie tylko do epoki napoleońskiej, bo takie książki jak Cesarski Poker czy Empirowy Pasjans to książki, na których wychowywały się przecież całe pokolenia. Także ja osobiście, Panie Waldemarze, choć Pana Waldemara, widzę dzisiaj, drodzy Państwo, po raz pierwszy. Za ten tak wartościowy i ważny wpływ na życie kolejnych pokoleń Polaków Rzeczpospolita dzisiaj Panu bardzo dziękuję. Ten kunszt, z którym Waldemar Łysiak opisywał istotę systemu totalitarnego, choćby we flecie z Mandragory, mówiąc o tym wprost, choć tak, aby władza komunistyczna miała intelektualne wyzwanie wokół tego, pozostanie to zawsze z nami. Polska dziękuję Panu za sprawą Orderu Orła Białego, za wszystko, co jako publicysta, autor książek, wielki erudyta, znawca sztuki i kultury zrobił Pan, Panie Waldemarze, dla Rzeczpospolitej Polskiej. Tylko jeden kawaler Orderu Orła Białego jest dzisiaj, drodzy Państwo, z nami, bo drugi jest w białoruskim więzieniu, w więzieniu reżimu Aleksandra Łukaszenki. Nie ma z nami dzisiaj Andrzeja Poczobuta, bo sam, choć na to nie zasłużył, wybrał więzienie, a mimo że był, drodzy Państwo, ścigany przez reżim białoruski od roku 2011 i 2012, to nie opuścił Białorusi walcząc o ważne dla niego wartości, a każdy dzień spędzony przez Andrzeja Poczobuta w białoruskim więzieniu jest dniem zwycięstwa dobra nad złem, choć jest to dla niego i dla jego rodziny wielkim cierpieniem. To za sprawą tego poświęcenia każdy dzień jest zwycięstwem dobra nad złem. To odznaczenie zaoczne dla Andrzeja Poczobuta jest też ważne dla mnie, jako dla prezydenta Polski i myślę dla całej Rzeczpospolitej, która wysyła jasny sygnał, że Polska zawsze będzie upominać się o swoich synów, o tych, którzy dla Polski żyją, którzy walczą o ojczysty język i dla których wartość polskości warta jest także cierpienia w białoruskim więzieniu. Wierzę, drodzy Państwo, że będę miał okazję wręczyć orderu Orła Białego Andrzejowi Poczobutowi osobiście i będziemy ubiegać się o to, aby odzyskał wolność. Andrzej Poczobut to symbol niezłomności i trwałości przy ważnych dla niego wartościach. Drodzy Państwo... Szanowni Państwo, największy problem przy opowieści o panu redaktorze Przemysławie Babiarzu jest taki, że jestem przekonany, iż pan Przemysław Babiarz powiedziałby to dużo lepiej niż ja, bo jest tak doskonałym mówcą, redaktorem, konferancjerem, ale znam też skromność pana redaktora Babiarza i wiem, że nie mógłby mówić sam o sobie, więc jako prezydent Polski to ja powiem o naszym wspaniałym redaktorze Przemysławie Babiarzu, którego głos, drodzy Państwo, jest z nami od dekad. Nie wyobrażamy sobie chyba Igrzysk Olimpijskich, Mistrzostw Świata, bez tego głosu, bez tego człowieka, z którym związane są także już pokolenia wychowujące się na miłości do sportu, kibicujące naszym biało-czerwonym na wszystkich arenach sportowych. Ale zaskoczę też może część z Państwa, powiem pan Przemysław Babiarz, to nie tylko głos polskiego sportu i polskich emocji sportowych, ale to też erudyta historyczny, erudyta, który może opowiadać o dziedzictwie kulturowym, który może opowiadać o polskiej kulturze, czemu dawał wyraz w wielu nie tylko programach telewizyjnych, ale także w wielu wydarzeniach organizowanych przez Kancelarię Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej, jak choćby w Narodowym Czytaniu. Za tę erudycję, za ten głos i za to, że jest pan z nami Polska, chcę dzisiaj panu, panie redaktorze, podziękować. Drodzy Państwo, pan profesor Konrad Banaszek jest dowodem na to, że dzięki takim ludziom, jak pan profesor i dzięki takim instytucjom, jak Centrum Nowych Technologii Uniwersytetu Warszawskiego i kolejnym studentom, których wychowuje pan profesor, nie prześpimy jako Narodowa Wspólnota Rewolucji Technologicznej, która odbywa się właśnie dzisiaj, właśnie na naszych oczach. To za sprawą pana profesora i instytucji, którą reprezentuję, możemy być częścią rewolucji technologicznej, a technologie kwantowe, którym pan profesor poświęca swoją pracę naukową, dają nam, drodzy Państwo, świadomość i przekonanie, że nie tylko zadbamy o nasze dziedzictwo, o przeszłość, o której już mówiłem, ale także zadbamy z powodzeniem o naszą przyszłość. Dziękujemy panie profesorze, że za sprawą takich ludzi, jak pan i pana wychowankowie Polska jest w rewolucji technologicznej 4.0, a państwo polskie będzie te wysiłki z całą pewnością wspierać i prezydent Polski także. Szanowni Państwo, pan dr Sławoż Uznański-Wiśniewski to choć myślę wielu z nas o tym zapomniało, ale to także naukowiec, szanowni Państwo, jak wiele trzeba mieć cech osobistych, personalnych, jak wiele trzeba potrafić rozumieć i umieć, jak doskonałym trzeba być naukowcem, ale także przygotowanym do misji kosmicznej, do misji powietrznej pod względem i fizycznym i psychologicznym. To myślę przekracza świadomość wielu z nas, jak bardzo wszechstronnym trzeba być, aby zdobyć kosmos i przestrzeń kosmiczną. Polska jest, panie doktorze, z pana dumna, a ja jako prezydent Polski dziękuję drugiej osobie, drugiemu Polakowi w przestrzeni publicznej za to, że w przestrzeń kosmiczną zabrał pan biało-czerwonego orła, ten polski ogień, polski płomień, który dotknął przestrzeni kosmicznej, ale także orląperci, wspomnienie o tym, jak wspaniały mamy w Polsce krajobraz. Zaniósł pan nas w przestrzeń kosmiczną i za to myślę kolejne pokolenia, dla których jest pan wzorem, będą panu bardzo wdzięczne. Dziękuję panie doktorze. Szanowni państwo i pan Adam Woronowicz, którego warsztat aktorski, klasa aktorska jest właściwie powszechnie znana, więc tak ciężko opowiedzieć o tym, co przynosi nam ten zmysł aktorski, wielki profesjonalizm Adama Woronowicza, który z jednej strony potrafi przecież odgrywać postacie najważniejsze w polskiej historii XX wieku, jak błogosławiony ksiądz Jerzy Popiełuszko czy święty ojciec Maksymilian Kolbe, ale ten warsztat pozwala też nas czasami wystraszyć za sprawą umiejętności aktorskich Adama Woronowicza, czy nawet Polaków potrafi rozbawić. To jak Adam Woronowicz pokazuje to, co dla nas Polaków jest najważniejsze, a czasami jest zabawne albo może przerażające, zasługuje na najwyższą nagrodę. To z całą pewnością jeden z najlepszych polskich aktorów XXI wieku, którego mamy wielką przyjemność podziwiać dzisiaj na żywo. Ale to także, drodzy państwo, człowiek, przepraszam za tą osobistą refleksję tych, którzy być może poczują się urażeni, choć myślę, że nie. Ale to także aktor, który dowodzi, że aby robić za sprawą swojego warsztatu i umiejętności wielką karierę filmową i teatralną, nie trzeba się wyzbywać wartości, do których pan Adam Woronowicz jest przywiązany i z którymi dzieli się w odpowiednich formatach. Tak, można być wielkim człowiekiem, wielkim polskim aktorem, a nie iść na kompromisy w zakresie tego, kim jesteśmy, skąd wyraszamy i kim się czujemy. Jako prezydent Polski chciałem za tę wielką klasę, ale też za pana świadectwo podziękować. Waldemar Łysiak w jednej ze swoich książek, drodzy państwo, napisał, że współczuję ludziom, którzy osiągnęli już wszystko, bo odtąd mogą tylko staczać się w dół. Ale jestem przekonany, że, drodzy państwo, jeszcze wiele jest przed wami w wolnej, niepodległej i suwerennej Polsce, o którą zamierzam dbać jako prezydent Polski. Wiem, że wiele jest przed państwem, być może ważnych dzieł, kolejnych Mistrzostw Świata i Olimpiad, kolejnych badań naukowych dalej niż w kosmos nie pojedziemy, nie polecimy, ale z całą pewnością badania przeprowadzone przez pana doktora pozwolą nam się rozwijać. Wiele wspaniałych filmów i sztuk teatralnych jeszcze przed wami. Niech żyje Polska i niech żyją najznamienniczi synowie naszej wspólnoty. Dziękuję bardzo. Dziękuję panie prezydencie. Uprzejmie proszę o zabranie głosu syna pana Waldemara Łysiaka, pana Tomasza Łysiaka, który odczyta słowa podziękowania w imieniu taty oraz pozostałych osób odznaczonych. Szanowny panie prezydencie, szanowni państwo. To niezwykły zaszczyt otrzymać z rąk pana prezydenta najwyższe, najpiękniejsze odznaczenie, jakie ma dla swoich synów najjaśniejsza, umiłowana przez nas Rzeczpospolita. Tym większy honor nam nie spływa, iż pośród tak wspaniałych Polek i Polaków mogę tych kilka słów podziękować i skierować do pana prezydenta nie tylko w imieniu własnym, ale również w imieniu odznaczonych dzisiaj osób. Znak orła białego budzi w nas wszystkich najgłębsze, najszczersze wzruszenia. Przypomina o tysiącletnich dziejach, w których pod tym właśnie znakiem jednoczyliśmy się w boju o wielkość, trwałość i niepodległość ojczyzny. Dzisiaj także ten najczulej przez nas widziany i rozumiany znak. Symbol tego, co w historii ważne na tyle, by poświęcać mu całe swoje życie. Mamy przed oczami i spoglądamy na niego z miłością. Miłość bowiem jest tym, co spaja wspólnotę Polską. Miłość do naszej ziemi, miłość do ojców i matek, miłość do tych, co byli przed nami i oddali wszystko, by Rzeczpospolita trwała, i miłość do tych, co przyjdą po nas. Obyśmy im dali wystarczająco dużo, aby czuli się dumni, będąc Polakami i aby Polskę kochali ponad siebie samych. Tego nas nauczyły pokolenia przeszłe, z czasów Chrobrego, Batorego, Sobieskiego, z czasów księcia Józefa Poniatowskiego, powstańców listopadowych i styczniowych, z czasów marszałka Józefa Piłsudskiego. I tę naukę traktowaliśmy i traktujemy jako zobowiązanie, by w naszym dziele życia przekazać tym, którzy przyjdą po nas, owo przykazanie. Przykazanie miłości ojczyzny. Tak nam dopomóż Bóg. Mam wrażenie, że stojąc teraz razem, wpatrzeni w Orła Białego, dotykamy tego, co najważniejsze i najpiękniejsze w życiu Polaków. Poczucia bycia częścią wielkiego narodu. Za tę niezwykłą możliwość, za ten honor, jaki dzisiaj nas spotyka ze strony Rzeczypospolitej, za sprawą Pana Prezydenta, najpokorniej i najgłębiej dziękuję. Waldemar Łysiak. Dziękuje Panu. Porozmawiam. Porozmawiam. Proszę, patrz. Rezentuj. Noc. Na ramię. Chodź. Pierwnej kraju. Marcz. Szanowni Państwo, na tym kończymy oficjalną część uroczystości. Dziękuję Panie Prezydencie. Zapraszam osoby odznaczone do wspólnego zdjęcia z Panem Prezydentem. Panie Prezydencie. Dziękuję Panie Prezydencie. Dziękuję Państwu.