Grzegorz Braun proponuje upamiętnienie Wincentego Kadłubka

Wzruszam się, doprawdy, widząc tu w tej sali taki konsensus od lewicy z lewej do lewicy z prawej. Panie pośle, niech pan na mnie spojrzy na chwilę, bo chciałem zobaczyć, jak pan wygląda, jak pan jest wzruszony. Jak jestem wzruszony. Ślicznie. Tak. No szanowni państwo, bez względu na motywy, motywy wasze i pobudki, będziecie mieli zasługę w niebie. Także i pani poseł Senyszyn z tej uchwały, pożytek zatem nie tylko doczesny, ale i wieczny. Panie pośle, sprawozdawco? Nie, pan tu przypadkiem. Nie ma w ogóle posła sprawozdawcy. Czy tak, panie marszałku? Chciałem coś zaproponować, adakta, więc do protokołu, że skoro za lat siedem minie rocznica synodu Łęczyckiego roku 1180, na którym tak pięknie się ojczyźnie ludziom i Bogu zasłużył błogosławiony ministr Wincenty Kadłubek, no to może by już z góry mieć to w kalendarzu prac Wysokiej Izby, żeby ta rocznica nie przeminęła niezauważona. Nie jest ci kadłubek demokratą, panie pośle, chwała Bogu, my monarchiści po prostu tak podchodzimy do spraw państwowych. To my monarchiści tak właśnie rozumujemy, że państwo nie jest własnością nawet i monarchy. On tym państwem zarządza, byle zgodnie z wolą Bożą i nie na szkodę ludu, który gdyby takie szkody zachodziły, to ma prawo się zbuntować. Dziękuję bardzo za tę uchwałę i do usłyszenia, do zobaczenia za lat siedem, kiedy będziemy szkucznie, mam nadzieję, świętowali rocznicę synodu alias Zjazdu Łęczyckiego. Nie będzie pana z nami przez siedem lat? Pan marszałek mnie zapytał. Panie marszałku, ja, chociaż pan będzie już wówczas poza wysoką izbą i już nie roztoczę tutaj, nie zaprojektuję pańskiej najbliższej przyszłości, ale zaprosimy pana, zaprosimy pana, a jak będzie trzeba, to Straż Marszałkowska dowiezie na te uroczyste obchody. Dziękuję serdecznie. Dziękuję.