Paulina Piechna-Więckiewicz wzywa do poprawy psychiatrii dziecięcej

W imieniu organizatorów i organizatorek chciałabym bardzo serdecznie Państwa powitać i podziękować za przyjęcie zaproszenia na okrągły stół wokół zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży. Na samym wstępie pozwolę sobie chociaż pokrótce przedstawić organizacje, które dzisiaj dołączyły do naszego grona i biorą udział w tym posiedzeniu. Także witam bardzo serdecznie część, przynajmniej część, bo jest to spora grupa porozumienia tak dla prewencji suicydalnej, w tym Fundację Grow Space, Szczerą Sferę, Ranking Szkół Przyjaznych LGBTQ+, Instytut Przeciwdziałania Wykluczeniom, Fundację Impuls, Dopaminalab, Fundację Neuroróżnorodni, Wolną Szkołę, Protest z Wykrzyknikiem, Olsztyński, Marsz Równowa. Bardzo serdecznie witam organizacje zawodowe i pracownicze, pracowników i pracowniczek działających, pracujących w ochronie zdrowia. Serdecznie witam Ogólnopolski Związek Zawodowy Psychologów, przedstawicieli i przedstawicielki. Serdecznie witam przedstawicielów i przedstawicielki Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Pielęgniarek i Położnych. Serdecznie witam również w naszym gronie, może jest tyle Państwa, że aż po prostu nie mam słów. Serdecznie witam również, będę to przeplatać, przedstawicieli młodego pokolenia, których problemów dotyczy dzisiejsze spotkanie. Serdecznie witam przedstawicieli i przedstawicielki Parlamentu Młodych z Panem Marszałkiem na czele. Serdecznie witam przedstawicieli, najliczniejsza chyba grupa Sejmików Młodych, województwa warmińsko-mazurskiego. Wiem, że w Parlamencie Młodych są też przedstawiciele i przedstawicielki poszczególnych Sejmików Wojewódzkich. Serdecznie witam Młodą Lewicę, Federację Młodych Socjaldemokratów, Młodych Razem. Serdecznie witam przedstawicieli Biura Rzecznika Praw Pacjenta. Serdecznie witam również, pozwolę sobie tutaj z imienia i nazwiska, myślę, że ten głos również będzie dla nas ważny, pana Mariusza Kaszubowskiego, który jest dyrektorem Szpitala Psychiatrycznego w Gdańsku. Bardzo serdecznie witam, dziękuję za przyjęcie zaproszenia. Serdecznie witam przedstawicieli bardzo ważnych dla nas. Dzisiaj są z nami psychiatrzy, dzisiaj są z nami psychologowie, psycholożki, są z nami psychoterapeuci. Wasz głos będzie bardzo cenny. Ja tylko tytułem wstępu, oczywiście dzień dobry, Paulina Piechna-Więckiewicz, jestem wiceprzewodniczącą Nowej Lewicy. Chciałabym też przywitać osoby, które zasiadają w Sejmie Rzeczypospolitej Polskiej. Ustaliliśmy, że najpierw przywitamy gości, a teraz serdecznie witam gospodarzy, posłów i posłanki klubu Lewica, które dzisiaj będą też zabierać głos, więc już przedstawią się osobiście. Oraz na czele z przewodniczącym Krzysztofem Gawkowskim i panią poseł Joannę Kluzik-Roskowską z klubu Koalicji Obywatelskiej. Bardzo dziękuję za przyjęcie zaproszenia. Szanowni Państwo, jeżeli o kimś zapomniałam w tym wstępie, to bardzo proszę o tym, żeby mi grzecznie o tym przypomnieć. I ja wtedy jeszcze raz przywitam, więc proszę się na mnie nie obrażać. Ja tytułem wstępu, tylko zanim oddam głos przewodniczącemu Krzysztofowi Gawkowskiemu, chciałam powiedzieć, że pomimo tego, że sprawa, o której będziemy rozmawiać, kwestie, o których będziemy rozmawiać, są bardzo poważne, bardzo smutne i bardzo nas wszystkich martwią, dlatego tu jesteśmy, to ja bardzo się cieszę, ponieważ Szanowni Państwo, będziecie od dzisiaj, mam nadzieję, wspólnie z nami pracować nad rozwiązaniami, które będą dotyczyć również mojego dziecka. I bardzo Państwu dziękuję za tę obecność również osobiście. A teraz proszę o zabranie głosu, witam też samorządowców, bo widzę, że tutaj powoli wchodzą, o zabranie głosu przewodniczącego klubu, koalicyjnego klubu parlamentarnego Lewicy Krzysztofa Gawkowskiego. Dziękuję bardzo. Dzień dobry Państwu. Temat zdrowia psychicznego młodych to temat, którym w polskim parlamencie zajmujemy się od wielu lat. I prawidłowy rozwój dziecka to priorytet rodziców, ale prawidłowym rozwojem dziecka powinno zajmować się również Państwo. W przypadku zaburzeń rozwoju lub zaburzeń psychicznych rodzice powinni móc sięgnąć bez problemów do fachowej pomocy psychologa dziecięcego, psychiatry, innego specjalisty. To właśnie jest zadanie Państwa. Państwa, które powinno zapewnić dostępność tych usług, lekarzy, specjalistów i wyciągać rękę. Wyciągać rękę do wszystkich potrzebujących, bo temat zdrowia psychicznego nie ma barw politycznych. Bardzo serdecznie dziękuję Pani Minister Kluzi Krzysztofskiej, że jest dzisiaj tutaj z nami, bo to świadectwo tego, że ponad podziałami politycznymi takie kwestie można zrealizować, załatwić i być dumnym, że nie tylko o nich rozmawiamy, ale umiemy też te wszystkie niuanse, które są niezrealizowane dostrzec, a później zrealizować, wdrożyć. Temat zdrowia psychicznego od wielu lat niestety jest zaniedbywany przez rząd Prawa i Sprawiedliwości. Dane są czasami bardzo tragiczne, dotyczące m.in. prób samobójczych dzieci, młodzieży, a z roku na rok, przynajmniej w ostatnich latach, drastycznie i dramatycznie rosną. Nie ma tutaj działań rządu, nie ma tutaj wyciągniętej ręki, a te działania, które są, to jest próba opowiedzenia, że coś robimy, ale tak naprawdę dostrzec konkrety jest bardzo trudno. Sam jestem tatą trójki dzieci w różnym wieku. Dwuletniej córki, siedmioletniego syna i trzynastoletniej córki. Ja zdaję sobie sprawę, jak trudny jest okres dzieciństwa i dla dziecka, i dla jego rodziców, i dla całej sfery, która całemu procesowi wychowania towarzyszy. Wiele wydarzeń z dzieciństwa przekłada się na późniejsze lata, a problemy, które występują, jeżeli nie są gospodarowane, nie są realizowane, mogą później wpływać na dojrzałość. Dlatego państwo powinno zapewnić i nie zwlekać z tym zapewnieniem możliwość skorzystania ze wszystkich usług, ale jednocześnie dostrzegać te możliwości chociażby kształcenia specjalistów w tym zakresie. Nawet małe wybuchy złości wśród dzieciaków mających 2-3 lata, 5-6 lat, czy trochę starszych mogą przełożyć się na trudny okres dorastania, bunt i poważniejsze problemy. My musimy nauczyć nasze społeczeństwo reagować i takie konferencje jak ta, która została przez nas zorganizowana, ten okrągły stół, za który na ręce Pauliny Piechny-Więckiewicz chciałem złożyć podziękowania, że możemy się spotykać w takim gronie tak dostojnych przedstawicieli różnych instytucji, ale przede wszystkim młodych ludzi, bo to są problemy, o których powinniśmy rozmawiać środowiskowo, czyli w grupach, których mogą je dotyczyć, będziemy mogli je nie tylko dostrzegać, ale szybko na nie reagować. Mam nadzieję, że ten okrągły stół to kolejna cegła dołożona do tego, że wszystkie problemy, które diagnozujemy zostaną załatwione, że ponad wspomnianym podziałem politycznym, nie tylko w obozie opozycji demokratycznej, ale również PiSu, zacznie być dostrzegalna kwestia, która powinna już być dawno załatwiona i że na koniec tego procesu wszyscy będziemy mogli podać rękę, nie sobie, bo tutaj w tym procesie nie o polityków chodzi, tylko będziemy mogli podać rękę wszystkim potrzebującym i powiedzieć nie zawiedliśmy. Takich obrad Państwu życzę, dobrych wniosków, a przede wszystkim tego, żebyśmy wspólnie mieli świadomość, że pracujemy nie na rzecz politycznej przyszłości kogokolwiek, nie na rzecz podnoszenia problemów politycznych, ale załatwiania spraw, spraw, które czasami kończą się na cmentarzu, a to się nigdy nie powinno wydarzyć. Dziękuję bardzo. Szanowni Państwo, Pan Przewodniczący Gawkowski był łaska wspomnieć o dostojnych gościach, to ja muszę jeszcze dodać, że jeszcze raz serdecznie witam przedstawicieli Biura Dialogu Społecznego i Pożytku Publicznego, Rady Branży Pracowników, Rady Branży Pracowników, Moment, Moment, Jeszcze raz, Uniwersytetu SWPS, Kliniki Psychoterapii, SWPS Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Poznawczo-Behawioralnej również Państwa serdecznie witam. Szanowni Państwo, zrobimy tak, że ja poproszę kilka osób z grona gospodarzy o takie słowo tytułem wstępu i potem zaczniemy już tak regularnie wymieniać się uwagami, opiniami oraz na pewno propozycjami, z którymi Państwo tutaj dzisiaj też przyszliście. Ja pozwolę sobie trochę tak różnorodnie tego głosu udzielać, żebyśmy trochę rozmawiali w takim mieszanym gronie. Trochę poproszę Państwa z grona psychiatrów, trochę z grona młodych osób, które są tutaj zgromadzone z organizacji pozarządowych. Będziemy w ten sposób procedować. O zabranie głosu chciałabym teraz poprosić Pana Posła Marka Rutkę, członka Komisji Zdrowia. Dziękuję bardzo. Ja bardzo się cieszę z tego spotkania przede wszystkim dlatego, że jest tutaj bardzo wiele młodych osób, a te problemy, o których będziemy rozmawiać dotyczą przede wszystkim Was. I będziemy o tych problemach rozmawiać nie ponad Waszymi głowami, tylko z Waszym udziałem. I ten udział, podkreślam, jest najważniejszy. Tak jak Paulina Piechna-Więckiewicz przedstawiała mnie, tak jestem członkiem Komisji Zdrowia, ale także członkiem stałej podkomisji do spraw zdrowia psychicznego. I wielokrotnie podczas tej kadencji Sejmu rozmawialiśmy o problemach zdrowia psychicznego. Ja może przypomnę tylko takie tematy, które na mój wniosek na tej komisji się pojawiły. Które dotyczą dzieci i młodzieży. Zdrowie psychiczne dzieci i młodzieży i dorosłych z przewlekłymi chorobami skóry. Diagnostyka i leczenie stresu pourozowego PTSD. I bardzo ważna kwestia zapobieganie i leczenie zaburzeń odżywiania wśród dzieci i młodzieży. To są tylko wybrane problemy, o których rozmawialiśmy. Z udziałem przedstawicieli Ministerstwa Zdrowia, Ministerstwa Oświaty, także polityki społecznej i rodziny. I muszę powiedzieć, że na żadne z tych postawionych tematów i zadanych pytań nie otrzymaliśmy zadowalającej odpowiedzi. To znaczy o tyle dobrze, że może świadomość w ministerstwach się pojawia. Natomiast takich naprawdę realnych sposobów rozwiązania tych problemów nie ma. Kondycja psychiczna polskiego społeczeństwa, dorosłych, dzieci i młodzieży systematycznie się pogarsza. Też naszym celem dzisiaj nie jest pewnie mówienie o zatrważających statystykach i podawanie tych liczb dramatów, rodzin, liczby ofiar, bo wszyscy o tym wiemy. Ale ta sytuacja, także spowodowana pandemią COVID-19, wojną w Ukrainie, doprowadziła, doprowadza i będzie doprowadzać jeszcze niestety do pogorszenia się kondycji psychicznej polskiego społeczeństwa. Nie uzdrowimy tej sytuacji w przeciągu miesiąca, nawet lat. Ale jeśli my dzisiaj tego nie zrobimy, to będziemy mieli też na swoim sumieniu te ofiary, których będzie przybywało. W mniejszym czy większym stopniu, ale nadchodzi też kryzys ekonomiczny. I to będzie kolejny element, który pogłębi tą trudną sytuację w odniesieniu do kondycji psychicznej polskiego społeczeństwa. Także ja jeszcze raz bardzo dziękuję Wam za przybycie i to jest początek pracy. Przed nami jest jej bardzo dużo i ja Was zachęcam do tego, żeby aktywnie włączyć się do tych propozycji, które będziemy dzisiaj tutaj zgłaszać, bo mamy pewien plan, jak ułatwić tą pracę, ten dialog i jak ułatwić sposób też zgłaszania dobrych rozwiązań. I podkreślę, to Wy jako młodzi ludzie jesteście najbliżej tych problemów i to od Was oczekujemy tych propozycji, realnych propozycji rozwiązania tych kwestii. Dziękuję. Bardzo dziękuję. O zabranie głosu proszę Panią Poseł Monikę Faly. Witam Państwa bardzo serdecznie. Mówię tutaj z tego miejsca jako posłanka ziemi warmińsko-mazurskiej, ale mówię też jako matka. Matka dziesięcioletniej dziewczynki, która też potrzebuje wsparcia i która też się zmierza z różnymi swoimi problemami. Ja jako matka zmierzam się z problemami systemu, który obecnie mamy. I takie hasła chciałabym Państwu przytoczyć. W Armii i Mazury dzieci w spektrum straciły dostęp do psychiatry. Lekarze z Olsztyna złożyli wypowiedzenia. Psychiatria dziecięca, kolejny akt dramatu. Kolejki do psychiatry. I to są niektóre tylko alarmujące nagłówki gazet i wierzchołek Góry Lodowej, fatalnej sytuacji psychiatry dziecięcej w Polsce, ale w regionie warmińsko-mazurskim, który obsługuje, jedyny oddział, który jest w szpitalu psychiatrycznym dla dzieci i młodzieży, obsługuje dwa województwa, podlaskie i warmińsko-mazurskie. I to pokazuje również system, który nie funkcjonuje. I to nie są hasła czy frazesy, tylko symbole osamotnienia w cierpieniu dzieci, młodzieży i ich rodzin. Które chciałyby jak najlepiej i jak najszybciej pomóc swoim dzieciom. I to jest tak naprawdę dzisiejsze te spotkanie. Z jednej strony bardzo się cieszę, że tutaj jest tyle Was wszystkich, Was młodych ludzi. A z drugiej strony jako mama jestem przerażona, że to młodzi ludzie muszą zadbać o swoje leczenie, o swoją przyszłość i o to, żeby ten system w Polsce działał. I aż dreszcze mnie przychodzą, gdy myślę o tym, że ja jako osoba dorosła, jako mama, jako polityczka, jako posłanka muszę zmierzyć się z tym, żeby system zaczął funkcjonować i żeby dzieci, młodzież miała wsparcie taka, jaka powinno być. Żeby od najmłodszych lat nie było żadnego problemu z dostaniem się do poradni psychologiczno-pedagogicznej, żeby można było dostać się na oddział psychiatryczny, żeby można było dostać się do poradni psychiatrycznej, która chociażby w Olsztynie jest otwierana, zamykana w zależności od tego, jak sobie państwo polskie radzi, czy też nie. I z jednej strony, tak jak powiedziałam, jestem szczęśliwa, że mogę tutaj z wami porozmawiać, bo może właśnie dorosłym politykom, polityczkom powiecie, jak powinno to wyglądać, a z drugiej strony mam w sobie jednak taką refleksję, że to tak nie powinno być. Nie powinno być tak, że młodzi ludzie mówią nam, dorosłym, że słuchajcie, ale jest coś nie w porządku, że my musimy wam mówić, w jaki sposób powinna działać psychiatria dziecięca i jak powinniście nam pomagać. Ale to jest może też taki moment otrzeźwienia dla nas wszystkich, by zaczęło się dziać tak, jak powinno się dziać. Czyli ten system powinien być tak zbudowany, żebyśmy nie musieli się tutaj spotykać, nie musielibyście nam mówić, jak on powinien funkcjonować. Także takie, przyświeca mi tutaj taka myśl i chciałabym, żeby wyjść z tego spotkania zbudowana, bo mimo wszystko, mimo tego, że bardzo się cieszę, że tutaj jestem, to jako rodzic mam w sobie bardzo dużo żalu do samej siebie. Dziękuję. Dziękuję. Dziękuję bardzo Pani Poseł. Jeszcze raz serdecznie witam przedstawicieli Rady Branżowej Pracowników Psychiatrii FZZ, POZ i PS oraz moja ukochana Związek Nauczycielstwa Polskiego, o którym zapomniałam na samym wstępie. Dzień dobry. Poproszę o głos właśnie również w tych sprawach Panią Poseł Agnieszkę Dziemianowicz-Bąk. Dziękuję bardzo. Dzień dobry Państwu. Ja muszę powiedzieć i pozwolę sobie zacząć od tego, że jestem pod ogromnym wrażeniem, jak wiele jest nas tutaj dzisiaj na tej sali, jak wielu różnych środowisk, pokoleń, branż. Bardzo serdecznie przede wszystkim Państwu dziękuję, że się tutaj dzisiaj stawiliście i stawiłyście, ale ogromne podziękowania także dla Pauliny Piechny-Więckiewiczy za inicjatywę takiego spotkania. I mam nadzieję, że nie tylko to dzisiejsze spotkanie będzie owocne we wnioski, ale także na nim się nie zakończy i takie spotkania będą kontynuowane, bo temat jest niezwykle ważny. Temat zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży to oczywiście w pierwszej kolejności temat związany z obszarem ochrony zdrowia, ale nie jest tak, że jest to temat wyłącznie do obszaru ochrony zdrowia zarezerwowany. Sam system ochrony zdrowia nie jest w stanie udźwignąć wszystkich wyzwań, które wiążą się ze zdrowiem i szerzej rozumianym dobrostanem psychicznym młodych ludzi. Rolę do odegrania ma oczywiście także system edukacji. Ja jestem posłanką zasiadającą w Sejmowej Komisji do Spraw Edukacji, Nauki i Młodzieży. I z tej perspektywy chciałabym się podzielić takimi refleksjami, które myślę, że dla części z nas są tutaj oczywiste, ale ponieważ wciąż są niezrealizowane, to warto je powtarzać. Szkoła jest tym miejscem, do którego młodzi ludzie chodzą tak czy inaczej. Niezależnie od tego, czy borykają się z problemami zdrowia psychicznego, czy nie, uczęszczają do szkoły. I z tego chociażby względu to właśnie szkoła powinna być tym pierwszym miejscem wyłapywania pierwszych sygnałów, symptomów, że pojawiają się jakieś problemy. Bo zanim młody człowiek trafi pod skrzydła opieki medycznej, zanim trafi do lekarza, to ktoś musi zauważyć, że takiego wsparcia i takiej pomocy potrzebuje. Świetnie, jeżeli jest to rodzina, świetnie, jeśli są to rodzice, ale bywa różnie. A państwo i system jest od tego, żeby niezależnie od tego, z jakiej rodziny się młody człowiek wywodzi, wspierać, pomóc i łatać te luki rozpoznania, które mogą się z różnych powodów pojawić w domu rodzinnym. Dlatego tak niezwykle ważne jest, żeby w szkołach naprawdę pojawili się psychologowie. Mówię naprawdę, dlatego że oczywiście zmiany na papierze, zmiany formalne są istotne, ale w ostatecznym rozrachunku chodzi o to, żeby młoda osoba mogła w sposób przystępny, dostępny skorzystać ze wsparcia psychologicznego wtedy, kiedy go potrzebuje, a nie wtedy, kiedy jest ta jedna godzina, czy dyżur, czy warsztat, czy godzina wychowawcza z udziałem psychologa, czy psycholożki. Jeszcze w 2017 roku, według raportu Najwyższej Izby Kontroli, aż w 44% szkół nie było psychologa w ogóle na etacie. To się oczywiście zmienia. To się zmieniło także od bieżącego roku szkolnego, ponieważ wprowadzone zostały formalne zmiany, limity, czy standardy, na ilu uczniów musi przypadać etat psychologiczny. I dobrze, że takie zmiany w prawie się pojawiają, tylko prawo oprócz tego, że trzeba je uchwalać, to jeszcze musi być wdrażane w życie. A żeby było wdrażane w życie, to muszą być ludzie, którzy będą te przepisy prawa wypełniać. Więc w tej chwili największym wyzwaniem jest to, żeby psychologów do pracy w szkołach, do pracy w oświacie zachęcić. A nie da się zachęcić do pracy w szkole, jeżeli ta szkoła nie oferuje system oświaty, nie oferuje godnych wynagrodzeń. I oczywiście możemy mówić tutaj w ogóle o pracownikach oświaty, o pracownikach niepedagogicznych, o nauczycielach i nauczycielkach, ale także właśnie o specjalistach, o pedagogach, o psychologach, o logopedach i innych specjalistach wspierających system oświaty. Bo to jest bardzo proste. Jeżeli w ochronie zdrowia pojawiają się podwyżki dla psychologów, a w oświacie nie, no to ciężko spodziewać się, żeby psychologowie garnęli się akurat do pracy w szkole. Choć ja jestem ogromnie wdzięczna i podziwiam wysiłek, jaki wkładają psychologowie w oświacie zatrudnieni. Więc pierwszą taką kardynalną kwestią są godne wynagrodzenia dla psychologów w szkołach, tak jak dla pozostałych pracowników oświaty. Ale mamy też pewne wyzwanie od drugiej strony. Bo nie chodzi tylko o to, żeby zwiększać liczbę etatów w szkołach, nie chodzi tylko o to, żeby pojawili się ludzie chcący w tych szkołach pracować na etacie psychologa, ale jeszcze niezwykle ważne jest to, żebyśmy nasze dzieci powierzali w ręce wykwalifikowanych specjalistów z zakresu psychologii. A do tego potrzebne są standardy zawodu psychologa. Od 500 dni czeka w Sejmie ustawa o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów, którą wspólnie ze środowiskiem zawodowym psychologów przygotowaliśmy jako klub lewicy. To jest ustawa, która pozwoliłaby zabezpieczyć ten zawód przed spadkiem jego jakości, przed podszywaniem się pewnych osób pod psychologów. To jest niezwykle istotne, żeby te osoby, które będą trafiały do szkoły na te etaty psychologiczne, no naprawdę miały kwalifikacje niezbędne do pracy z młodymi ludźmi. Bo od tego pierwszego odcinka, od tego pierwszego kontaktu z psychologiem może zależeć dalszy los leczenia, terapii, wsparcia i pomocy psychologicznej dla młodej osoby. A w konsekwencji rezultat, czy ta osoba wróci do dobrostanu, czy też przejdzie przez dramatyczne wydarzenia, o jakich mówił tutaj przewodniczący Gawkowski. Dlatego cieszę się, że na sali są także nauczyciele, cieszę się, że na sali są także przedstawiciele środowisk psychologicznych pracujących w oświacie. I mam nadzieję, że jednym z wniosków naszej dyskusji będzie próba zacieśnienia współpracy między sektorem ochrony zdrowia a sektorem edukacji właśnie. Dziękuję. Ja jeszcze pozwolę sobie zaprosić do głosu, dlatego że Okrągły Stół to też Okrągły Stół ponad podziałami politycznymi. Co prawda my mamy ich może mało akurat, ale pani poseł Kluzik-Rostkowska, pani minister proszę o głos. Dziękuję bardzo. Witam Państwa bardzo serdecznie. Myślę, że to znak czasu, że my zaczynamy i kończymy tydzień w budynku parlamentu zajmując się sprawami zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży. Bardzo serdecznie pozdrawiam Państwa od Marty Golbik, naszej posłanki, która jest szefową parlamentarnego zespołu do spraw zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży, absolutnie ponad partyjnego czy ponad klubowego. Tutaj w naszym gronie są osoby, które w tym zespole pracuje. Dosyć niefortunne się złożyło, że dzisiaj cały nasz klub jest w Wielkopolsce, dlatego tutaj mój skromny udział. Natomiast oczywiście ważne ponad podziałami i wymagające bardzo szybkiej pracy. W poniedziałek zostało sformułowanych 10 postulatów, które były zebrane z tych wszystkich środowisk, które tą tematyką się zajmują. Ja bardzo głęboko wierzę w to, że to co zostało wypracowane zostanie dzisiaj poparte, uzupełnione przez to spotkanie. Ja nie mam żadnych wątpliwości i widzę tutaj przynajmniej trzy resorty, które muszą ze sobą współpracować. To znaczy to jest oczywiście Ministerstwo Zdrowia z oczywistych względów, Ministerstwo Edukacji z równie oczywistych względów i Ministerstwo Rodziny i Polityki Społecznej. Czy w Polsce jest kłopot takiej Polski resortowej? Tak. To znaczy każdy widzi swój kawałek. Ja bardzo głęboko wierzę, że dlatego, że tu jesteśmy ponad podziałami z różnych środowisk, to jesteśmy w stanie tę Polskę resortową przełamać i coś zadziałać wspólnie. Myślę, że to jest najlepszy czas właśnie na wypracowanie takich postulatów, żeby jak najszybciej można było przystąpić do pracy nad tym, bo są potrzebne instrumenty, żeby później można je było wcielać w życie. Oczywiście edukacja, no to nie tylko uczniowie, to oczywiście nauczyciele, którzy też muszą mieć oprzyrządowanie, muszą mieć instrumenty, żeby móc sobie z tym radzić. To są oczywiście rodzice, którzy też często są bezradni i mam nadzieję, że w naszym gronie są również dziennikarze, ponieważ nie mam żadnej wątpliwości, że bez edukacji, bez takiego bardzo poważnego potraktowania tej kwestii będzie trudniej, a przy dobrej edukacji przesyłanej w świat przez dziennikarzy będzie łatwiej. Także ja się bardzo cieszę, że dzisiaj to spotkanie ma miejsce i bardzo liczę na to, że ta praca ponad podziałami będzie trwała dalej. Dziękuję. Dziękuję bardzo. Szanowni Państwo, ja tytułem będę niestety z takimi komunikatami organizacyjnymi się przypominać. Bardzo proszę też o zgłaszanie się do głosu. Ja już mam wstępną listę zgłoszeń i o głos poproszę Pana Dominika Kuca z Fundacji Grow Space bądź Panią Paulinę Filipowicz. Nie wiem w jakiej kolejności tutaj zadecydowali Państwo. Przypomnimy sobie fragmenty raportu, który Fundacja Grow Space przedstawiała w Sejmie. Szanowni Państwo, ja zabiorę głos, następnie Dominik. My współdziałamy i razem jako aktywiści i aktywistki zajmujący się obszarem zdrowia psychicznego. Na koniec stycznia tego roku opublikowaliśmy raport. Druzgocący raport na temat rekordu samobójstw wśród dzieci i młodzieży. Wraz z raportem przygotowaliśmy również petycję. Jest to petycja, którą złożyliśmy do Ministerstwa Zdrowia oraz do Ministerstwa Edukacji. W tej petycji zawarliśmy postulaty dotyczące zapobiegania samobójstwom prewencji suicydalnej, ale również stworzyliśmy porozumienie, tak dla prewencji suicydalnej, w które włączyło się ponad 30 organizacji społecznych, szczególnie złożonych z młodych osób, które są tutaj dzisiaj w dużej mierze z nami. I bardzo się z tego powodu cieszymy, że możemy działać wspólnie jako organizacje społeczne, organizacje pozarządowe. Chcielibyśmy przypomnieć, jakie postulaty zawarliśmy w naszej petycji i też zaznaczyć, że dostaliśmy odpowiedź na naszą petycję od Ministerstwa Zdrowia, którą przedstawi Dominik Kuc, ale nie dostaliśmy odpowiedzi od Ministerstwa Edukacji. Wciąż na nią czekamy. Jeśli chodzi o postulaty, które zawarliśmy w petycji, to przede wszystkim punkt pierwszy to psychoedukacja. Psychoedukacja to jest taki podstawowy element prewencji kryzysów psychicznych, a dobrze wiemy, że kryzysy psychiczne to jest najczęstszy powód samochodu.