Sebastian Kaleta: Wciągnięto instytucje międzynarodowe w krajowe sprawy

Panie Marszałku, Wysoki Sejmie. W tej Izbie różnimy się co do oceny kierunków reform sądownictwa. Taka jest istota parlamentaryzmu. Jednak w ostatnich latach doszło do wciągnięcia instytucji międzynarodowych w nasze wewnętrzne sprawy, mimo że nigdy im takich kompetencji nie powierzaliśmy. Stosuje się wobec Polski podwójne standardy. To, co wolno Niemcom czy Hiszpanom, w Polsce nazywacie i zachęcacie innych do nazywania niszczeniem praworządności. Pozwalacie, by Polskę pouczano, że jesteśmy krajem młodej demokracji i mamy stosować w naszym kraju standardy, które tych zachodnich nie dotyczą. Żewuski, Potocki, Branicki, czyli ojcowie Targowicy na polską opozycję patrzyliby dziś z zachwytem. Propozycje opozycji niestety, ale są pisane na kolanach przed Berlinem i Brukselą. Forsują rozwiązania odbierające Polsce suwerenność i powierzające wbrew Konstytucji zwierzchność nad trzecią władzą niepolskiemu narodowi, który zgodnie z artykułem czwartym Konstytucji sprawuje władzę bezpośrednio lub za pośrednictwem swoich przedstawicieli, lecz Unii Europejskiej. Te ustawy nigdy nie powinny być przedmiotem prac parlamentarnych, gdyż urągają godności tej Izby. Projekty, które uznają za nieważne nominacje sędziowskie i wydane przez sędziów wyroki, to nie tylko skrajne, oczywiste naruszenie Konstytucji, ale przede wszystkim potwarz dla polskiej historii i drogi wywalczenia wolności i demokracji w Polsce. Tego typu mechanizmów nigdy nie zastosowano do sędziów wskazujących opozycję na więzienie w stanie wojennym i generalnie sędziów komunistycznych. Takich rozwiązań jak zwrot wynagrodzeń nie zaproponowano do morderców sądowych z okresu stalinowskiego. Ten projekt, który proponujecie, to hańba. Pragnę teraz przejść do oceny pozostałych ustaw, które starały się rozwiązać problem polegający na zapewnieniu realnego i sprawnie funkcjonującego systemu odpowiedzialności dyscyplinarnej. Zanim do tego przystąpię, pragnę sprostować, bo padały różne głosy o reformach Ministerstwa Sprawiedliwości i Solidarnej Polski, że kształt aktualnej ustawy o Sądzie Najwyższym nie jest elementem proponowanej reformy sądownictwa proponowanej przez Ministerstwo Sprawiedliwości. Natomiast jest to inicjatywa pana prezydenta Andrzeja Dudy, który złożył tę propozycję, kiedy zawetował nasze rozwiązania. Powołana w 2018 roku Izba Dyscyplinarna przełamała wieloletnią patologię korporacyjnej Solidarności w środowisku sędziowskim. Dlatego od pierwszego dnia funkcjonowania jej sędziowie poddani byli gigantycznej presji ze strony opozycji i jej zaplecza medialnego. Również Komisja Europejska, tak mówiąca o wartościach, mówi o tym, żeby sędziowie nie orzekali. Jak to inaczej nazwać, jak gigantycznym naciskiem na niezawisłość sędziowską? Będziemy w toku tych prac analizować przyszły kształt rozwiązań dotyczących postępowań dyscyplinarnych, natomiast warto zwrócić uwagę na to, kto tak naprawdę naciska na niezawisłość tych sędziów. Pragnę teraz wskazać na pewne zagrożenia i ryzyka, które rodzą się w propozycji pana prezydenta. Niestety, ale niektóre rozwiązania, zamiast rozwiązać problem bezprawnego i niszczącego polski wymiar sprawiedliwości procederu kwestionowania statusu jednych sędziów przez drugich, mogą go tylko pogłębić. Przede wszystkim w szeregu wyroków Trybunału Konstytucyjnej, jest takich wyroków aktualnie sześć, stwierdził, że niezgodne z Konstytucją jest ingerowanie przez organy Unii w ocenę mocy obowiązującej nominacji sędziowskich. Ich podważanie. W związku z tym, za niezasadne i niezgodne z Konstytucją byłoby wprowadzanie do polskiego porządku takich rozwiązań, jak nowy test na bezstronność, który pozwalałby na odsuwanie od orzekania sędziów powołanych w ostatnich latach, czy też nowy rodzaj powództwa, który dawałby prawo do odszkodowania za wydane orzeczenia, niezależnie od ich treści, lecz przez sam fakt wydania orzeczenia przez konkretnego sędziego. To rozwiązania rodzą gigantyczne ryzyko paraliżu sądownictwa, wygenerowali milionów nowych spraw w krótkim czasie i nie rozwiązałoby problemów łamania Konstytucji przez sędziów, którzy anarchizują nasze państwo. Można to porównać do sytuacji, w której lekarz rodzinny nie może wypisać recepty, dopóki zgody nie udzieli mu skład pięciu kolegów samorządu lekarskiego. Albo nauczyciel, który nie mógłby wystawić pojedynczej oceny uczniowi, dopóki nie rozpatrzy tego cała rada pedagogiczna. Przykłady te służą zobrazowaniu skali paraliżów w funkcjonowaniu sądów, gdyby ta regulacja weszła w życie. Tego typu procedury dodatkowo narażało na niepotrzebne upokorzenie grupy niemal dwóch tysięcy sędziów, którzy normalnie orzekają, a żadnemu przez te lata od... Dziękuję panu ministrze. Panie marszałku, jeszcze minuta, można? Nie, dziękuję bardzo. Teraz głos ma sekretarz Stanów Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej. Prezydenta Rzeczypospolitej panii