Anita Kucharska-Dziedzic o chaosie wokół izolacji sprawców

Panie Marszałku, Panie Ministrze, Wysoka Izbo. Dwa i pół roku temu przy szalejącej pandemii do Sejmu wpłynął projekt rządowy wprowadzający procedurę natychmiastowej izolacji sprawcy przemocy domowej. Opozycja przecierała oczy ze zdumienia. Ministerstwo Sprawiedliwości, walczące z organizacjami kobiecymi, odbierające im fundusze na pomoc dla ofiar przemocy domowej, bo te okropne organizacje kobiece śmiały pomagać przede wszystkim kobietom i dzieciom, nie dostrzekając rzekomo, że dzieci i kobiety biją tak samo często, jak są bite. To samo ministerstwo, które robi policyjne naloty na organizacje kobiece, zabiera im komputery i dokumentacje, sugeruje, że są umoczone w jakieś potworne przekręty finansowe, nagle wypuszcza projekt ustawy, w którym mówi kochane feministki, miałyście i macie rację, trzeba w Polsce, jak w całej cywilizowanej zachodniej Europie, usuwać z domu sprawców przemocy w rodzinie. Ci sami ziobryści, którzy chcieli na wzór Putina uznać, że tak raz w roku to można kobiecie przywalić bezkarnie, a pierwszy raz to w ogóle się nie liczy, bo prawdziwemu mężczyźnie mogą puścić nerwy, mówią nagle – biłeś, grozisz pobiciem, policja usunie cię z domu. Ci sami ziobryści, którzy co kilka tygodni komunikują, że należy wypowiedzieć konwencję stambulską o przeciwdziałaniu przemocy wobec kobiet, nagle chcą dostosować polskie przepisy do wymogów konwencji. Dwa i pół roku temu zobaczyliśmy projekt niechlujny językowo i legislacyjnie, z masą błędów, taki prawny brudnopis, ale pomniej na te wszystkie deklaracje i słowa wypływające ze środowiska Solidarnej Polski i PiS całą demokratyczną opozycją apelowaliśmy o szybką ścieżkę procedowania, zanim rząd zmieni zdanie. I mieliśmy rację, bo Zjednoczona Prawica w Senacie zrezygnowała z popierania własnego projektu, a minister Romanowski z rozbrajającą szczerością przyznał, że to dlatego, że Ordo Iuris miało poważne zastrzeżenia do projektu. To samo Ordo Iuris, o którym absolutnie nie można mówić, ktoś z jakiego kraju je finansuje. Prezydent podpisał ustawę, a Ministerstwo Sprawiedliwości zrobiło kampanię z Funduszu Sprawiedliwości dla ofiar, jak to wspiera ofiary i wprowadza procedurę usuwania z domów sprawców przemocy w rodzinie. Posłowie i senatorowie razem z przedstawicielkami organizacji pozarządowych pomagających ofiarom przemocy zabierają się za poprawianie tego niechlujnego projektu. Usuwają wszystkie niedoróbki i błędy, poprawiamy nawet błędy językowe. Senat przegłosowuje i projekt trafia do Sejmu. I znów z tego tej telebimu minister Romanowski z rozbrajającą szczerością powiedział w zasadzie to zgadzamy się ze wszystkimi tezami i propozycjami, które przyszły z Senatu, ale przygotujemy własny projekt. Przygotowaliście. W dwa lata. Dwa lata na kopiu i wklej. I historia się powtarza. Rząd wypuszcza projekt, który konsumuje wszystkie propozycje Senatu i tych okropnych feministek i genderystek. Projekt rządowy, który powołuje się na konwencję stambulską i wychwala ją jako wzorcowy zbiór narzędzi w walce z przemocą domową. I znów się zastanawiamy, co robić. Bo są w tym projekcie rzeczy, które można poprawić. Ale co, jeśli uznacie po tej prawej stronie, że jednak nie popieracie własnego projektu? Wczoraj podczas Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych, gdy policja i żandarmeria sprawozdawała z realizacji wykonywania procedur usuwania z domu agresorów, poseł Solidarnej Polski usilnie okazywał lekceważenie wobec tematu i dowcipkował, jak to kobiety tłuką mężczyzn i dzieci. Ja nie wiem, jakie są wasze prawdziwe intencje. Ale wiem, że zaufanie obywateli do służb spada i katowane rodziny nie wierzą, że państwo im pomoże i z roku na rok teraz rzadziej wnoszą o wypełnienie niebieskiej karty. Wiem, że są województwa, a w ramach województw są powiaty, w których policja z procedury izolacji niemal nie korzysta. Dlaczego? Bo tak. Bo pewnie komendanci zastanawiają się, skąd wieje polityczny wiatr i czy ministerstwo popiera izolację sprawcy, czy jednak może nie. Więc może zróbmy ponownie pokerowe sprawdzam i ponownie zawnioskujemy o przejście do drugiego czytania, zanim prawica uzna, że jest za. Ale tak naprawdę to jest przeciw. Panie marszałku, na pana ręce