Aleksander Szwed o ratyfikacji Konwencji o dziedzictwie audiowizualnym

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku, Wysoka Izbo, mam zaszczyt w imieniu Senackiej Komisji Spraw Zagranicznych i Unii Europejskiej przedstawić sprawozdanie z prac nad ustawą o ratyfikacji Europejskiej Konwencji o Ochronie Dziedzictwa Audiowizualnego sporządzonej w Strażburgu dnia 8 listopada 2001 roku, nad którą Komisja obradowała podczas 82 posiedzenia w dniu 6 października bieżącego roku. Ustawa ma na celu wyrażenie zgody na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji Europejskiej Konwencji o Ochronie Dziedzictwa Audiowizualnego. Celem Konwencji, jak zapisano w jej artykule 1, jest zapewnienie ochrony europejskiego dziedzictwa audiowizualnego oraz jego uznania zarówno jako formy sztuki, jak i zapisu przeszłości przez gromadzenie, zachowanie i udostępnianie materiałów filmowych dla celów kulturowych, naukowych i badawczych w interesie publicznym. Zasadniczymi obowiązkami, jakie nakłada konwencja, jest prowadzenie ustawowego obowiązku gromadzenia i przechowywania materiałów filmowych wyprodukowanych lub koprodukowanych na terytorium państwa strony, mówi o tym artykuł 5 ust. 1 konwencji, oraz skazanie jednego lub kilku organów, których zadaniem będzie pełnienie funkcji Narodowego Archiwum. Artykuł 6 ust. 1 konwencji. Panie ministrze, panowie, państwu senatorowi. Panie ministrze, państwu senatorowi. Albo zapraszam do kuluarów, albo proszę o ciszę. Uzupełnieniem obowiązku powołania państwowych organów archiwizacyjnych jest konieczność wdrożenia przez państwo stronę konwencji przepisów, które pozwalają organowi publicznemu na wykonywanie w praktyce nadzoru nad działalnością ustanowionego archiwum, mówi o tym artykuł 6 ust. 3 konwencji, oraz obligują organ do zapewnienia technicznych i finansowych środków koniecznych do prowadzenia działalności archiwalnej. Jak podkreślono częściowo w uzasadnieniu, ale również w opinii Biura Legislacyjnego Kancelarii Senatu, w polskim systemie prawnym nakładane przez konwencję obowiązki są już realizowane, w szczególności w oparciu o przepisu ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku o kinematografii. Natomiast obowiązki organu archiwizującego pełni Filmoteka Narodowa Instytut Audiowizualny. W uzasadnieniu projektu ustawy wskazano, że przyjęcie konwencji do polskiego porządku prawnego będzie sprzyjało ujednoliceniu standardów przekazywania i przechowywania dzieł audiowizualnych, w tym utworów kinematograficznych, także na poziomie międzynarodowym. Związanie Rzeczypospolitej Polskiej konwencją pozwoli na uzupełnienie przyjętych umów międzynarodowych o zagadnienia ochrony dziedzictwa audiowizualnego. Ponadto wskazano, że ratyfikowanie konwencji nie spowoduje konieczności zmiany obowiązujących przepisów, jak również skutków finansowych dla budżetu państwa. Konwencja dotyczy spraw uregulowanych w ustawie i w związku z tym podlega ratyfikacji za oprzednią zgodą wyrażoną w ustawie zgodnie z artykułem 89 ust. 1 pkt 5 Konstytucji. Ustawa ma wejść w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. W Sejmie za przyjęciem ustawy opowiedziało się 432 posłów, jeden był przeciw, dziesięciu wstrzymało się od głosu. Natomiast Komisja Spraw Zagranicznych i Unii Europejskiej podczas 82 posiedzenia w dniu 6 października bieżącego roku po przedstawieniu projektu przez wiceministra spraw zagranicznych pana Pawła Jabłońskiego bez głosu w dyskusji przyjęła jednogłośnie projekt ustawy ratyfikacyjnej. Dlatego w imieniu Senackiej Komisji Spraw Zagranicznych i Unii Europejskiej wnoszę o przyjęcie ustawy o ratyfikacji Europejskiej Konwencji o Ochronie Dziedzictwa Audio-Wizualnego sporządzonej w Strasburgu dnia 8 listopada 2001 roku. Dziękuję bardzo. Dziękuję bardzo panie senatorze.