Piotr Babinetz o ustanowieniu 2022 Rokiem Ignacego Łukasiewicza

Dziękuję Panie Marszałek. Wysoka Izbo, tutaj już właściwie cały życiorys dokonania Ignacego Łukasiewicza zostaje przedstawione. Dodam tylko, że Ignacy Łukasiewicz urodził się 8 marca 1822 roku, a zmarł 7 stycznia 1882 roku. Natomiast chcę powiedzieć jeszcze o paru rzeczach, które dotyczą działalności Ignacego Łukasiewicza i jego następców w działaniach niepodległościowych, bo myślę, że to jest też ważna kwestia. Ignacy Łukasiewicz był bardzo zaangażowany w konspirację niepodległościową od początku lat 40. XIX wieku, szczególnie w Rzeszowie. W okresie powstania krakowskiego działała też jego siostra Emilia Stacherska. W latach 1846-1847 Łukasiewicz był więziony przez Austriaków. Później w trakcie pracy w kopalni w Bubce, która powstała w 1854 roku i destylarni, a później rafinerii w Chorkówce, która powstała w 1865 roku, udzielał schronienia powstańcom styczniowym oraz chętnie zatrudniał ich w przemyśle naftowym. Byli to m.in. Henryk Walter, Adolf Jabłoński, Juliusz Not i Zenon Suszycki. Mieli oni wielki wpływ na rozwój techniczny kopalni i rafinerii, a tym samym rozkid przemysłu naftowego na Podkarpaciu. Łukasiewicz w ostatnich latach swego życia współpracował z wybitnym przemysłowcem naftowym i działaczem politycznym, a także byłym powstańcem styczniowym Augustem Korczak-Gorajskim. Około 1890 roku, gdy dyrektorem rafinerii w Chorkówce został Władysław Wachal, rozpoczął on działalność konspiracyjną wśród jej pracowników, tworząc organizacje Orzeł Biały i Związek Żuławów. Pomagali mu w tym m.in. młodszy brat Józef Wachal i Stanisław Iwański. Kontynuowali oni tę pracę niepodległościowe w Krośnie. Tutaj w 1905 roku została przeniesiona rafineria z Chorkówki jako fabryka nafty Walerian Stawiarski i Spółka. W 1913 roku z inicjatywy Stanisława Iwańskiego powstała przy rafinerii nafty w Krośnie oddział Związku Szczeleckiego. Aktywnie pracowali nim tacy późniejsi oficerowie jak Stefan Torma, czy bardzo zasłużeni dla Polski, walczący przez kilkadziesiąt lat o niepodległość, Marion Ocetkiewicz, zamordowany potem przez Niemców w Auschwitz, czy Jan Szczurek-Cergowski, który przez chwilę był nawet prezesem Zarządu Głównego Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość. A oni oczywiście wcześniej walczyli też w Legionach Polskich i wojnie przeciwko bolszewikom. Bardzo ważnym przemysłowcem naftowym z terenu krośnieńskiego był Wit Sulimirski i cała jego rodzina, którzy też działali w tym przemyśle naftowym właśnie pod wpływem Ignacego Łukasiewicza, a syn Wita Sulimirskiego, Witold Sulimirski zginął w zwycięskiej szarży przeciw bolszewikom w bitwie pod Zasławiem na Wołyniu we wrześniu 1920 roku. I wreszcie w czerwcu 1914 roku krośnieńskie oddziały strzeleckie, w tym ćwiczenia Związków Strzeleckich Okręgu Rzeszowskiego, Krakowskiego i Lłowskiego obserwowało w Krośnie komendant główny Józef Piłsudski. Odwiedział wówczas rafinerię nafty w Krośnie, siedzibę strzelca i dom dyrektora Władysława Wahala. Tak to ziarno niepodległościowe zasiane w Krośnieńskie przez Ignacego Łukasiewicza sprowadziło do Krosna Józefa Piłsudskiego. Także wielkie są zasługi Ignacego Łukasiewicza, także w dziele niepodległości Polski. Na Podkarpaciu, ale myślę, że w całej Polsce zaplanowano już konferencje naukowe, spotkania dla młodzieży, promocje internetowe, powstają filmy o Ignacym Łukasiewiczu, też o Marianie Wielerzyńskim i innych twórcach przemysłu gazowniczego też. Myślę, że rok Ignacego Łukasiewicza przyczyni się do tego, że takie działania będą prowadzone z jeszcze większą intensywnością w przyszłym roku w całej Polsce. Odbędą się również spotkania międzynarodowe z udziałem Amerykanów, Rumunów i Kanadyjczyków, tych, którzy później na wzór Ignacego Łukasiewicza rozwijali przemysł naftowy. Prawo i Sprawiedliwość z radością popiera uchwałę o uchwaleniu roku 2022 rokiem Ignacego Łukasiewicza. Dziękuję bardzo.