Dariusz Olszewski przypomina bohaterów Powstania Styczniowego

Wysoki Sejmie, w dniu 22 stycznia przypada 157 rocznica wybuchu ostatniego w XIX wieku polskiego zrywu niepodległościowego, jakim było powstanie styczniowe. Będąc w Wysokiej Izbie reprezentantem powiatów tworzących tzw. wianuszek warszawski, chciałbym w tym miejscu przypomnieć o daninie krwi, jaką złożyli powstańcy styczniowi, bijący się o naszą niepodległość z rosyjskim zaborcom na tym terenie. Spośród setek bitew i potyczek, które w latach 1863-1864 stoczono na ziemiach Królestwa Kongresowego, wiele miało miejsce w podwarszawskich lasach, miastach i wsiach. Wystarczy tu wymienić takie miejscowości jak Piaseczno, Salomea, Młochów, Grodzisk, Milanówek, Kampinos, Radzymin, Marki, Michałów, Miłosną. A z najbliższych mi geograficznie i emocjonalnie Wiązownę, Gliniankę, Rudę i Otwockmały. Trzeba pamiętać o dowódcach powstania styczniowego, którzy na tych terenach działali, a którymi byli. Pułkownik Siomomysław Kuczyk, major Józef Jankowski, Marcin Borelowski, Ignacy Mystkowski, major Adam Zieliński i wielu innych. W historii powiatu otwockiego szczególnie zapisał się pułkownik Kuczyk, którego oddział liczący około 300 żołnierzy w pierwszych miesiącach 1863 roku przeszedł szlak bojowy od wówczas powiatowego Stanisławowa, przez Kałuszyn, Latowicz, by na terenach, na których się wychowałem, stoczyć zwycięskie bitwy z Rosjanami. Najpierw na terenie gminy Wiązowna, w rejonie wsi Glinki, obecnie Glinianka, a następnie pod Karczewem, w Otwocku Małym. Stamtąd oddział pana pułkownika przeprawił się przez Wisłę. Pamięć o tych polskich bohaterach jest do dziś kultywowana na terenie miejscowości podwarszawskich w formie corocznie odprawianych mszy świętych, apeli poległych, czy też szczególnie w ostatnich latach inscenizacji rekonstrukcyjnych bitew z okresu Powstania Styczniowego. By jednak lekcja Powstania Styczniowego nie poszła w niepamięć, należy o niej również przypominać Zmównicy Sejmowej. Bez pamięci historycznej i wniosków z niej wyciąganych, polska przyszłość, tak jak powstanie styczniowe, nie musi się dobrze potoczyć. Pamiętajmy, że w tamtych czasach, tak jak dziś, nie wszyscy popierali niepodległościowe aspiracje Polaków, a byli również tacy zdrajcy, jak hrabia Aleksander Wielopolski, którzy jawnie współpracował z rosyjskim zaborcom w tłumieniu polskiej walki. Wystarczy w tym miejscu przypomnieć jego haniebną akcję, czyli przeprowadzoną na początku 1863 roku bramkę, która mocno osłabiła morale polskiego żołnierza. O tych faktach dzisiaj, w czasach modernizowania Polski przez rząd Zjednoczonej Prawicy i agresji, z jaką się spotykają wdrażane przez nas reformy, w tym niestety również w formie szukania przez innych przeciwników zagranicznego wsparcia, powinniśmy pamiętać. Nie po to polscy bohaterowie stracili swoje majątki, zdrowie, a często również oddawali życie, by dziś wolna Polska marnowała szansę na wielkość, jaką dała jej historia. Dziękuję uprzejmie. Dziękuję bardzo Pani Kośle. Dziękuję.