Bartłomiej Stawiarski proponuje ulicę im. Franciszka Jopa

Pani Marszałek Wysoka Izbo, 24 września 1976 roku zmarł w Opolu Franciszek Job, biskup pomocniczy sandomierski, wikariusz kapitulny archidiecezji krakowskiej, wreszcie biskup diecezjalny opolski. Szybko na nowym biskupstwie uzyskał szacunek, oddzielając Kościół od polityki w trudnych czasach PRL. Kiedy go ostrzegano, że w wielkim żyrandolu w Kurii może być ukryty podsłuch, odpowiadał, że nie jest spiskowcem i nie ma niczego do ukrycia, a jeśli władzom w czymś to pomoże, gotów jest wystawić biurko na rynek i tam urzędować. Tytularnym biskupem Opola został mianowany bezskutecznie po raz pierwszy w 1951 roku. Ostatecznie dekret nominacyjny prymas wręczył księdzu Jobowi na Jasnej Górze 1 grudnia 1956 roku, pomimo że ten do końca bronił się przed objęciem tego biskupstwa. Szybko zjednał sobie jednak biskup Job, zarówno świeckich, jak i duchownych. Biskup był zawsze otwarty na rozmowy ze zwykłymi ludźmi, choć pod koniec życia już nie dosłyszał. Z czasem stało się swojego rodzaju legendą w Opolu, że nigdy nie kończył takiego spotkania jako pierwszy. Zanim przybył do Opola, miał za sobą epizod krakowski. W 1952 roku komuniści usunęli z tamtejszej metropolii arcybiskupa Baziaka i jego biskupa pomocniczego Rozponda, planując zastąpić ich którymś ze współpracających z reżimem tzw. księży patriotów. Wówczas kapituła krakowska na prośbę kardynała Stefana Wyszyńskiego wybrała Franciszka Jopa. Biskup w Krakowie nawiązał kontakt z księdzem Bolesławem Kominkiem. W 1954 roku po aresztowaniu prymasa Wyszyńskiego zapadła decyzja o potajemnym wyświęceniu Kominka na biskupa. Na jednego z trzech konsekratorów w Przemyślu wyznaczono właśnie Franciszka Jopa. Troszczył się o sprawy diecezji opolskiej. Dokonał reaktywacji wydawnictwa Świętego Krzyża. W krótkim czasie wysłał około 20 księży na studia specjalistyczne, aby mogli uczyć rosnącą rzeszę kandydatów do seminarium. Brał udział w obchodach tysiąclecia chrztu Polski nie tylko w swojej diecezji, ale także w 21 innych. Było to preludium do ustanowienia diecezji opolskiej. Było swoistym paradoksem, że polska administracja kościelna w Opolu funkcjonowała od 1945 roku, ale diecezji nie można było ustanowić bez traktatu pokojowego i uznania granicy między Polską i Niemcami. Układ Cyrankiewicz-Brand podpisano w grudniu 1970 roku. Ostatecznie ratyfikowano go jednak w 1972 roku. Opole stało się stolicą diecezji 28 czerwca 1972 roku. Wówczas to w kazaniu biskup Job wspominał, że przyjął święcenia w Sandomierzu z rąk Jana Lorka z Błażejowic-Kotoszka. Biskupa Lorka Pan Bóg posłał ze Śląska do Sandomierza, a mnie z Sandomierza do Opola, mówił wówczas. W 1975 roku Franciszek Job zachorował na nerki. Następnie przeszedł trzy wylewy. Zmarł 24 września 1976 roku. Tuż po jego śmierci pojawił się w Episkopacie Polski pomysł rozpoczęcia procesu beatyfikacyjnego, który niestety porzucono. Być może warto byłoby do niego powrócić. To jednak sprawa władz kościelnych. Ja natomiast deklaruję, że złożę w 40. rocznicę śmierci biskupa wniosek do Rady Miasta Opola i prezydenta o nadanie jednej z ulic w Opolu im. Franciszka Jopa. Być może powiększenie Opola i reorganizacja administracyjna będzie ku temu dobrym powodem. Dziękuję bardzo Panie Pośle.