Danuta Pietraszewska wzywa: Nie pozwólmy zapomnieć o tragedii górnośląskiej

Szanowni Państwo, moje oświadczenie chciałam rozpocząć od gorącego apelu. Nie pozwólmy zapomnieć o tragedii górnośląskiej. Rok 1945 uwydatnił złożoność historii Śląska, a jego kolejne miesiące stały się dramatem dla ludności. Wkroczenie Armii Czerwonej na Śląsk rozpoczęło masowe aresztowania i wywózkę tysięcy ludzi na przymusowe roboty, m.in. na Sybir, do Kazachstanu, do Zagłębia Donieckiego. Tragedia tego okresu wiązała się z mordami, gwałtami, grabieżami dokonywanymi na cywilnej ludności i dewastacją materialnego dziedzictwa. Równolegle przeprowadzone były przesiedlenie repatriantów, którzy zostali wypędzeni z kresów wschodnich. Według szacunków z różnych źródeł na wschód wywieziono od 20 do 90 tysięcy osób. Można powiedzieć, że z mapy Śląska zniknęło średniej wielkości miasto. Jeśli ktoś uniknął wywózki, z reguły trafiał do obozów pracy. Choć ci, którzy przeżyli ten okres twierdzą, że bardziej przypominały one obozy zakłady. 4 lutego 1945 roku Stalin wydał dekret mówiący o utworzeniu oddziałów robotniczych składających się z przeważającej ilości ze Ślązaków i Niemców. Na zgodzie dzielnicy Świętochłowic znajdował się obóz pracy. Do grudnia 1944 roku stanowił on podobóz KL Auschwitz Eintracht-Hutte, zajęty później przez Armię Czerwoną. Po zajęciu obozu przez wojska radzieckie w okresie od lutego do listopada 1945 roku więzionych było w nim od 6 do 10 tysięcy osób. Nieoficjalnie liczba ofiar w tym okresie szacuje się na około 2500. W oficjalnych źródłach znaleźć można ponad 1800 udokumentowanych zgonów. To tylko niektóre z faktów, o których przypomina Dzień Pamięci o tragedii górnośląskiej ogłoszony w 2011 roku przez Sejmik Województwa Śląskiego. Przypada na ostatnią niedzielę stycznia każdego roku. W tym roku obchodzimy go dopiero po raz drugi. Przez dziesiątki lat większość obywateli nie wiedziała o tym, co działo się w pierwszych latach po wyzwoleniu kraju po II wojnie światowej. Tragedia górnośląska to jedna z najczarniejszych kart w historii górnego Śląska, a wiedza o terrorze tamtych dni wobec Ślązaków nie może pójść w zapomnienie. Wydarzenia z tego okresu nie mogą dr Kornelia Banaś z katowickiego oddziału IPN mówi. Nadrabiamy czas, kiedy o tej tragedii nie mówiono. Ponieważ żyją świadkowie, to jest ostatni moment na to, by zebrać i spisać ich relacje, bo nasza wiedza jest fragmentaryczna. Już dziś widać zaangażowanie nie tylko władz cywilnych, ale i duchowieństwa, przypomnienie o jednym z najtragiczniejszych wydarzeń w historii powojennej Polski. Podczas mszy 6 stycznia 2013 roku w katowickiej archikatedrze w kaplicy św. Barbary odsłonięta została tablica pamięci ofiar tragedii górnośląskiej. Na tablicy umieszczono napis, chociażbym chodził ciemną doliną, zła się nie ulęknę, bo ty jesteś ze mną. Psalm 23. Pamięci wielu tysięcy mieszkańców Górnego Śląska internowanych i wywiezionych do pracy w 1945 roku przez sowieckie władze komunistyczne do katorżniczej pracy na terenie Związku Sowieckiego, gdzie wielu z nich straciło życie. Wojewoda Śląski, Rada Ochrony Pamięci, Walk i Męczeństwa. Wiosną 2013 roku niemal identyczna płyta pamiątkowa zostanie umieszczona na pomniku przed Polskim Kościołem w Doniecku. Jest to historyczny wręcz gest. Tablice pamiątkowe na początku i na końcu drogi zesłania wielu osób. Tablica jest pomysłem księdza Ryszarda Karapudy, proboszcza Polskiego Kościoła pod wezwaniem św. Józefa w Doniecku. Trafić ma na nią inskrypcja podobna do tej w Katowicach w pamięci wielu tysięcy mieszkańców Górnego Śląska internowanych i wywiezionych w 1945 roku przez sowieckie władze komunistyczne do katorżniczej pracy na terenie Związku Radzieckiego, gdzie wielu straciło z nich życie. Nie pozwólmy zapomnieć o tragedii górnośląskiej. Dziękuję. Dziękuję.