Leszek Blanik: WF w pierwszej klasie powinien prowadzić specjalista

Panie Marszałku, Wysoka Izbo, chciałbym zabrać głos w temacie wychowania fizycznego na pierwszym etapie edukacyjnym. Warsztat pracy nauczycielnej wychowania fizycznego jest rozwijany przez min. 3 na części 5 lat studiów w przeciwieństwie do nauczycieli wychowania wczesnoszkolnego, którzy ze szkolną rzeczywistością złożają się już po 30 godzinach zajęć z metodyki wychowania fizycznego prowadzonymi przez jeden semestr. Ponadto student kierunku wychowania fizycznym doświadcza empirycznie różnych form aktywności ruchowej. Badania przeprowadzone na nauczycielach wychowania fizycznego i nauczania wczesnoszkolnego pokazały, że ci piersi nadają wyższą rangę wartościom witalnym, powiązanym ze zdrowiem i sprawnością fizyczną, co ma wpływ na zwiększenie aktywności fizycznej dziecka oraz intensywności zajęć z kolei ma wpływ na rozwój koncepcji zdrowotnej i poziom wydolności fizycznej. Dla młodego ucznia nauczyciel jest wzorem do naśladowania. Dziecko chce wyglądać jak w cudzysłowie jego pani, jak ma więc naśladować nauczyciela w trakcie zajęć ruchowych, gdy ten jest do nich często nieprzygotowany. Z obserwacji oraz rozmów z rodzicami wynika, iż bardzo często nauczyciele nauczenia zintegrowanego prowadzą zajęcia wychowania fizycznego z edukacją zdrowotną nie zmieniają stroju i obuwia. Niechęć nauczycieli wychowania wczesnoszkolnego do opuszczania, często małej, sali lekcyjnej powoduje, że dziecko nie otrzymuje odpowiednich bodźców do stymulacji rozwoju psychofizycznego. Lekcje wychowania fizycznego prowadzone przez nauczycieli z odpowiednim przygotowaniem kierunkowym odbywają się częściej we właściwych warunkach. Ponadto nauczyciel wychowania fizycznego potrafi zoptymalizować skutki prowadzenia zajęć w niesprzyjających warunkach. Przygotowanie merytorycznie nauczycieli wychowania fizycznego do prowadzenia zajęć ruchowych we wszystkich czterech etapach edukacyjnych, w tym świadomość zmieniającego się rozwoju otogenetycznego z pierwszym apogeum motoryczności, potrzebami ruchowymi oraz rozwijania zainteresowań sportowo-zdrowotnych. Nauczyciele wychowania fizycznego prowadzą racjonalny, higieniczny tryb życia, utrzymują zadowalający poziom sprawności fizycznej, podejmują aktywność fizyczną w celach zdrowotnych, sprawnościowych i wypoczynkowych, co również promotorami aktywności fizycznej, która jest częścią promocji zdrowia. Przedstawiając znaczenie ruchu dla zdrowia, zachęcają do podjęcia wysiłku fizycznego i jego kontynuowania w celu utrzymania lub poprawy psychofizycznej kondycji zdrowotnej. Z perspektywy zdrowia publicznego program wychowania fizycznego powinien eksponować nauczanie różnych umiejętności ruchowych i kształtować różne zdolności motoryczne, również na pierwszym etapie edukacyjnym. Ważnym celem uczelni kształcących nauczycieli wychowania fizycznego jest rozwijanie kompetencji, aby umieli oni swoją wiedzą przyrodniczą, humanistyczną i umiejętnościami oraz przykładem przekonać i zachęcić młodego człowieka do prowadzenia zdrowego stylu życia. Kontakt dziecka jest nieograniczony, tylko do jednego nauczyciela na pierwszym etapie edukacyjnym. Nie możemy zapomnieć, że od pierwszej klasy szkoły podstawowej takie przedmioty jak informatyka, religia i język angielski są prowadzone przez wyspecjalizowaną kadrę pedagogiczną. Dlatego też wydaje się właściwe, aby również na początku drogi edukacyjnej zajęcia ruchowe prowadzone były przez przygotowanych i świadomych swojej roli nauczycieli wychowania fizycznego. Zgodnie z założeniami Narodowego Programu Zdrowia na lata 2007-2015 celem głównym jest poprawa zdrowia i związanej z nim jakości życia, ludności oraz zmniejszenie nierówności w zdrowiu, co ma być osiągnięte przez kształtowanie prozdrowotnego stylu życia społeczeństwa, tworzenie środowiska życia, pracy i nauki i sprzyjającego zdrowiu, aktywizowanie jednostek samorządu terytorialnego i organizacji pozarządowych do działania na rzecz zdrowia. Argumenty przemawiające zaprowadzeniem lekcji wychowania fizycznego przez wykwalifikowanych nauczycieli w zakresie wychowania fizycznego w tak szczególnym wieku rozwojem dziecka są następujące. Po pierwsze, zajęcia wychowania fizycznego ze względu na dużą dawkę aktywności fizycznej wymagają od nauczyciela bardzo specyficznych umiejętności metodycznych. Nauczyciele kształcenia zintegrowanego bez problemu organizacyjnego poradzą sobie nie tylko na lekcjach fizyki, ale również na lekcji historii. Jednak nie poradzi sobie na lekcji wychowania fizycznego. Jej niskie zazwyczaj kompetencje w tym konkretnym zakresie sprawiają, iż w trakcie organizowanych przez siebie zajęć ruchowych aktywność fizyczna dzieci jest mało efektywna oraz rośnie ryzyko wypadku. Zresztą z obawy przed wypadkiem, urazem dziecka, nie potrafiąc dobrze ich zaplanować i zorganizować, nauczyciele celowo lub poświadomie trastycznie ograniczają aktywność fizyczną dzieci. Po drugie, niskie kompetencje nauczycieli wczesnej edukacji w zakresie metodyki wychowania fizycznego wynikają z bardzo ograniczonego kształcenia w tym zakresie w czasie studiów na kierunku pedagogika i specjalność wczesna edukacji. Uczelnie kształcące nauczycieli wczesnej edukacji w planach studiów umieszczają zazwyczaj około 30 godzin, wszelkich związanych z metodyką wychowania fizycznego. Taka liczba nie wystarczy ani na zdobycie przez studentki podstawowych umiejętności wynikających z podstawy programowej wychowania fizycznego, ani na zdobycie umiejętności metodycznych niezbędnych do prowadzenia tego typu zajęć. Konkluzja. Utrzymanie aktualnego stanu będzie utrwalało sytuację, w której szkoła będzie lekceważy rozwojowe potrzeby dzieci, wśród których w tym wieku aktywność fizyczna jest wciąż jednym z istotniejszych bodźców i doświadczeń. Dziękuję bardzo. Dziękuję panu posłowi.