Jerzy Wcisła krytykuje tempo prac nad sądownictwem

Panie Marszałku, Wysoki Senacie. Pan senator Artur Gawęda przed chwilą mówił, że... Adam? Przepraszam. Pan senator Adam Gawęda przed chwilą mówił i zarzucał nam, że my jako opozycja nie proponujemy żadnych rozwiązań naprawiających sądownictwo. Odpowiadam, a kiedy byśmy mieli te propozycje nasze złożyć? Szanowni Państwo, ktoś tutaj mówił, chyba pan prezes, że my jesteśmy jakby... jakbyśmy godzili Pendolino. Jak ktoś chce dogonić Pendolino, to nie wkłada sobie bagażu problemu, bo nie wskoczy do tego pociągu. A my musimy się śpieszyć, bo Senat, traktowany jako Izba Refleksji, zmienił się dzisiaj w Izbę Refleksu. Kto nie ma refleksu, ten się nie zdąży nawet na głosowanie załapać. Przypomnę prawo wodne, które niedawno dyskutowaliśmy. Policzyłem. Od czasu, gdy te prawo wodne trafiło na nasze skrzynki pocztowe, do czasu, gdy musieliśmy nad nim dyskutować, mieliśmy tyle minut, ile to prawo miało paragrafów. Minuta na paragraf. To słabo wystarczy na zapoznanie się z tym paragrafem, a już na rozmowy nie ma i dyskusje nie ma żadnej szansy. A ja odbiję, panie senatorze, do pana Piłeczkę. My, o ile wiem, to zgłaszamy około 300 poprawek do tej ustawy. Rozpocznijmy nad nimi merytoryczną dyskusję. 100 poprawek na dzień, we wtorek już może do czegoś dojdziemy. Proszę państwa, politolodzy dzisiaj mówią, że demokracja przedstawicielska nie przystaje do uwarunkowań XXI wieku. Mówią, że należy się zastanowić nad demokracją deliberatywną. Taka, która skupia tych, którzy chcą znaleźć rozwiązanie i kończy się znalezieniem tego rozwiązania. Koniecznie musi być rozwiązanie, które wszyscy zaakceptują albo się z tej dyskusji wyłączą. Ale tylko to zdanie będzie się liczyło. Tak jak w konklawie. Musi być wybrany papież. Nie liczy się, kto z czym przychodzi, tylko z czym się wychodzi z tego rozwiązania. Może w Senacie warto było nad tym porozmawiać. W czasie tego dyskursu o Sądzie Najwyższym często pojawił się argument, że te sądy nie cieszą się zaufaniem społecznym. I faktycznie, ja to rozumiem. Jeżeli sądy nie cieszą się zaufaniem społecznym, no to co musi zrobić polityk? No musi je naprawiać. Jak ludzie czegoś nie kochają, to trzeba to naprawić. Jeżeli posiadamy mandat suwerena, no to korzystamy z tego mandatu suwerena, żeby naprawić to, co w Polsce źle funkcjonuje. I nawet można zrozumieć, że PiS ma takie zacięcie do naprawiania tego, co w Polsce źle funkcjonuje, że gotowy jest złamać konstytucję, filary demokracji, które funkcjonują od kilkuset lat, żeby tylko naprawiać. I może faktycznie, tak w pewnym momencie doszedłem do wniosku, że może faktycznie tak jest, że trzeba naprawiać, nie patrzeć na literę prawa, na teoretyków, polityki, tylko naprawiać, naprawiać, naprawiać, bo nie trzeba żałować rós, kiedy płonie las. Ale w czasie tej dyskusji włączyłem komputer i wrzuciłem hasło rankingi, zawody, które cieszą się najmniejszym oparciem społecznym. I co się okazało? Prawnicy mają tylko trzy zawody, które cieszą się mniejszym zaufaniem niż prokuratorzy i sędziowie. Tylko pytanie, jakie to są zawody? Nie powiem, jakie są dwa przed politykami, ale ostatnim zawodem jest zawód polityka. No proszę państwa, to ci, którzy cieszą się najmniejszym poparciem społeczeństwa, naprawiają to, co się cieszy jeszcze większym poparciem niż zawód polityka. To jaki mandat społeczny upoważnia polityków do tego, aby łamać konstytucję i naprawiać to, co się cieszy większym rankingiem niż zawód polityka? Dodam, proszę państwa, że w tych dziesięciu zawodach nieco wyżej, o ironio, od zawodu prawnika, sędziego, prokuratora, a znacznie wyżej od zawodu polityka, jest agent bezpieki. To może agenci bezpieki powinni naprawiać sądownictwo. Szanowni senacie, myślę, że nie mamy, my politycy, mandatu do tego, aby łamać konstytucję i zasady demokracji i likwidować trójpodział władzy. Dziękuję bardzo. Panie senatorze, dziękuję.